Αλληλεγγύη στον λαό της Βόρειας Κορέας !

του A.J.

Σε έναν κόσμο που τα πάντα έχουν ισοπεδωθεί από τους άγριους "νόμους"της ελεύθερης αγοράς και ακόμα και στην πιο απομακρυσμένη γωνιά τουπλανήτη επιβάλλεται με τη βία, την πείνα και τη δυστυχία ο"εκδημοκρατισμός" , τα ανθρώπινα "δικαιώματα" και πάνω απ όλα η φιλελεύθερη οικονομία η πιο νοσηρή δημιουργία του ανθρώπινου μυαλού και σαφέστατα η πιο αβιοτική κατάσταση που γνώρισε ποτέ η γη μας, υπάρχουν ακόμα λίγοι που αντιστέκονται στην αντιανθρώπινη λαίλαπα του καπιταλιστικού ολέθρου.


Υπό τη συνεχή απειλή ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων, με συνεχείς αποκλεισμούς και διεθνή απομόνωση ο περήφανος λαός της Βόρειας Κορέας εξακολουθεί να ζει τη δική του σοσιαλιστική ουτοπία , ασύλληπτη για τους γελοίους δημοσιογραφίσκους που με στημένα ντοκιμαντέρ υμνούν τα αγαθά της δημοκρατίας λοιδορώντας τη Βόρεια Κορέα με απίθανα ψεύδη που ακόμα και να ίσχυαν δεν συγκρίνονται σε καμία περίπτωση με την καθημερινή καπιταλιστική κτηνωδία σε όλα τα επίπεδα προκαλώντας συγκίνηση σε αστές κυρίες του σαλονιού και σε ραστοφόρους "αριστερούς" πασιφιστές νεολαίους ...

Το 1945 η Σοβιετική Ένωση καταλαμβάνει το Βόρειο τμήμα της Κορέας ορίζοντας κυβερνήτη τον Kim Il - sung ο οποίος άμεσα τσάκισε την πλουτοκρατία που έπινε το αίμα των λαϊκών στρωμάτων, έκτοτε το κράτος ακολούθησε μια βαθιά Εθνικιστική πορεία στενά συνδεδεμένη με τις εθνικές του παραδόσεις, με τη βουδιστική λατρεία και το ιδανικό της φυσικής ιεραρχίας εξασφαλίζοντας παράλληλα μια Σοσιαλιστική ισχυρή οικονομία που ξεπερνούσε εκείνη της Νότιας.

Ο λαός της Β. Κορέας έζησε τα τεράστια επιτεύγματα κάθεΣοσιαλιστικού καθεστώτος: κοινωνική πρόνοια , δωρεάν παιδεία , δωρεάν υγεία, εξάλειψη ταξικών χασμάτων, πράγματα ακατανόητα για την πολιτισμένη δημοκρατική δύση που το μόνο που παρέχει είναι η ελευθερία του να λες ασυναρτησίες και η ευκολία να καταστραφείς. Μετά την πτώση της ΕΣΣΔ η Βόρεια Κορέα έχασε τον πιο πολύτιμο σύμμαχο της και αποκόπηκε οριστικά από τις διεθνείς εξελίξεις. Ο κορεάτικος λαός έζησε δύσκολες στιγμές σε συνθήκες εμπάργκο αντιμετωπίζοντας την πείνα και την εξαθλίωση που απλόχερα πρόσφερε η νέα τάξη πραγμάτων σε όσους δεν συμμορφώνονταν με την παρακμή.

Το καθεστώς άντεξε τις δυσκολίες και ο Kim Jong-il διατηρώντας μια ακραιφνή πατριωτική γραμμή αρνείται οι αξίες τις χώρας του να διαβρωθούν από την υποκουλτούρα της δυτικής μουσικής, της αφηρημένης τέχνης και των δυτικών εντύπων προωθώντας παράλληλα τις παραδοσιακές Κορεάτικες τέχνες, τον στρατευμένο Σοσιαλιστικό ρεαλισμό και την φυλετική ομοιογένεια στην πατρίδα του ενάντια στην άμορφη μάζα του πολυπολιτισμού.

