Jünger και Céline: Μια επικίνδυνη σχέση (https://samuraithsdyshs.wordpress.com/)

 

Με την βοήθεια του Ιταλού καθηγητή και μελετητή φιλολογίας, Gianluca Leggiero, σας παραθέτω το παρακάτω απόσπασμα μιας σύντομης μελέτης του για τα δυο μεγάλα μυαλά του 20ου αιώνα και την διαμάχη τους.

Το 1932 είναι το έτος κατά το οποίο εκδόθηκε το “Voyage au bout de la nuit” (Ταξίδι στο βάθος της νύχτας) του Celine και το “Der Arbeiter” (Ο Εργάτης) του Ernst Jünger. 

Έργα μεγάλης σημασίας για τους δυο συγγραφείς που σημάδεψαν τον 20ο αιώνα. Στο τέλος της γαλλικής εκστρατείας κατά τον Β’ παγκόσμιο πόλεμο, ο λοχαγός Jünger στάλθηκε στο γενικό επιτελείο της στρατιωτικής διοίκησης με έδρα το Παρίσι και εδώ είχε την ευκαιρία να συναντήσει πολλές φορές μεταξύ άλλων μεγάλων διανοούμενων και συγγραφέων, κατά τις περιβόητες λογοτεχνικές Πέμπτες στο σπίτι της Florence Gould, τον συγγραφέα εκείνου του “Ταξιδιού” που τον είχε εντυπωσιάσει «τόσο για τη δύναμη του στυλ του όσο και για τη μηδενιστική ατμόσφαιρα που προκαλούσε και αντανακλούσε πολύ καλά την κατάσταση εκείνων των χρόνων». 

Στις πολλές συνεντεύξεις που έδωσε ο Γερμανός στοχαστής για τη συνάντηση με τον ιδιαίτερο χαρακτήρα Celine, θα την θυμάται πάντα με μάλλον δυσάρεστες τόνους, από τους οποίους αναδύεται μια βαθιά περιφρόνηση, ίσως εμβληματική αν σκεφτεί κανείς ότι ανάμεσα στις διάφορες γνωριμίες που είχε κατά την παριζιάνικη περίοδο του, αυτή ήταν η μόνη που δεν αξιοποίησε να δείξει στοργή και θαυμασμό

για να διαβάσετε ολόκληρο το άρθρο εδώ ...

BAISE MA HACHE- LES CORBEAUX (Arthur Rimbaud)


 

Δια χειρός Βασίλη εκ Ξυπετής (V)



Το καθεστώς δολοφονεί: Αυτόνομες παρεμβάσεις για τα εγκλήματα της αστικής δημοκρατίας!



«Αλλά ξέρετε ποια είναι η πραγματική αιτία όλων των κακών μας, αυτής της θλίψης μας; Η Δημοκρατία, αγαπητέ μου, η δημοκρατία, δηλαδή η κυβέρνηση της πλειοψηφίας. Γιατί όταν η εξουσία βρίσκεται στα χέρια ενός μόνο, αυτός ξέρει ότι είναι ένας και ότι πρέπει να ευχαριστήσει πολλούς. Αλλά όταν οι πολλοί κυβερνούν, σκέφτονται μόνο να ευχαριστήσουν τον εαυτό τους και τότε έχουμε την πιο ανόητη και απεχθή τυραννία. τυραννία που μεταμφιέζεται σε ελευθερία»

Luigi Pirandello 

Δράσεις των Αυτόνομων Αθηνών






Αυτόνομοι Καρδίτσας


Αυτόνομοι Καρδίτσας


Αυτόνομοι Καρδίτσας

Οι δύο πόλοι στην σκέψη του Νίκου Καζαντζάκη και η υπέρβαση τους (https://avalonofthearts.gr/)

 

του Κώστα Τάταρη

«Εγώ, που αγαπώ βαθιά

το Ναι και το Όχι,

χαίρουμαι έτσι, πολύ βαθιά

και τα δυο πρόσωπα της Αιγύπτου:

το πράσινο και το γκρίζο αμμουδερό» 

Ν. ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗΣ, «Αίγυπτος».        

Το μεγάλο «Ναι» και το μεγάλο «Όχι» είναι οι δύο πόλοι, γύρω από τους οποίους περιστρέφεται, περιελίσσεται και ανελίσσεται η σκέψη του Νίκου Καζαντζάκη. Η μεγάλη κατάφαση και η μεγάλη άρνηση. 

Κατάφαση όχι μόνον στις «λιακάδες» της Ζωής, αλλά και στις «χιονοθύελλές» της, σ’ όλη τη τραγικότητα και πολυπλοκότητά της, στις αυθεντικές, ζωτικές και ηρωικές αξίες της που υφαίνουν «το πολύχρωμο πέπλο που αιωρείται στην άβυσσο», αλλά και η άρνηση όλων εκείνων των διανοητικών, ηθικολογικών και ιδεολογικών κατασκευών, «των προκαταλήψεων των φιλοσόφων», όπως θα έλεγε και ο Νίτσε, της προτεσταντικού τύπου ηθικής που παρέχει «τις κερδοφόρες μικρές βεβαιότητες». 

Άρνηση που καθιστά δυνατό «να κοιτάζεις την άβυσσο χωρίς φόβο, ελπίδα αλλά και χωρίς αναίδεια».

Μια διονυσιακού τύπου κατάφαση, αλλά και μια ασκητικού τύπου άρνηση: δύο θέσεις που στην οπτική του Καζαντζάκη δεν  αλληλοαποκλείονται, δεν αλληλοαναιρούνται. γι’ αυτό και οι εμβληματικοί του ήρωες (θεατρικοί και μυθιστορηματικοί) είναι τόσο διαφορετικοί μεταξύ τους, αλλά φτιαγμένοι από το ίδιο ανθεκτικό μέταλλο, ορειβάτες που όταν φθάσουν «στην κορυφή του Όρους» (από την «πλαγιά» που ταιριάζει στον καθένα) θα συναντηθούν ως «χαμένοι αδελφοί»: 

Ο Αλέξης Ζορμπάς ως εκδήλωση του «Ναι», ο Άγιος Φραγκίσκος της Ασίζης , «ο Φτωχούλης του Θεού» ως εκδήλωση του «Όχι»

για να διαβάσετε ολόκληρο το άρθρο εδώ ... 

