Αποκλειστικό: η άγνωστη συνέντευξη του Yurii Romanovych Shukhevych, αρχηγού της «Ουκρανικής Εθνικής Αυτοάμυνας» στην εφημερίδα της «Χρυσής Αυγής» (αριθμός φύλλου 615, σελίδες 9 - 10, 18.04.2007) & άρθρα για το Σύνταγμα Azov - Νίκη στα όπλα των Ουκρανών Εθνικιστών!

Yurii Romanovych Shukhevych: γεννημένος τον Μάρτιο του ’33, πολιτικός και ακτιβιστής, πολιτικός κρατούμενος και υιός του Roman Shukhevych κορυφαίου Ουκρανού Εθνικιστή και διοικητή του επιτελείου των εθνικιστών παρτιζάνων. Οι άλλες δυο ηγετικές μορφές του ένοπλου κινήματος ήταν οι Yevhen Konovalets και Stepan Bandera. 

Αναμφισβήτητος ηγέτης του UNA - UNS ενώ στο ιστορικό του ξεχωρίζει η τριακονταετής κάθειρξη και εξορία σε φυλακές και στρατόπεδα συγκέντρωσης λόγω των διώξεων του Κρεμλίνου. Οι συνθήκες κράτησης στην απομόνωση της φυλακής και τα βασανιστήρια οδήγησαν στην σταδιακή τύφλωση του. 

Συνελήφθη μαζί με την μητέρα του λόγω του πατέρα του και στάλθηκε αρχικά στην Σιβηρία και στην συνέχεια σε ορφανοτροφείο για τους «εχθρούς του λαού». Κατάφερε να δραπετεύσει δυο φορές και από νεαρή ηλικία σύρθηκε σε δικαστικές διαμάχες τις οποίες και αντιμετώπισε με θάρρος και αποφασιστικότητα, αψηφώντας πλήρως τις βαριές ποινές του Σοβιετικού καθεστώτος που ήταν αποτέλεσμα της άρνησης του να συκοφαντήσει τον πατέρα του. 

Σε ένα δείγμα ηθικής ανωτερότητας υπέγραψε ένα ψήφισμα για την προστασία της Ρωσικής γλώσσας και την ευνοϊκή μεταχείριση των πληθυσμών που διατηρούσαν επαφές με την Μόσχα στα ανατολικά της χώρας. Βραβεύτηκε με διακρίσεις για την προσφορά του στην Ουκρανική πατρίδα.

Για να κατεβάσετε σε .pdf την συνέντευξη στον σύνδεσμο εδώ ...

Η συντακτική ομάδα δημοσιεύει σήμερα μια συνέντευξη που όλοι την έχουν ξεχάσει ή φρόντισαν να την κρύψουν καλά στα κομματικά τους συρτάρια. 

Είναι αυτή που παραχώρησε στον τότε υπεύθυνο δημοσίων σχέσεων της «Χρυσής Αυγής» Γιώργο Δημητρούλια, ο Yurii Romanovych Shukhevych, ιστορικός αρχηγός της «Ουκρανικής Εθνικής Αυτοάμυνας», πολιτικός και ακτιβιστής και ο πολιτικός κρατούμενος με την μεγαλύτερη σε διάρκεια φυλάκιση στην ιστορία της χώρας.

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα της «Χρυσής Αυγής» 

(αριθμός φύλλου 615, σελίδες 9 - 10, 18.04.2007)

link: Περιοδικό Μάχες & Στρατιώτες Όγδοο Τεύχος Απρίλιος 2012: Αντικομμουνιστική Αντίσταση Στην Ανατολική Ευρώπη 1944 - 1960

Έγγραφο μελών του Αμερικανικού κογκρέσου για την απαγόρευση παροχής όπλων και στρατιωτικής εκπαίδευσης στα μέλη του Συντάγματος Azov

Μέρα με την μέρα έρχονται στο φως άγνωστες πτυχές της Ουκρανικής εποποιίας όπου ο βασικός κορμός αντίστασης είναι οι Εθνικιστές. 