Ο λαός της Β. Κορέας έχει την ανάγκη υποστήριξης όλων όσων αγωνίζονται ενάντια στο απάνθρωπο σήμερα , ένας λαός ηρωικός που περιφρονεί τον χυδαίο υλισμό της εποχής μας και διαφυλάσσει έναν πρωτογενή και αγνό πολιτισμό στρατιωτικής πειθαρχίας που μπορεί εύκολα να διαπιστώσει κανείς ακόμα και μέσα από τις γυμναστικές επιδείξεις της Βορειοκορεάτικης νεολαίας.

- Τιμή στον Κορεάτικο Λαό !

- Τιμή στην Εθνικοεπαναστατική Βόρεια Κορέα !

Μιχαήλ Αλεξάνδροβιτς Μπακούνιν εναντίον του Εβραϊσμού.

"Ο Ιεχωβάς, ο μοναδικός Θεός τους, ο Θεός του Μωυσή και των προφητών, ήταν ακόμα Θεός αποκλειστικά εθνικός, που χρησιμοποιούσε για ανταμοιβή και την τιμωρία των πιστών του, του εκλεκτού λαού του, επιχειρήματα υλικά, συχνά ηλίθια και πάντοτε θηριώδη. Για να περάσει κάποιος από την μια θρησκεία στην άλλη- εκτός κι αν το κάνει από υπολογισμό, όπως οι Εβραίοι της Ρωσίας και της Πολωνίας που βαφτίζονται 3 ή και 4 φορές για να πάρουν τα ανάλογα επιδόματα- για μιαν αληθινή αλλαγή θρησκεύματος χρειάζεται λίγο πίστη"

Θεός και Κράτος.

"Ο Μαρξ είναι Εβραίος και είναι περικυκλωμένος από ένα πλήθος μικροπρεπών, περισσότερο ή λιγότερο νοημόνων, ραδιούργων, εύστροφων, κερδοσκόπων Εβραίων, την ώρα που οι Εβραίοι βρίσκονται παντού, σαν εμπορικοί και τραπεζικοί παράγοντες , συγγραφείς, πολιτικοί, ανταποκριτές εφημερίδων όλων των αποχρώσεων. Εν συντομία (οι Εβραίοι είναι) λογοτεχνικοί μεσάζοντες, την ίδια ώρα που είναι οικονομικοί μεσάζοντες, με το ένα πόδι στην τράπεζα και το άλλο στο σοσιαλιστικό κίνημα και με τα οπίσθια τους καθισμένα στο Γερμανικό Τύπο. Αυτοί έχουν γραπώσει τον έλεγχο όλων των εφημερίδων, και μπορείτε να φανταστείτε τι εμετικά έντυπα είναι το αποτέλεσμα τους.

Τώρα, αυτός όλος ο Εβραϊκός κόσμος, ο οποίος συγκροτεί μια σέκτα εκμετάλλευσης, ένα λαό από βδέλλες , ένα αδηφάγο παράσιτο, στην οποία είναι στενά και βαθιά συνδεδεμένοι ο ένας με τον άλλον, χωρίς να λογαριάζουν όχι μόνο συνοριακές, αλλά επίσης ούτε και πολιτικές διαφορές- αυτός ο Εβραϊκός κόσμος είναι στις ημέρες μας, κατά μεγάλο μέρος, στη διάθεση του Μαρξ ή του Ρότσιλντ. Είμαι βέβαιος ότι, από την μία πλευρά, η οικογένεια Ρότσιλντ εκτιμά την αξία του Μαρξ, και από την άλλη πλευρά, ο Μαρξ αισθάνεται μια ενστικτώδη συμπάθεια και τρέφει έναν μεγάλο σεβασμό για την οικογένεια Ρότσιλντ. Αυτό ίσως φαίνεται περίεργο. Τι κοινό θα μπορούσε να υπάρχει μεταξύ του κομμουνισμού και της υψηλής διαχείρισης χρημάτων; Ω! ω! Ο κομμουνισμός του Μαρξ ζητά ένα ισχυρό συγκεντρωτικό κράτος και όπου αυτό υφίσταται, πρέπει αναπόφευκτα να υπάρχει μια κεντρική κρατική τράπεζα, και όταν αυτό υφίσταται, εκεί το παρασιτικό Εβραϊκό Έθνος, το οποίο κερδοσκοπεί πάνω στο μόχθο του λαού, θα βρίσκει πάντοτε τα μέσα για την ύπαρξη του."