Για το Έγκλημα των Τεμπών και την Στάση των Εθνικιστών (άρθρο του Γιώργου Μάστορα)


Ο Γιώργος Μάστορας υπήρξε επί σειρά ετών κορυφαίο στέλεχος της "Χρυσής Αυγής", μέλος της εργατικής τάξης και ποιοτικός αρθρογράφος του "χώρου" σε στήλες που άφησαν εποχή. 

Η συνεισφορά του στη διάδοση της εθνικιστικής ροκ σκηνής υπήρξε καθοριστική, ενώ δεν έκρυψε ποτέ την συμπάθεια του για την σοσιαλιστική τάση του Εθνικοσοσιαλισμού. 

Οι γνώσεις του για την Metal σκηνή και κυρίως για τους Bathory και τους Manowar πάντα προκαλούσαν το έντονο ενδιαφέρον φίλων καί εχθρών. 

Μετά την αποχώρηση του από το κόμμα του Νίκου Μιχαλολιάκου, στήριξε έμπρακτα και σε όλα τα επίπεδα τις αυτόνομες ομάδες. 

Έχουν δημοσιευτεί άρθρα του στο ιστολόγιο μας στο παρελθόν, ενώ προσφάτως εξέδωσε ένα εξαιρετικό βιβλίο για την Ρουμανική Σιδηρά Φρουρά και τον Μάρτυρα Χριστιανό Φασιστή ηγέτη Cornelius Zelea Codreanu. 

Θεωρείτε ειδικός για την άγνωστη ιστορία του Αλβανικού Κομμουνιστικού Κόμματος αλλά και για τις διώξεις των Ελλήνων της Βορείου Ηπείρου, ενώ εδώ και χρόνια συμμετέχει σε εκπομπές στο διαδίκτυο σχετικά με ιστορικά κοινωνικά και πολιτικά θέματα. 

Προσφάτως σε μια από τις εκπομπές αυτές παρουσίασε τα 4 από τα 5 ιδεολογικά περιοδικά της συντακτικής μας ομάδας.

γράφει ο Γιώργος Μάστορας 

Την Παρασκευή συμπληρώνονται δύο χρόνια από την, επί της ουσίας, δολοφονία 57 συνανθρώπων μας στα Τέμπη, από την τρομερή σύγκρουση δύο αμαξοστοιχιών.

Όσο πλησιάζει η τραγική αυτή επέτειος, διαβάζω απόψεις ανθρώπων, που θέλουν να λέγονται όχι απλώς Πατριώτες, αλλά πολύ περισσότερο Εθνικιστές, οι οποίες με κάνουν να αναρωτιέμαι για το τραγικά χαμηλό πολιτικό (και όχι μόνο) επίπεδο τους.

Για παράδειγμα, παρατηρώ μια επίθεση "δικών  μας" εναντίον της Μαρίας Καρυστιανού, με  χυδαία επιχειρηματολογία, η οποία διακινείται από τα διάφορα " τρολ " της ΝΔ. " Γιατί βγαίνει και μιλά συνέχεια; "( θα βόλευε η σιωπή της κάποιους)," γιατί έκανε αρνητική ανάρτηση για τους νεκρούς στο Μάτι " (απομονώνοντας μια φράση από ολόκληρο διάλογο, χωρίς να γνωστοποιείται τι έχει προηγηθεί και τι ακολουθεί), "γιατί βγήκε φωτογραφία με την μάνα Φύσσα" (αγνοώντας τις συνθήκες κάτω από τις οποίες πραγματοποιήθηκε αυτή η κοινή φωτογράφηση, ποια την επιδίωξε κτλ)," γιατί χώρισε και τι έγινε και δεν είχε την επιμέλεια των παιδιών της" (το επόμενο στάδιο θα είναι η εξερεύνηση της υπόλοιπης προσωπικής της ζωής) και άλλα παρεμφερή, ανάλογης σοβαρότητας και σπουδαιότητας.

Όλοι αυτοί - αυτές, πέρα από το ότι πέφτουν στην "παγίδα" της ΝΔ, κάνουν το λάθος να κρίνουν την Καρυστιανού με "εθνικιστικά" κριτήρια, τα οποία δεν έχουν καμία βάση επί του προκειμένου. Η Καρυστιανού δεν δήλωσε ποτέ Εθνικίστρια, για να την κρίνουν κάποιοι με (αυθαίρετα) ιδεολογικά κριτήρια. Είναι μια κλασσική "καραμανλική" οπαδός, η οποία συμμετείχε στα συλλαλητήρια για την Μακεδονία, αλλά δεν μπόρεσε μέχρι πρότινος να αντιληφθεί το υπερκομματικό μέγεθος της σύγχρονης σήψης. Ίσως το τελευταίο χρονικό διάστημα, λόγω της προσωπικής τραγωδίας που βιώνει, να έχει αντιληφθεί πολύ περισσότερα ...

Η Καρυστιανού, όπως και οι υπόλοιποι Γονείς και Συγγενείς των νεκρών, αυτή την στιγμή, αποτελούν ένα Σύμβολο Αντίστασης ενάντια στην χειρότερη κυβέρνηση που γνώρισε ποτέ ο Τόπος. Μια πολιτική εγκληματική οργάνωση αδίστακτων  πατριδοκάπηλων, με διαχρονικό χαρακτήρα, η οποία φυλακίζει ανέντιμα και με νομικά τερατουργήματα πολιτικούς αντιπάλους της, συνεχίζει "επάξια" το ξεπούλημα των πλουτοπαραγωγικών πηγών της Πατρίδας μας, την φτωχοποίηση των Ελλήνων, την μετατροπή της Χώρας σε χώρο και του Ομοιογενούς Λαού μας σε ετερογενή πληθυσμό.

Ως εκ τούτου, στεκόμαστε στο πλευρό της Καρυστιανού και των υπολοίπων Συγγενών των δολοφονημένων στα Τέμπη, ακριβώς γιατί την δεδομένη στιγμή αποτελούν έναν πολιορκητικό κριό, ένα δηλητηριώδες βέλος στην αυθάδεια, την αλαζονεία, την αναισθησία, την αλητεία της ανθελληνικής κυβέρνησης Μητσοτάκη.

Είναι πραγματικά άθλιο, εξοργιστικό, αηδιαστικό να ακούμε και να βλέπουμε τα διάφορα θρασύδειλα και αναιδή "πατριωτικά" κυβερνητικά παπαγαλάκια να σκυλεύουν με τον πιο χυδαίο τρόπο την Μνήμη των νεκρών, λέγοντας ότι "ο θάνατος τους δεν πρέπει να γίνεται αντικείμενο πολιτικής εκμετάλλευσης". Αντί να νιώθουν τύψεις - και πατώντας πάνω στην  έκταση και την ένταση της αδίστακτης ψυχολογίας τους - χυδαιολογούν ασύστολα ενάντια στους Συγγενείς των νεκρών.