Και αν ακόμη κάποιοι τους χλευάσουν πάντα μέσα από την άνεση της κακοπροαίρετης κριτικής τους, ας θυμηθούμε κάποιες άλλες στιγμές της ιστορίας που στο τέλος η στάση των συναγωνιστών δικαιώθηκε πλήρως στα μάτια των εθνών. 

- Επιχειρήσεις ελικοπτέρων σε χαμηλό ύψος που έσωσαν τις ζωές από δεκάδες τραυματίες και ενίσχυσαν με πυρομαχικά τις πολιορκημένες φρουρές αλλά και βρήκαν τον θάνατο οι εθελοντές πιλότοι σε κάποιες περιπτώσεις λόγω των αντιαεροπορικών πυρών του εχθρού. 

- Η άγνωστη προσπάθεια της ηγεσίας του Azov για τον απεγκλωβισμό των υπερασπιστών μαχητών της Μαριούπολης και την διάσπαση των εχθρικών γραμμών με δυνάμεις τεθωρακισμένων και πεζικού απέναντι σε υπέρτερες δυνάμεις εισβολής που όμως την κρίσιμη στιγμή από τη μεριά των εγκλωβισμένων τα σχέδια προδόθηκαν από έναν διοικητή ταξιαρχίας, ο οποίος χωρίς να ενημερώσει κανέναν επέλεξε άλλη πορεία διαφυγής - κανείς δεν γνωρίζει με στοιχεία ποιος έδωσε την εντολή για την αλλαγή αυτή αλλά όλοι κατηγόρησαν τον κωμικό πρόεδρο της χώρας - με αποτέλεσμα να υπάρξουν μεγάλες απώλειες και αιχμάλωτοι. 

Η δημιουργός των εικονογραφήσεων, Elena Liberty, εργάζεται πάνω στο θέμα του Azov από το 2015. 

Υπηρέτησε στο στρατό του Συντάγματος για πάνω από δύο χρόνια.

- Στα επίσης αξιοσημείωτα οι τηλεφωνικές απειλές για την ζωή τους και την σωματική τους ακεραιότητα που δέχονται οι σύζυγοι των Ντένις Προκοπένκο και Αρσένιου Φέντοσιουκ, Κατερίνα και Γιούλια, αλλά και η μητέρα του Φέντοσιουκ. 

Οι καλούντες (από άγνωστους ή από Ρωσικούς αριθμούς πάντα) μιλούν Ρωσικά, ορισμένες φορές και Ουκρανικά και απειλούν ότι «θα τις σκοτώσουν και θα τις βιάσουν μόλις μπουν στο Κίεβο». 

Οι απειλές έχουν ενταθεί αφότου ίδρυσαν την οργάνωση «Women of Steel» που έχει στόχο την διεθνοποίηση του ζητήματος των συνθηκών αιχμαλωσίας των Μαχητών του Azovstal. Δεν έχουν απευθυνθεί στην αστυνομία ως τώρα διότι κρίνουν πως δεν χρειάζεται. 

Angels of Azov

facebook

- Ανώνυμη πηγή Ρωσικών αστυνομικών υπηρεσιών δήλωσε στο πρακτορείο ειδήσεων TASS πως οι Svyatoslav Palamar, ο αναπληρωτής Διοικητής του Συντάγματος Αζόφ και ο Serhiy Volynsky, Διοικητής της 36^ης  Ουκρανικής Μεραρχίας Πεζοναυτών έχουν μεταφερθεί στην Ρωσία για ανακρίσεις. Ουδεμία αναφορά στον Denis Prokopenko ο οποίος είναι εξαφανισμένος και αγνοείται η τύχη του. 