Πολεμική κατά των Εβραίων .

Ως προς την καταγωγή του ο Her Μαρξ. Είναι ένας Εβραίος. Συνενώνει μέσα του ένας θα μπορούσε να πει, όλα τα χαρακτηριστικά και τα μειονεκτήματα αυτής της ταλαντούχας φυλής. Νευρικός , όπως λένε , σε σημείο δειλίας, είναι εξαιρετικά φιλόδοξος και ματαιόδοξος , εριστικός , μισαλλόδοξος και απολυταρχικός όπως και ο Ιεχωβάς, ο Κύριος Θεός των προγόνων του, ο οποίος είναι όπως ο ίδιος ο Μαρξ, εκδικητικός σε σημείο παραφροσύνης. Δεν υπάρχει ψεύδος ή συκοφαντία της οποίας δεν είναι ικανός να επινοήσει εναντίον οποιουδήποτε είχε την ατυχία να του διεγείρει την ζηλοφθονία του, ή το μίσος του."

Κράτος και Αναρχία.

Μήνυμα του Εθνικιστή συνταγματάρχη Χουάν Περόν για τον θάνατο του Ερνέστο Τσε Γκεβάρα

Συναγωνιστές ,

Με βαθιά θλίψη, έλαβα την είδηση της ανεκπλήρωτης απώλειας για τον σκοπό των λαών που μάχονται για την απελευθέρωση τους. Εμείς που αγκαλιάσαμε αυτό το ιδανικό, αισθανόμαστε αδέλφια με όλους εκείνους που, δεν έχει σημασία σε ποιό μέρος του κόσμου και κάτω από ποιά σημαία μάχονται εναντια στην αδικία, την εξαθλίωση και την εκμετάλευση. Αισθανόμαστε αδέλφια με όλους εκείνους που με γεναιότητα και απόφαση, αντιμετωπίζουν την αχόρταγη αδηφαγία του Ιμπεριαλισμού που, με τη συνοχή των απάτριδων οικονομικών ολιγαρχιών, υποστηριζόμενες από στρατιωτικούς στις διαταγές του Πενταγώνου, κρατούν τους λαούς υπόδουλους. Σήμερα επεσε σε αυτόν τον αγώνα, σαν ένας ήρωας, η πιο υπέροχη νεανική μορφή που έδωσε η επανάσταση στην Λατινική Αμερική.