Από τύπους, όπως ο Βορίδης, ο Γεωργιάδης, ο Καρατζαφέρης, ο Πλεύρης ακούγαμε (και ακούμε ακόμη,  όταν κρίνουν ότι πρέπει να ψηφοθηρίσουν), ουκ ολίγες φορές, διάφορους φθηνούς και φαιδρούς "πατριωτικούς" λόγους, ανακατεμένους με αρχαιοελληνικές αναφορές, αντικομμουνιστικές "κορώνες" και αόριστες απόψεις περί "νόμου και τάξης".

Αυτό, δυστυχώς, οδήγησε στο παρελθόν (και, όπως φαίνεται, εξακολουθεί να ισχύει ακόμη για ορισμένους) αρκετό - καλοπροαίρετο μεν, αδαή δε σε ό,τι αφορά τα ιδεολογικοπολιτικά δρώμενα - κόσμο στην εντελώς εσφαλμένη εντύπωση πως βρισκόμαστε στην ίδια όχθη με αυτούς τους τύπους. Σε ένα τέτοιο εντελώς λανθασμένο συμπέρασμα μπορεί να μας οδηγήσει μόνο η τυπική λογική, η οποία εξετάζει τα ζητήματα και τα γεγονότα επιφανειακά, επιδερμικά και αποσπασματικά. 

Με βάση, όμως, την Ουσία και την Πλήρη Αποσαφήνιση Εννοιών, Καταστάσεων και Προσώπων, άβυσσος μας χώριζε και εξακολουθεί δια παντός να μας χωρίζει από την συνομοταξία αυτών των τύπων. Εμείς Είμαστε Επαναστάτες κι αυτοί γρανάζια του υπάρχοντος συστήματος. Εμείς Πιστεύουμε στον Εθνικισμό κι αυτοί στον φιλελεύθερο καπιταλισμό. 

Εμείς είμαστε Αγωνιστές ενός Νέου Τρόπου Ζωής και αυτοί είναι βουτηγμένοι
"μέχρι το μεδούλι" μέσα στον καθεστωτισμό. Γι' αυτό και δεν πρόκειται να συναντηθούμε μαζί τους Ποτέ και Πουθενά ...

Αλλά και όσοι (υποτιθέμενοι) αντικυβερνητικοί του "δημοκρατικού τόξου", με απύθμενο θράσος,  εκφράζουν "συλλυπητήρια", αυτοί που μέσα από την άνεση, την ασφάλεια και την χλιδή των πολυτελέστατων σπιτιών τους σε πλούσιες περιοχές, τους παχυλούς μισθούς και τις συντεχνιακές διευκολύνσεις του πολιτικάντικου κλάδου τους δηλώνουν τον, δήθεν, αποτροπιασμό τους μπροστά στην θέα των νεκρών στα Τέμπη, εκείνοι που κάνουν σπονδές "στην αξία της ανθρώπινης ζωής", έτσι, γενικά και αόριστα, με άφθονο ψευτοανθρωπισμό, εάν διέθεταν, έστω και  λίγο, Φιλότιμο και Αξιοπρέπεια, θα έπρεπε να σιωπήσουν. 

Δεν το κάνουν, όμως, κλεισμένοι σε ένα μίζερο γκέτο αυτάρκειας, ναρκισσισμού και αυτοικανοποίησης, μακριά από τον κατά Πρετεντέρη - "λαουτζίκο". Έτσι, δεν έχουν κανένα ηθικό πρόβλημα να ασχημονούν πρόστυχα, να διαστρεβλώνουν την πραγματικότητα, να προσβάλλουν βάναυσα, όχι μόνο τη νοημοσύνη μας, αλλά πολύ περισσότερο την Μνήμη των νεκρών συμπατριωτών μας.

Ενάντια στην σύγχρονη αθλιότητα και την δομική σαπίλα του συσσωρευμένου τίποτα, προσπαθούμε να ρίχνουμε αχτίδες φωτός στην κοινωνική πραγματικότητα, σπάζοντας τον παραμορφωτικό καθρέφτη της κυρίαρχης προπαγάνδας και την αχαλίνωτη συνομωσία των "αρίστων" - αχρήστων της ΝΔ.

Γι' αυτό και Συμμετέχουμε Ενεργητικά - Ευεργητικά στις Συγκεντρώσεις Μνήμης της Παρασκευής. Όπου γίνεται Οργανωμένα, δίνοντας στους συμμετέχοντες την δική μας Διάθεση και τα ανάλογα Συνθήματα. Αλλιώς, έστω και κατά μονάδες.

Πενθούμε και Διαδηλώνουμε σαν να ήταν Συγγενείς μας, Φίλοι μας, Σύντροφοι και Συναγωνιστές. Δεν θα τους "χαρίσουμε" στην διεθνιστική υποκρισία.

Όμως, δεν τρέφω ψευδαισθήσεις. Όσος κόσμος κι αν συμμετάσχει, δεν πρόκειται "να πέσει" η κυβέρνηση των ηθικών αυτουργών του εγκλήματος στα Τέμπη. Η συντριπτική πλειοψηφία όσων θα είναι παρόντες, από το απόγευμα κιόλας της ίδιας ημέρας, θα αρχίσουν να κινούνται και πάλι στους γνώριμους ρυθμούς ρουτίνας. 

Και εννοείται, πως οι γνωστοί παρακρατικοί κύκλοι των "antifa" θα παίξουν και πάλι το βρώμικο παιχνίδι της εξουσίας, που τους κατασκεύασε και τους χρησιμοποιεί κατά το δοκούν, ώστε να ξεκινήσουν τις φασαρίες (προβλέπω από νωρίς, για να απωθήσουν τον πολύ κόσμο να έρθει). 

Για Εμάς, όμως,  η Συμμετοχή μας την Παρασκευή Αποτελεί Θέμα Πολιτικής Ζύμωσης μέσα στον Ελληνικό Λαό και - Πολύ Περισσότερο - Ζήτημα Τιμής και Ήθους.