- Ο μαφιόζος αποσχιστής και Ουζμπέκος στην καταγωγή Ντενίς Πουσίλιν ο οποίος με το επιχείρημα ότι το Azovstal ρύπαινε, εξήγγειλε για την Μαριούπολη το σάπιο και νωθρό καζινοκαπιταλιστικό όραμα του, ένα μοντέλο «Ριβιέρας» που μάθαμε από την καλή και από την ανάποδη και στην Ελλάδα, από τα πλοκάμια του στα προάστια της Αθήνας. 

Είναι τόσο το μίσος τους εναντίον των Ουκρανών που όχι απλώς ακύρωσαν έναν τομέα της βαριάς βιομηχανίας αλλά και ισοπέδωσαν ένα πραγματικό μνημείο της Σοβιετικής βιομηχανικής ιστορίας, αν μη τι άλλο, σε εποχή όπου η διατήρηση των άλλοτε «Κάστρων της Βιομηχανίας» γνωρίζει άνθηση και τουριστική και τεχνολογική. 

Το Azovstal που βαφτίστηκε σε νέο Αλκαζάρ λόγω της αντίστασης στους εισβολείς, παρήγαγε και εξήγαγε εκατομμύρια τόνους χάλυβα και προϊόντα έλασης (κυρίως για κατασκευαστικές χρήσεις) προς ολόκληρο τον κόσμο. 

- Πριν από 8 χρόνια το Τάγμα του Azov απελευθέρωσε την Μαριούπολη. Μετά την απελευθέρωση η Μαριούπολη γνώρισε μεγάλη άνθιση και ήταν η πόλη με την μεγαλύτερη ανάπτυξη στην Ουκρανία έως την Ρωσική εισβολή. 

- Θα συνεδριάσει το Ανώτατο Δικαστήριο της Ρωσίας για να αποφασίσει εάν θα κηρύξει τους αιχμαλώτους πολέμου του Azov «τρομοκρατική οργάνωση» ώστε να ανοίξει ο δρόμος για να δικαστούν και να καταδικασθούν με τις «έσχατες των ποινών». 

Όπως έχει ήδη γραφεί στη σελίδα "ΕΛΛΗΝΕΣ ΦΙΛΟΙ ΤΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ AZOV" και σύμφωνα με ό,τι ισχύει ΔΙΕΘΝΩΣ είναι ΠΑΡΑΝΟΜΗ η ΑΝΑΔΡΟΜΙΚΗ ΕΦΑΡΜΟΓΗ ΤΟΥ ΝΟΜΟΥ (κάθε νόμου) σε αιχμαλώτους πολέμου (ή σε συλληφθέντες πολίτες, εν γένει). 

Ήτοι, θα έπρεπε να είχαν κηρυχθεί «τρομοκρατική οργάνωση» ΠΡΙΝ από την αιχμαλώτιση τους ή την οποιαδήποτε εμπλοκή ή σύλληψη. Επιπλέον υπάρχουν αναφορές για βασανιστήρια των αιχμαλώτων με πένσες και ηλεκτροσόκ, σύμφωνα με τις Ουκρανικές πηγές. 

Είναι το νέο Γκουαντάναμο σε Σοβιετική έκδοση. Κάποτε οι σαδιστές των ΗΠΑ βασάνιζαν τα μέλη του Σοσιαλοεθνικιστικού Ιρακινού κόμματος Baath, σήμερα οι νεοφιλεύθεροι του Πούτιν και οι κομματικοί επίγονοι της ΕΣΣΔ βασανίζουν τα μέλη του Σοσιαλοεθνικιστικού Συντάγματος Azov. 

- Να σημειωθεί ότι σε μια ένδειξη περιφρόνησης των δυνάμεων εισβολής η πλειοψηφία των μαχητών που είχαν ήδη ξεμείνει από πυρομαχικά παρέδωσαν τα ατομικά όπλα τους στους διοικητές τους και όχι στα χέρια του εχθρού.