Σήμερα έπεσε ο comandate Ernesto Che Guevara. Ο θάνατος του με προκάλεσε θλίψη γιατί ήταν ανάμεσα μας, ίσως ο καλύτερος. Υπήρξε ένα παράδειγμα στάσης, πνεύματος, θυσίας και παραίτησης. Η βαθιά του πίστη στο δίκιο του σκοπού που είχε αγκαλιάσει, του έδωσε την δύναμη, την αξία και το θάρρος που σήμερα τον ανύψωσαν στην κατηγορία των ηρώων και των μαρτύρων. Διάβασα κάποια κείμενα που προσπαθούσαν να τον παρουσιάσουν σαν έναν εχθρό του Περονισμού. Δεν υπάρχει τίποτα πιο ψευδές. Το 1954 όταν στην Γουατεμάλα, πολεμούσε για να υπερασπίσει την λαϊκή κυβέρνηση του Jacobo Arbenz ενάντια σε μια στρατιωτική επέμβαση των ΗΠΑ, εγώ προσωπικά έδωσα οδηγίες στην πρεσβεία μας για να βρεί μια λύση στην δύσκολη κατάσταση που βρισκόταν αυτός ο νέος και θαρραλέος Αργεντινός. Χάρη σε αυτό κατόρθωσε να βρει καταφύγιο στο Μεξικό. Η ζωή του, το παράδειγμα του και η εποποιία του πρέπει να εμπνέουν τους νέους μας, τους νέους όλης της Λατινικής Αμερικής. Δεν θα καταφέρουν τίποτα εκείνοι που προσπαθούν να ξεθωριάσει η εικόνα του. Ο Ιμπεριαλισμός αντιλαμβάνεται την τεράστια γοητεία που ασκούσε ανάμεσα στις λαϊκές μάζες, ακόμα και σε εκείνες που δεν έζησαν το παραλήρημα των λαών μας για αυτόν τον άνθρωπο. Γνωρίζω τις οδηγίες του Κουμμουνιστικού Κόμματος Αργεντινής στην εκστρατεία δυσφήμησης που έχει ξεκινήσει. Αυτό δεν με εκπλήττει καθόλου, γιατί ανέκαθεν αυτό το κόμμα χαρακτηριζόταν από θέσεις αντίθετες στην εθνική ιστορική εξέλιξη, ανέκαθεν ήταν αντίθετο στα Εθνικά και Λαϊκά κινήματα. Η ώρα των λαών ήρθε και οι επαναστάσεις στην Λατινική Αμερική είναι ένα γεγονός μη αναστρέψιμο. Η υπάρχουσα ισορροπία θα ανατραπεί γιατί είναι παιδαριώδες να σκεφτούμε ότι μπορούμε να νικήσουμε χωρίς επανάσταση την αντίσταση των ολιγαρχιών και των μονοπωλίων. Οι σοσιαλιστικές επαναστάσεις πρέπει να γίνουν πραγματικότητα και ο καθένας πρέπει να συμμετάσχει σε αυτές, ανεξάρτητα από το σε ποιό μέρος του κόσμου θα διεξαχθούν. Για αυτό και μόνο για αυτό, όλα τα Εθνικιστικά κινήματα οφείλουν να συνδεθούν μεταξύ τους. Η πλειοψηφία των κυβερνήσεων της Λατινικής Αμερικής δεν επιλύουν τα εθνικά προβλήματα γιατί δεν οδηγούνται με γνώμονα τα εθνικά συμφέροντα. Απέναντι σε αυτούς, δεν πιστεύω ότι οι επαναστατικές διακηρύξεις αρκούν. Οφείλουμε να περάσουμε στην επαναστατική δράση, με μια οργανωτική βάση, με ένα πρόγραμμα οργάνωσης που θα καταστήσει δυνατή την πραγμάτωση της επανάστασης. Αυτόν το στόχο οφείλουν να επιδιώξουν όσοι αισθάνονται ικανοί. Η μάχη θα είναι σκληρή, αλλά η τελική νίκη θα είναι των λαών. Ο εχθρός έχει μια υλική δύναμη ανώτερη από την δική μας, αλλά εμείς υπολογίζουμε στην τρομερή ηθική μας δύναμη από την πίστη μας στο δίκαιο του σκοπού μας και από τον ιστορικό ντετερμινισμό που μας συνοδεύει.

Ο Περονισμός σαν ένα Εθνικό, Λαϊκό και Επαναστατικό Κίνημααπό την παράδοση και τους αγώνες του, αποδίδει τιμή στον ιδεαλιστή, στον επαναστάτη, στον comandate Ernesto Che Guevara, Αργεντινό, αντάρτη που έπεσε νεκρός κατά τη διάρκεια μιας πολεμικής επιχείρησης για τον θρίαμβο των Εθνικών Επαναστάσεων στην Λατινική Αμερική.