Εθνικισμός σημαίνει, ανάληψη ευθύνης! (https://anaktisi-mag.gr/)

 



του Άγγελου Δημητρίου

Ποιος μας επιβάλλει να είμαστε «χαρούμενοι»; Γιατί όχι, βλοσυροί και θυμωμένοι; Γιατί να κολυμπάμε συνεχώς μέσα στην μακαριότητα, που προέρχεται από την απόλαυση της κατανάλωσης; Μιας απόλαυσης που τελικά αντιστρατεύεται αυτή την ίδια την αληθινή χαρά;

Η «ευτυχιοκρατία» είναι τελικά πολύ βολική για την κάθε εξουσία. 

Η κουλτούρα της «θετικής σκέψης» πορεύεται μαζί με τον εθισμό στην κατανάλωση, μιας πρόσκαιρης έκκρισης ευχαρίστησης που επιζητά διαρκή ανανέωση, βασισμένη στην λειτουργία και την λογική της καπιταλιστικής μηχανικής.

Είναι εύκολο να ιδιωτεύει κανείς και δύσκολο να αναλάβει την ευθύνη: της μοίρας του, του έθνους, του κόσμου, να σταθεί υπεύθυνα απέναντι στην Ιστορία και να σηκώσει το βάρος που του αναλογεί. Αυτή η κάλπικη ευδαιμονία είναι η βασιλική οδός για τον ατομισμό, αντιστρατεύεται την κοινότητα, προάγει έναν ιλαρό εγωισμό.

Προς τι να είμαστε «χαρούμενοι», όταν όλος ο κόσμος γκρεμίζεται κάτω από τα πόδια μας; Δεν υπάρχει άλλος λόγος, από το ότι έχουμε εξασφαλίσει την ατομική μας βολή, έχουμε αγκιστρωθεί μέσα στο πετσί μας, σε μια διαδικασία ολέθριας αυτοπροστασίας.

Γι’ αυτό η εθνικιστική τάση είναι πάντοτε μειοψηφικής λογικής. Καθίσταται μαρτυρικό να σηκώνει κανείς τον δικό του προσωπικό σταυρό, προς χάριν του συνόλου, ενάντια στην διαχρονία του κακού, είναι μαρτυρικό να θέσουμε εαυτούς στην λογική ενός Λορέντζου Μαβίλη, ενός Παύλου Μελά. 

Ποιος έχει την δύναμη να καλέσει σε πόλεμο, τον καιρό της ειρήνης;

Άρα ο εθνικιστής είναι ένας αυτόκλητος σωτήρας; Όχι ακριβώς. 

Το καίριο έγκειται στην στάση υπευθυνότητας, στην επώδυνη εγκόλπωση μιας ανώτερης συνειδητοποίησης. Έχουμε κληθεί στην ζωή, για κάτι περισσότερο από την ικανοποίηση των ταπεινών αναγκών μας. Ας θυμηθούμε την λύπη του φιλοσόφου - βασιλέα του Πλάτωνα, ακριβώς γιατί επιλέγει το όλον έναντι του μέρους, δια της θυσιαστικής του έλλογης τοποθέτησης.

Ας βαδίσουμε με καρτερία την τεθλιμμένη οδό της αυτοπραγμάτωσης, γιατί αυτοί είναι οι δικοί μας καιροί!

πηγή


Για περισσότερα εδώ ...

Αυτόνομοι Αθηνών/Εθνική Αναγέννηση: αυτόνομη πορεία για τα Τέμπη στο Νέο Ηράκλειο, συνθήματα στου Παπάγου, συνθήματα στο Νέο Ηράκλειο, συνθήματα στη Γλυφάδα













Βιβλιοπαρουσίαση: Ο Lorenzi Viani και ο αναρχοφασισμός - τα επαναστατικά χρονικά μιας ολοκληρωτικής κουλτούρας: ένα εξαιρετικό βιβλίο, πάντα στην πρωτοπορία οι Ιταλοί σύντροφοι … (του Κωνσταντίνου Μποβιάτσου)

 


Passaggio al Bosco

17.02.2025

Luca Leonello Rimbotti

Μετάφραση για την συντακτική ομάδα: Κωνσταντίνος Μποβιάτσος

Από τις αγροικίες τους, τις κωμοπόλεις τους και τις αρχαίες πόλεις τους σε ανθρώπινη κλίμακα, οι ακτιβιστές διανοούμενοι των μεγάλων επαρχιών - κυρίως της Τοσκάνης, αλλά όχι μόνο - παρατηρούσαν τον κόσμο και τον έκριναν, ενεργώντας ανάλογα. 

Ο Lorenzo Viani, ένας από καιρό ξεχασμένος ζωγράφος και συγγραφέας από το Viareggio, αναγνωρίζεται σήμερα ως πρωταγωνιστής του Ιταλικού εικαστικού εξπρεσιονισμού, αλλά ήταν επίσης συγγραφέας πολύτιμων μυθιστορημάτων, των οποίων η αφήγηση είναι συνυφασμένη με τη δημοτική γλώσσα της Versilia (περιοχή της Τοσκάνης). 

Φίλος του D’Annunzio και του Puccini, του Marinetti και του Nomellini, αλλά και του Italo Balbo και του Carlo Scorza, το όνομα του - γνωστό στους ειδικούς - είναι ακόμα ελάχιστα γνωστό στο ευρύ κοινό. 

Είναι μεγάλη η λίστα των διάσημων ή πλέον ημι-άγνωστων διανοούμενων, που πολέμησαν στο πλευρό του Viani για την υγιή επαρχία, χρησιμοποιώντας τη γλώσσα ως ένδειξη ταυτότητας. 

Όλοι πήραν τον δρόμο της πολιτικής ευθυγράμμισης χωρίς δισταγμό, σε μια εποχή μετωπικής σύγκρουσης. Συχνά η άγνοια ορισμένων κριτικών ή η ιδεολογική χειραγώγηση έχουν διαστρεβλώσει το μήνυμα όλων αυτών των ιδιοφυιών. 

Εδώ εμείς σκοπεύουμε να πούμε την αλήθεια, χωρίς κόμπλεξ, για τον Viani και τους άλλους, κρατώντας τα γραπτά τους στα χέρια. 