Juan Domingo Peron Εν Εξορία, Μαδρίτη 24 Οκτωβρίου 1967

Ο Hugo Chavez εναντίον των Σιωνιστών.

Hugo Chavez 24 Δεκεμβρίου 2005

''Eνώ ο κόσμος έχει αρκετούς πόρους για όλους, μερικές μειονότητες, οι απόγονοι αυτών των ίδιων που σταυρώσαν τον Χριστό, οι απόγονοι αυτών των ίδιων που έδιωξαν τον Bolivar από εδώ και επίσης τον σταύρωσαν κατα καποιο τροπο στην Santa Marta εκεί στην Κολομβία - μια μειονότητα πήρε στην κατοχή της τον χρυσό όλου του πλανήτη, το ασημι, τα μεταλλεύματα, τα ύδατα, το καλό έδαφος, το πετρέλαιο, όλες τις πλουτοπαραγωγικές πηγές, και έχουν συγκεντρώσει τον πλούτο αυτο σε μερικά χέρια. Λιγότερο από 10% του παγκόσμιου πληθυσμού κατέχει πάνω από το μισό τού παγκόσμιου πλούτου, και περισσότερο από τον μισό πληθυσμό του πλανήτη βρίσκεται στην φτώχεια, και κάθε ημέρα οι φτωχοί στον κόσμο γίνονται περισσοτεροι''.

Σχεδόν δυό εβδομάδες αφότου ο Τσάβεζ εκφώνησε τα παραπάνω, το κέντρο Wiesenthal του εγραψε, απαιτωντας του να ζητήσει συγγνώμη για αυτήν την αρνητική αναφορά του στους Εβραίους κατά τη διάρκεια της ομιλίας που εδωσε την παραμονή των Χριστουγέννων. Το κέντρο επίσης ζήτησε από τις κυβερνήσεις της Αργεντινής, της Βραζιλίας, της Παραγουάης και της Ουρουγουάης να παγώσουν τη διαδικασία της ενσωμάτωσης της Βενεζουέλας στην MERCOSUR, εναν περιφερειακό νοτιοαμερικανικό συνασπισμό οικονομικής συνεργασίας και ανάπτυξης, εως ότου ο πρόεδρος της Βενεζουέλας Hugo Chavez ζητήσει δημόσια συγγνώμη για τα συγκεκριμένα περιεχόμενα του λόγου του αυτού.

Επίσημη ιστοσελίδα της κυβέρνησης της Βενεζουέλας : http://www.venezuela.gov.ve/

Αναρχισμός και Εθνικολαική Διαλεκτική.

Άρθρο του Kerry Bolton

Πριν από περίπου έναν αιώνα, το εργατικό κίνημα καπελώθηκε από τον Μαρξισμό και τη Σοσιαλοδημοκρατία. Η ορθόδοξη «αριστερά» δηλητηρίασε το εργατικό κίνημα με τον διεθνισμό και τον κοσμοπολιτισμό. Οι μόνοι αξιόλογοι αντίπαλοι αυτής της εξέλιξης ήταν οι Αναρχικοί υπό του Μιχαήλ Μπακούνιν. Δυστυχώς, τελικά ακόμα και οι Αναρχικοί απορροφήθηκαν από το διεθνιστικό στρατόπεδο κι έτσι έπαψαν να είναι υπολογίσιμοι αντίπαλοι για τον Καπιταλισμό.