Θα μιλήσουμε λοιπόν για τον Viani , τον Αναρχοφασίστα και Μουσολινικό, για τους πολλούς Αναρχικούς που προσχώρησαν στον Φασισμό και για τους πολλούς «επαρχιώτες» διανοούμενους με θέσεις εξέγερσης που - μερικοί περισσότερο από άλλους - όλοι εργάστηκαν υπέρ μιας Ιταλικής κοινωνικής και εθνικής επανάστασης, που ξεκίνησε από τη μυστικιστική αγάπη για τη γη, τη «μικρή πατρίδα».

link: Les extrêmes se touchent: Τα άκρα αγγίζουν το ένα το άλλο - η Αλληλοεπικάλυψη Αναρχισμού και Φασισμού

link: Ο «αναρχοφασισμός»: από τον Berto Ricci στους NAR, η μεγάλη ιστορία ενός αιρετικού φλερτ.

link: «Αναρχοφασισμός»: Μια επισκόπηση της «Δεξιάς Αναρχικής» Σκέψης


Reconquista Magazine #1: από Κύπρο μεριά έχει δικά μας παιδιά!

Στηρίξτε τις Κυπριακές εκδόσεις Reconquista!

Για επικοινωνία:

@ReconquistaCy στο Twitter / Reconquista Cyprus στο Telegram 

ενώ θα τους βρείτε και στο Instagram ...


 

Μια συνέντευξη του Youssef Hindi στην «Rivarol» για την κατάσταση στην Μέση Ανατολή και την σιωνιστική ακροδεξιά (https://mavreslegeones.blogspot.com/)

 


Μια συνέντευξη του Youssef Hindi στην «Rivarol» για την κατάσταση στην Μέση Ανατολή και την σιωνιστική ακροδεξιά 

(https://mavreslegeones.blogspot.com/)

Γεννημένος το 1986 στο Μαρόκο και μεγαλωμένος στη Γαλλία, ο Youssef Hindi είναι ιστορικός θρησκειών και γεωπολιτικός. 

Eιδικός στον μεσσιανισμό και τις ιστορικές, πολιτικές και γεωπολιτικές του επιπτώσεις, με την πρωτοποριακή του έρευνα σήκωσε το πέπλο της προέλευσης των σύγχρονων ιδεολογιών, συμπεριλαμβανομένου του σιωνισμού, της κοσμικότητας και του γαλλικού ρεπουμπλικανισμού.



«Rivarol: Παρουσιάζετε μια σύνθεση ολόκληρης της ιστορίας της Αραβο-ισραηλινής σύγκρουσης σε ένα έργο με τίτλο «Κατανοώντας την Αραβο-ισραηλινή Σύγκρουση», που εκδόθηκε το 2024 από τις πολύ ενδιαφέρουσες Éditions Kontre Kulture. Μέσα από το βιβλίο σας, καταλαβαίνουμε ότι η σιωνιστική ιδεολογία εξακολουθεί να διατηρεί τον στόχο της εθνοκάθαρσης της Παλαιστίνης. Πώς εξηγείται αυτή η εμμονή;

Youssef Hindi: Ο Σιωνισμός, στην αρχή του, είναι ένα πολιτικό-θρησκευτικό έργο που βασίζεται στον Ιουδαϊσμό. Οι ιδρυτές του σύγχρονου Σιωνισμού, της εβραϊκής εθνικής κατοικίας και του Κράτους του Ισραήλ, αν και κατά κύριο λόγο άθεοι, στήριξαν το σχέδιό τους στην Εβραϊκή Βίβλο (απαλλαγμένη από την Καινή Διαθήκη), που θεωρείται «κτηματολογικό» και πολιτικό, κοινωνικό και γεωπολιτικό εγχειρίδιο. Η κατάκτηση των Αγίων Τόπων από τις σιωνιστικές παραστρατιωτικές οργανώσεις που σχημάτισαν το «IDF» το 1948 έχει ως πρότυπο το Δευτερονόμιο και το Βιβλίο του Ιησού του Ναυή. 

Ιδρυτικά κείμενα που αν διαβαστούν κατά γράμμα, χωρίς την εξουσιοδοτημένη ερμηνεία της Καθολικής Εκκλησίας, πρεσβεύουν την κατάκτηση, την εθνοκάθαρση, την εξάλειψη πληθυσμών χωρίς διάκριση ηλικίας και φύλου, καθώς και ζώων, και την καταστροφή πόλεων στο σύνολό τους. Για να το θέσω απλά, όταν ισχυρίζεστε, όπως ο David Ben-Gurion και ο Benjamin Netanyahu, ότι είστε ο κληρονόμος του Joshua και ισχυρίζεστε ότι ακολουθείτε το παράδειγμά του, το συγκεκριμένο αποτέλεσμα είναι η εθνοκάθαρση του 1948 (η Nakba) και η τρέχουσα γενοκτονία στη Γάζα.

Rivarol: Η αμερικανο-ισραηλινή συμμαχία είναι μια σταθερά στην ιστορία της σύγκρουσης. Πώς κατανέμονται οι ρόλοι μεταξύ τους; Είναι η επιστροφή του Τραμπ σημείο καμπής σε αυτή την τοξική σχέση;

Youssef Hindi: Η Αμερική είναι το αεροπλανοφόρο και το πορτοφόλι του Ισραήλ. Το Ισραήλ είναι η σύζυγος και το αφεντικό της Ουάσιγκτον, μια σπάταλη σύζυγος που παρασύρει τις Ηνωμένες Πολιτείες σε θανάσιμους πολέμους εναντίον οποιουδήποτε εμποδίζει την εδαφική της επέκταση από τον Νείλο έως τον Ευφράτη, συχνά ενάντια στα συμφέροντα της Ουάσιγκτον. Μέσω του λόμπι του, το Ισραήλ ασκεί ακόμη πιο ισχυρή δύναμη στο αμερικανικό κατεστημένο καθώς οι Αγγλοαμερικανοί έχουν προσηλυτιστεί δύο φορές: πρώτα στον Ιουδαϊσμό μέσω του Καλβινισμού, Πουριτανισμού, Ευαγγελισμού κ.λπ. μετά στον Σιωνισμό. Οι Ηνωμένες Πολιτείες θεωρούν τον εαυτό τους, από την ίδρυσή τους, ως τη νέα Ιερουσαλήμ. Ο ιουδαιοπροτεσταντισμός είναι το γόνιμο έδαφος του αγγλοαμερικανικού σιωνισμού και του φιλο-ισραηλινού λόμπι. 

Ο Ντόναλντ Τραμπ πρέπει να ικανοποιήσει το φιλο-ισραηλινό λόμπι και τους Εβραίους Σιωνιστές δωρητές του, συμπεριλαμβανομένης της οικογένειας Άντελσον. Θα κάνει, νομίζω, αυτό που έκανε κατά την πρώτη του θητεία, δηλαδή το μέγιστο των συμβολικών παραχωρήσεων: Συμφωνίες του Αβραάμ, μεταφορά της πρεσβείας στην Ιερουσαλήμ, αναγνώριση του συριακού Γκολάν ως ιδιοκτησίας του Ισραήλ. 