Καπιταλισμός και Μαρξισμός: Και οι δύο είναι Διεθνιστικοί


Ο Μαρξ έγραφε ότι οι προλετάριοι δεν έχουν ούτε πατρίδα, ούτε εθνικότητα. Διεθνείς μεγαλοκαπιταλιστές, όπως είναι ο G. Maisonrouge της IBM δηλώνουν επίσης ότι τα σύνορα που χωρίζουν τα έθνη είναι χωρίς σημασία, δεν έχει σημασία η εθνικότητα για τους επιχειρηματίες. Όλοι μπορούν να γίνουν καταναλωτές»
Ο Μπακούνιν τόνισε ότι ο Καπιταλισμός είχε την τάση να επεκτείνεται και να κυριαρχεί σε παγκόσμια κλίμακα, και ότι το σύγχρονο κράτος, ανεξάρτητα του πόσο «κόκκινο» μπορεί να είναι, θα είχε κι αυτό την τάση να γίνει «παγκόσμιο» (Κράτος και Αναρχία, 1873). Ο Μαρξ έβλεπε την αυξανόμενη διεθνοποίηση του Καπιταλισμού σαν ένα εξελικτικό βήμα προς την κατάργηση της εθνικής ταυτότητας. Αντί όμως να αποδοκιμάσει αυτήν την εξέλιξη, ο Μαρξ την καλωσορίζει σαν ένα βήμα προς το «παγκόσμιο κράτος» (Κομμουνιστικό Μανιφέστο, 1848). Αυτό λοιπόν που έχουμε σήμερα είναι η δημιουργία ενός Παγκόσμιου Καπιταλιστικού Κράτους κάτω από την σημαία της «Νέας Παγκόσμιας Τάξης». Για να το καταπιούν πιο εύκολα οι μάζες, συνοδεύεται και από ηθικολογικά συνθήματα όπως «παγκόσμια ειρήνη» και «δημοκρατία». Κάθε Έθνος που σηκώνει κεφάλι όπως π.χ. το Ιράκ, τιμωρείται από τις ΗΠΑ/ΟΗΕ που δρούν ως «Διεθνής Αστυνομία». Ζούμε ήδη υπό το καθεστώς μιας ντε φάκτο δικτατορίας.


Αναρχισμός: Η Τρίτη Δύναμη


Σε αντίθεση και προς τον Μαρξισμό και προς τον Καπιταλισμό, ο Μπακούνιν υποστήριξε την Εθνικολαϊκή κοινότητα, δηλαδή το εθνικό οργανικό σύνολο. Η Αναρχική κοινότητα θα βασιζόταν στην ελεύθερη, φυσική συμβίωση. Η «αμοιβαία αλληλοβοήθεια» που παρατήρησε ανάμεσα στα διάφορα είδη ο Αναρχικός φιλόσοφος Κροπότκιν είναι βασισμένη στην οργανική συγγένεια. Στους ανθρώπους αυτό μεταφράζεται πολιτικά στην ομοιογενή εθνική κοινότητα. Η Ομοιογενής Εθνική Κοινότητα είναι ένας Φυσικός Θεσμός και συνεπώς δεν χρειάζεται την επιβολή και τους μηχανισμούς ελέγχου από τεχνητά δόγματα όπως ο Μαρξισμός και ο Καπιταλισμός.