Όλα αυτά, νομίζω, αποφεύγοντας τον πόλεμο εναντίον του Ιράν για τον οποίο πιέζουν οι Ισραηλινοί ηγέτες και το λόμπι τους στις Ηνωμένες Πολιτείες. Καθώς γράφω αυτές τις γραμμές, έχει επιτευχθεί συμφωνία κατάπαυσης του πυρός στη Γάζα. Αυτό είναι το αποτέλεσμα, ειδικότερα, των διαπραγματεύσεων που διεξήγαγε η ομάδα Τραμπ. Ο Ντόναλντ Τραμπ είπε τηλεφωνικά στον Νετανιάχου μετά τη νίκη του στις προεδρικές εκλογές ότι ήθελε κατάπαυση του πυρός στη Γάζα πριν από την ορκωμοσία του.

Rivarol: Από τη δεκαετία του 2000, ο Σιωνισμός πήρε μια ανοιχτά θρησκευτική και μεσσιανική τροπή. Στο βιβλίο «Ισραήλ και Παγκόσμιος Πόλεμος των Θρησκειών», που γράφτηκε από κοινού με τον Pierre-Antoine Plaquevent και το οποίο μόλις κυκλοφόρησε από τις Éditions Culture & Racines, παρέχετε πολλά κλειδιά για την κατανόηση αυτής της αλλαγής. Πώς μεταφράζεται αυτό στον στόχο του πολέμου κατά του παλαιστινιακού λαού;

Youssef Hindi: Αυτό έχει ως αποτέλεσμα μια επιτάχυνση της εθνοκάθαρσης που ξεκίνησε το 1948, και η οποία συνεχίστηκε με αργό και ύπουλο τρόπο έκτοτε, με κάποιες κορυφές όξυνσης όπως κατά τον πόλεμο του 1967. Η εβραϊκή μεσσιανική στροφή του Κράτους του Ισραήλ δεν έχει ως συνέπεια τη μεταμόρφωση του Σιωνισμού, αλλά την αφαίρεση των φιλελεύθερων αντικειμενικών του εμπόδιων και της υποκρισίας. 

Με αυτήν την εξτρεμιστική κυβέρνηση, ο Σιωνισμός εμφανίζεται ως έχει στην ουσία: μεσσιανικός, επεκτατικός, ρατσιστικός, αποκλειστικός, υπεροχικός και γενοκτονικός. Η «θεαματική» διάσταση της γενοκτονίας ζωντανά στη Γάζα αποκαλύπτει στην ανθρωπότητα τη βαθιά φύση του Ισραήλ και την υποκρισία των δυτικών ηγετών που μιλούν για το Shoah καθημερινά και που κοιτούν από μακριά μια γενοκτονία που λαμβάνει χώρα μπροστά στα μάτια μας.

Rivarol: Ποιο είναι το πραγματικό τίμημα της εθνοκάθαρσης στη Λωρίδα της Γάζας;

Youssef Hindi: Σύμφωνα με μια χαμηλή εκτίμηση από μια μελέτη (που δημοσιεύτηκε τον Νοέμβριο του 2024) που πραγματοποιήθηκε από δύο ερευνητές, τον Corey Scher, του Πανεπιστημίου της Νέας Υόρκης, και τον Jamon Van Den Hoek, του Oregon State University, το 58,7% των κτιρίων στον θύλακα της Γάζας υποβαθμίζονται ή καταστρέφονται. «Στον ιδιαίτερα πυκνό τομέα της πόλης της Γάζας, το ποσοστό αυτό αυξάνεται στο 73,8%.» 

Τον Ιούλιο του 2024, το επιστημονικό περιοδικό Lancet υπολόγισε τον αριθμό των θανάτων σε 186.000, λαμβάνοντας υπόψη «έμμεσες» αιτίες που συνδέονται με τη σύγκρουση. Με βάση αυτή την εκτίμηση, ο αριθμός των νεκρών στη Γάζα σήμερα είναι μεταξύ 220.000 και 240.000, ή το 10% του πληθυσμού.

για να διαβάσετε ολόκληρη την συνέντευξη εδώ ...

Έλληνες αυτόνομοι στην πορεία μνήμης για την Δρέσδη + χειμερινή πεζοπορία μαζί με Γερμανούς συναγωνιστές


Από την Μήλο και την Εύβοια της αρχαιότητας, την Βανδέα και την Απείρανθο της Νάξου, μέχρι το Αμβούργο την Δρέσδη και τον Πειραιά η φωνή της ιστορίας αντηχεί στις συνειδήσεις των Εθνικοσοσιαλιστών και των Φασιστών: 

«Θάνατος στη Δημοκρατία!» 




Αυτόνομη ενημερωτική Δράση (https://macedoniannationalists.blogspot.com/)

 


link:
Με τεταμένη την δεξιά: Συναγωνιστή Δημήτρη Κολτσίδα καλό πέρασμα! (ανανεώθηκε 19.02)




Δημήτρης Κολτσίδας: ζει και μάχεται!

Πραγματοποιήθηκε με απόλυτη επιτυχία η συντονισμένη ενημερωτική δράση όπως είχαμε προαναγγείλει, 

ταυτόχρονα από αυτόνομους εθνικοσοσιαλιστικούς πυρήνες στις πόλεις Λάρισα, Κοζάνη, Θεσσαλονίκη, Ξάνθη, Δράμα, Καβάλα και Κομοτηνή, 

με κύριο στόχο την αφύπνιση της κοινωνικής συνείδησης αναφορικά με την άδικη δολοφονία του αδερφού μας Δ. Κολτσίδα. 

Η δράση έλαβε χώρα στα κεντρικότερα σημεία των πόλεων πιάνοντας εξ απήνης κράτος και παρακράτος

για να διαβάσετε ολόκληρο το άρθρο εδώ ...

In memoriam: Γιατί πρέπει να διαβάσουμε τον Ernst Junger (https://samuraithsdyshs.wordpress.com/)

 


Για ένα βιβλίο που αξίζει να προμηθευτείτε εδώ ...

17 Φεβρουαρίου 1998, Wilflingen. 