Εθνικολαϊκός Αγώνας


Το 1848 στην «Έκκληση προς τους Σλάβους» ο Μπακούνιν ζητούσε τη διάλυση των παλαιών αυτοκρατοριών που τις αποτελούσαν «διάφορα έθνη αλυσοδεμένα μαζί». Οι απελευθερωμένοι Σλάβοι θα «έτειναν χείρα αλληλεγγύης προς όλους τους αδελφούς της Σλαβικής φυλής». Αυτή η εθνική απελευθέρωση από τις τεχνητές αυτοκρατορίες θα ήταν το πρώτο βήμα για μια «Ομοσπονδία των Ευρωπαϊκών Δημοκρατιών». Ο Μπακούνιν ζητούσε την «πλήρη αυτονομία του κάθε έθνους, της κάθε επαρχίας, της κάθε κοινότητας» μέσα σε μια Ομόσπονδη Ευρώπη, η οποία θα εξασφάλιζε την ειρήνη, την δικαιοσύνη και την ελευθερία «ανάμεσα στους διάφορους λαούς που αποτελούν την Ευρωπαϊκή οικογένεια» (Ομοσπονδίες, Σοσιαλισμός και Αντι-θεολογισμός). Το 1873, ο Μπακούνιν προειδοποίησε τους «Σλάβους αδελφούς» να μην ενταχθούν στο Μαρξιστικό σοσιαλδημοκρατικό κόμμα γιατί δεν ήταν «Εθνικό Κόμα». Βλέπουμε λοιπον ότι η αρχική ιδέα των για την κοινότητα ήταν αυτή της Εθνικής κοινότητας (και μάλιστα με φυλετικά κριτήρια).
Ο Εθνικισμός και ο Αναρχισμός αποτέλεσαν τις πιο επαναστατικές και πραγματικά προοδευτικές ιδεολογίες του 19ου αιώνα και συνέβαλλαν στη διάλυση των παλαιών εκτρωματικών και τεχνητών αυτοκρατοριών (όπως η Αυστρουγγρική). Να γιατί σε πολλά ιστορικά κείμενα του 19ου και των αρχών του 20ου αιώνα οι όροι «Εθνικιστής» και «Αναρχικός» πολύ συχνά εναλλάσσονται ή και ταυτίζονταιόταν αναφέρονται σε συγκεκριμένα πρόσωπα, όπως π.χ. στην περίπτωση των Σέρβων πατριωτών που δολοφόνησαν τον Αρχιδούκα της Αυστροουγγαρίας στο Σεράγεβο το 1914, οι οποίοι άλλοτε αναφέρονται στις εφημερίδες της εποχής ως «Σέρβοι Εθνικιστές» και άλλοτε ως «Σέρβοι Αναρχικοί».
Αυτή η αντίληψη έρχεται σε αντίθεση με τα αντεθνικά δόγματα του Καπιταλισμού και του Μαρξισμού, τα οποία αντιμάχονται την εθνική ταυτότητα και παράδοση για χάρη των τεχνητών κρατών και τελικά του Παγκόσμιου Κράτους.


Φυλετική Διαλεκτική


Ο Μπακούνιν απέρριψε την οικονομολογική ερμηνεία της ιστορίας και της κοινωνίας που προσφέρουν ο Μαρξισμός και ο Καπιταλισμός και υιοθέτησε την Φυλετική Διαλεκτική. Χαρακτηριστικά αναφέρει: «για να υποστηρίξει το πολιτικό του πρόγραμμα ο Μαρξ αναπτύσει μια ιδιαίτερη θεωρία, η οποία όμως αποτελεί απλώς λογική επέκταση του υπάρχοντος συστήματος. Δεν λαμβάνει υπόψη του και άλλους παράγοντες της Ιστορίας. Αγνοεί εντελώς ένα πολύ σημαντικό στοιχείο της ιστορικής εξέλιξης: Την ιδιοσυγκρασία και τον ιδιαίτερο χαρακτήρα του κάθε λαού, της κάθε φυλής, που αποτελούν φυσικά παράγωγα πολλών εθνολογικών (και άλλων) αιτιών και τα οποία ασκούν -ανεξάρτητα από τις οικονομικές συνθήκες- μια σημαντική επίδραση στο πεπρωμένο κάθε χώρας και στην ίδια την εξέλιξη των οικονομικών δυνάμεων».
Σήμερα, καθώς όλα τα Έθνη και οι λαοί σπρώχνονται προς ένα Παγκόσμιο Κράτος, είναι καιρός να ξανακάνουμε τον Αναρχισμό ένα μαχητικό Εθνικολαϊκό κίνημα για να αντισταθούμε στο σχέδιο που θέλει τους ανθρώπους απλές αναλώσιμες «οικονομικές μονάδες» και όπου ο πολιτισμός είναι απλώς ένα προϊόν της μαζικής αγοράς. Μόνο η Εθνική διαφορετικότητα μπορεί να δράσει σαν προμαχώνας ενάντια στην καπιταλιστική ομοιομορφία.


*Το παρόν άρθρο πρωτοδημοσιεύτηκε στην Ελληνική γλώσσα, τον Ιούλιο του 2001 στο Εθνικοεπαναστατικό περιοδικό «Ο Έλληνας Εργάτης»