Ο Ernst Junger περνάει πλέον σε μια άλλη ζωή μετά από 103 χρόνια. Κάποια λόγια, σαν έναν ελάχιστο φόρο τιμής στον μεγάλο αυτόν συγγραφέα και στοχαστή που εμπνέει καθημερινά και ιδιαίτερα σήμερα … 

Σήμερα που όλοι μας είμαστε πλέον απορροφημένοι στην ταχέως κινούμενη δίνη της σύγχρονης καταστροφικής εποχής της μάζας και σαν οι άνθρωποι αγωνιζόμαστε για να βρούμε ερείσματα και ασφάλεια, ενώ η ζωή φαίνεται να παρασύρεται από έναν αυτοματισμό χωρίς προοπτική και χωρίς κάποιο αυθεντικό πεπρωμένο. 

Σε μια φάση συσκότισης και διασποράς, εκείνα τα διαυγή και διαφωτιστικά οράματα που είναι ικανά να παρέχουν εναλλακτικούς και συγκεκριμένους τρόπους, γίνονται απαραίτητα.

για να διαβάσετε ολόκληρο το άρθρο εδώ ...

Όταν ο Καβάφης συνάντησε το Μαρινέττι (https://futuristfscgr.blogspot.com/)

 

link: Όταν ο αναρχικός Νίκος Ρωμανός απαγγέλει το ποίημα του «φασιστή» Κωνσταντίνου Καβάφη …


Ο Κωνσταντίνος Καβάφης (1866-1933) είναι ένας από τους πιο αγαπητούς σύγχρονους Έλληνες ποιητές, του οποίου η ζωή και το έργο ενέπνευσαν μια λεγεώνα καλλιτεχνών, επιστολών και κινηματογραφιστών. 

Ήδη ένας θρύλος κατά τη διάρκεια της ζωής του, φίλοι και θαυμαστές πραγματοποιούσαν τακτικές συγγραφικές συσκέψεις στο διαμέρισμά του στην Αλεξάνδρεια, όπου και οι ξένοι επισκέπτες έδειχναν το σεβασμό τους. 

Ο Φιλίππο Τομάζο Μαρινέττι (1876-1944) ήταν ένας από αυτούς τους επισκέπτες και η συνάντηση του με τον Καβάφη πρέπει να θεωρηθεί ως μία από τις πιο εκπληκτικές συναντήσεις στη λογοτεχνική ιστορία.

Οι δύο άνδρες ήταν πολύ διαφορετικοί. Ο Καβάφης ήταν ντροπαλός, υπομονετικός και ευγενικός, ο Μαρινέτι αυθάδης, αναβράζων, θεατρικός. Μοιράζονταν, όμως, την αγάπη τους για την Αλεξάνδρεια, την κοινή γενέτειρά τους. 

Ο Μαρινέττι εισήχθη στον Καβάφη από τον Ατασάριο Κατράρο, το σκάνδαλο μιας διακεκριμένης οικογένειας Τριήσιων (ήταν δισέγγονος του Τσίριακο Κατράρο,  ιδρυτή του Χρηματιστηρίου στην Τεργέστη). 

Φίλος του Καβάφη και συχνός φιλοξενούμενος του στo σπίτι του, ο Κατράρο είχε μεταφράσει μερικά από τα ποιήματα του Καβάφη στα ιταλικά και στη δεκαετία του 1960 έγραψε ένα απομνημόνευμα για τον Καβάφη, που δημοσιεύθηκε μόνο σε ελληνική μετάφραση το 1970

για να διαβάσετε ολόκληρο το άρθρο εδώ ...

Kirlian Camera - In the endless rain


 

Iberian Wolves - Embajadores en el Infierno (Videoclip Official)


 

Ο Μηδενισμός του Ernst Röhm (https://mavreslegeones.blogspot.com/)

 


γράφει ο Μαυρομετωπίτης

Ο Έρνστ Ρέμ όπως και οι περισσότεροι μαχητές των Sturmabteilung «ζυμώθηκαν» μέσα στο καμίνι του Α Παγκοσμίου Πολέμου. Ψήθηκαν στις μάχες και τα χαρακώματα γνωρίζοντας από πρώτο χέρι την πρωτοφανή βιαιότητα και σφοδρότητα του Μεγάλου Πολέμου. Ο Ρεμ στη Γαλλία (όπου βρέθηκε πολεμώντας) αναμφισβήτητα διαμόρφωσε τον χαρακτήρα και την ιδιοσυγκρασία του που θα τον συνόδευε σε όλη την μετέπειτα πορεία του.

Ο πολεμιστής του χαρακώματος γνώριζε μόνο την πραγματικότητα της μάχης. Ζούσε κάθε στιγμή στην απόλυτη ένταση της, την κάθε στιγμή ως την τελευταία, την κάθε στιγμή ως ένα ριψοκίνδυνο αντίκρυσμα με το Μηδέν, με τον Θάνατο. Αυτή η δοκιμασία πλάθει την Αίσθηση μίας Απόλυτης Ελευθερίας που πουθενά αλλού δεν μπορεί να βιωθεί. 

Ο άνθρωπος λυτρωμένος από τις καθημερινές γήινες ανησυχίες, από την ρηχότητα μίας τετριμμένης μικροαστικής ζωής, από το φθαρτό και το ρευστό. Λυτρωμένος από τον φόβο. Κοιτάζει την αλήθεια κατάματα, ζει το απόλυτο, βρίσκεται στο μεταίχμιο του περάσματος στον «άλλο κόσμο». Ελεύθερος από τον ίδιο του τον Εαυτό!

Η Ελευθερία του Στρατιώτη στο πεδίο της μάχης οδηγεί στον Μηδενισμό. Η επαφή με το Μηδέν οδηγεί στην ύψιστη περιφρόνηση για την υλιστική ζωή, για την ρουτινιασμένη μηχανιστική επανάληψη, για την πραγματικότητα των αποκοιμωμένων και τον εκδουλευμένων και ανοίγει τους διάπλατους δρόμους για την αναζήτηση των δυνατών εμπειριών, για την αναζήτηση μίας Ελευθερίας που βρίσκεται στο «εδώ και τώρα» στην πληρότητα μίας ζωής που υψώνεται στη μεγαλύτερη ένταση της.

«Όταν κάποιος στέκεται καθημερινά πρόσωπο με πρόσωπο με τον θάνατο, τότε η εξωτερική εμφάνιση ξεθωριάζει σε μία ασημαντότητα και οτιδήποτε είναι άχρηστο εξαφανίζεται. Μόνο το γνήσιο, το αληθινό και το ανδρικό διατηρούν την αξία τους. Το μίσος που οι άλλοι διασκόρπιζαν στο εξωτερικό δεν βρήκε θέση στη καρδιά του στρατιώτη γιατί απλά δεν το ένιωθε, γιατί είδε ότι όσοι βρίσκονταν στην άλλη πλευρά υπέφεραν τις ίδιες τραγωδίες, εκτελούσαν το ίδιο καθήκον και αντιμετώπιζαν τον ίδιο θάνατο. Ήταν απλά καθρέφτες του εαυτού του! Δεν μισεί κανείς αυτό στο οποίο αντανακλάται, διότι τότε θα πρέπει να μισεί τον εαυτό του.

Δεν υπάρχει πιο αληθινός χαρακτήρας από αυτόν της πρώτης γραμμής. Η πείνα και η δίψα, η βροχή και ο παγετός, η ταλαιπωρία και οι κίνδυνοι, οι πληγές και ο θάνατος αφαιρούν κάθε προσποιητή μάσκα και αναγκάζουν τον άνδρα να αντιμετωπίσει την κάθε πρόκληση: δείξε αυτό που είσαι! Κάτω από αυτόν τον ανελέητο προβολέα τίποτα δεν μπορεί να κρυφτεί και όλες οι σκέψεις των ανδρών στρέφονται αναπόφευκτα στο ουσιώδες».

Ο Μηδενισμός του Ρεμ τον ώθησε στην επίθεση και την ρήξη με έναν γερασμένο κόσμο που γνώριζε μόνο την δουλεία. Αυτόν της καπιταλιστικής Βαϊμάρης. Δεν υπήρχε τίποτα που να άξιζε να διασωθεί αλλά αντιθέτως έπρεπε να γκρεμιστεί από την σάρωση των καφέ στρατιών. Το ίδιο και το μίαρο απόστημα του μπολσεβικισμού, το απότοκο της ίδιας σαπισμένης μήτρας του σύγχρονου κόσμου, μία ζοφερή άλλη όψη του ίδιου νομίσματος. 

Ο συνταγματικός «μπολσεβικισμός» της πλήρως αστικοποιημένης Σοσιαλδημοκρατίας και ο εκτρεφόμενος από την Μόσχα μπολσεβικισμός του Κομμουνιστικού Κόμματος.

Ο Ρεμ εντάχθηκε στο NSDAP και έγινε ηγέτης των περιλάλητων SA. Φόβος και τρόμος των αντιφασιστών στους δρόμους των πόλεων, όσο και των αστών και των καπιταλιστών των χρυσών γραφείων όπως απέδειξε η Ιστορία. Αιώνιο αγκάθι για την ακροδεξιά και τους βολεμένους που δεν μπορούσαν να αντέξουν την φωνή της Επανάστασης και την Ορμή της πραγματικής και ολοκληρωτικής Εθνικοσοσιαλιστικής Επικράτησης.

Κόκκινο πανί για τους αντιφασίστες σύντομα ο Ρέμ έγινε στόχος της χυδαιότητας, της λάσπης και της συκοφαντίας. Οι φυλλάδες αυτών που απενοχοποίησαν την εκπόρνευση και την ομοφυλοφιλία, στην Γερμανία της εποχής, τον κατηγόρησαν για.. «ανήθικο τρόπο ζωής». 

Ο Ρεμ δεν αξίωσε ποτέ να γίνει αγαπητός στους κύκλους της ακροδεξιάς υποκρισίας και της ατέρμονης ηθικολογικής παράνοιας. Έζησε στο πεδίο της μάχης και η μόνη Ηθική που ήξερε ήταν αυτή του Πολεμιστή, του Γενναίου. Η Ηθική των Μεγάλων Έργων. Πολύ πιο ΑΝΔΡΑΣ από χαρτογιακάδες άκαπνους γραφειοκράτες και μπουρζουάδες που κρύβονταν στις κομματικές αίθουσες όταν άλλοι πολεμούσαν στους δρόμους. Στη μηδενιστική του αντίληψη συμπεριλήφθη και η σάπια, παρακμιακή ηθική της αστικής υποκρισίας και της ιουδαιοχριστιανικής δουλικότητας.

«Ο στρατιώτης απομακρύνεται από αυτή το είδος ψευδούς ηθική με αηδία. Αυτό που έχει σημασία για μένα, στο πεδίο της μάχης, δεν είναι αν ένας στρατιώτης ανταποκρίνεται στην «ηθική της κοινωνίας» αλλά μόνο αν είναι άνθρωπος πάνω στον οποίον μπορεί να στηριχτεί κανείς. Ένας «ανήθικος» άνθρωπος που πετυχαίνει κάτι είναι για μένα πολύ πιο αποδεκτός από έναν «ηθικά ορθό» που δεν καταφέρνει τίποτα. Η λεγόμενη κοινωνία διαπράττει το μεγαλύτερο έγκλημα με την αποτίμηση των ανθρώπων κατά αυτόν τον τρόπο. Οι αυτοκτονίες των σπουδαιότερων προσωπικοτήτων μιλούν πολύ εύγλωττα εδώ»

O Ρεμ λοιπόν μπορεί να ήταν «Διάβολος». Πράγματι ήταν. Άλλα τέτοιους αξίζει η κόλαση της αστικής κοινωνίας. Όποιος θέλει Αγίους ας ψάξει στα μοναστήρια. Ο Ρεμ τα ήθελε ΟΛΑ. Δεν αρκούταν στο τσάκισμα των Κόκκινων και την ανάληψη της εξουσίας. Ήθελε ότι δικαιούνταν οι Γερμανοί εργάτες και πρώην πολεμιστές, όσα δικαιούνταν οι προλετάριοι των SA. Όσα φτιάχνουν με τα χέρια και το μυαλό τους. Τους κόπους της εργασίας τους. 

Ζητούσε την απαλλοτρίωση των μέσων παραγωγής και την απελευθέρωση της Γερμανίας από τα αστικά παράσιτα υπεύθυνα για τον μεγάλο πόλεμο και την δυστυχία της Βαϊμάρης. Ζητούσε ο Στρατός να περάσει επιτέλους στον Λαό και το Έθνος και να ηγηθούν οι πραγματικοί πολεμιστές, όχι τα πρωσικά γουρούνια που παρακολουθούν τις μάχες με τα κιάλια τους. 

Δυστυχώς όλα αυτά τον έφεραν σε ρήξη με την αστική τάξη, το στρατοκρατικό κατεστημένο και την ακροδεξιά. Τα αποτελέσματα γνωστά. Μία προδομένη Επανάσταση, μία ανεκπλήρωτη Προσδοκία.

πηγή