- Η δήλωση του Λαγού για την Ουκρανία προκάλεσε τριγμούς στις τάξεις όσων «αγιοποιούν» τον φιλελεύθερο Ρωσικό παράγοντα (και θάφτηκε η είδηση αυτή ακόμη και από τους συνεργάτες του) και την «ελίτ εξουσίας» που τον προωθεί στο εσωτερικό ως αντίβαρο στον Αμερικανισμό, αναδεικνύονται όμως καθημερινά οι νέες πτυχές της Μοσχοβίτικης πλευράς οι οποίες δεν διαφέρουν σε τίποτα από την Αμερικανοσιωνιστική η οποία έχει επιλέξει τα τελευταία χρόνια να προωθήσει τον Μητσοτάκη εντός του αστικού κόσμου και της ευρύτερης δεξιάς. 

- Η εφημερίδα «Εστία» λόγω των γνωστών κομματικών συμφερόντων των Καραμανλικών για το φυσικό αέριο και την υποστήριξη σε γνωστούς επιχειρηματίες - και φυσικά με έντονη και εξελισσόμενη την διαμάχη εντός των κύκλων των δεξιών που έχουν μετατρέψει την χώρα σε προσωπική αποικία κέρδους και βάση στρατιωτικών συμφερόντων των ΗΠΑ - δημοσιεύει σε πρωτοσέλιδο τις δηλώσεις της προέδρου των ομογενών του συλλόγου ''Σαρτανά - Έλληνες τής Αζοφικής'' της κυρίας Ναταλίας Παπακίτσα.  

Στην περιοχή αυτή υπάρχει έντονο το φιλορωσικό στοιχείο ενώ είχαν καταφύγει και μέλη του ΔΣΕ μετά το ’49. Οι ντόπιοι είχαν σημαντική παρουσία και στον «Κόκκινο Στρατό». 

- Παράλληλα να σημειώσουμε ότι ενισχύονται τα σενάρια ότι γνωστός ιδιοκτήτης ΠΑΕ θα ενισχύσει τα κομματικά πλάνα πρώην κορυφαίου στελέχους της ΝΔ με πρόσχημα την Ορθοδοξία και φυσικά την ενίσχυση του Κρεμλίνου, τουτέστιν να αναμένουν κάποιοι εξελίξεις εντός της ελληνικής ακροδεξιάς.

Στα λεγόμενα της κυρίας Παπακίτσα απάντησε δημοσίως ο πρώην δημοτικός σύμβουλος και εκδότης Γιώργος Δημητρούλιας, την απάντηση του οποίου δεν δημοσίευσε ως όφειλε η σύνταξη της εφημερίδας:

«Δυστυχώς η Ελληνική ομογένεια στην Μαύρη Θάλασσα συρρικνώθηκε δραματικά τα τελευταία 100 χρόνια. Όχι μόνο στην Ουκρανία, αλλά και σε όλες τις χώρες που έχουν παράλια στην Μαύρη Θάλασσα εξόντωσαν τους Έλληνες που κατοικούσαν εκεί χιλιάδες χρόνια και οι εκάστοτε πολιτικοί μας αδιαφόρησαν όπως κάνουν πάντα για αυτούς που δεν ψηφίζουν. Αυτό όμως είναι το θέμα για να γραφεί ένα ολόκληρο βιβλίο. 

Η τελευταία συμπαγής Ελληνική μειονότητα που κατεστράφη στις μέρες μας είναι αυτή της Μαριούπολης από τους φιλορώσους αποσχιστές και ισλαμιστές Τσετσένους, η οποία κάπου διάβασα ότι ήταν η τρίτη πιο συμπαγής στον κόσμο, αλλά αυτά είναι «ψιλά γράμματα» για τους πολιτικούς μας.

Ο λόγος για την σύνταξη αυτού του κειμένου είναι η συνέντευξη που έδωσε μία ομογενής από την Μαριούπολη, η κυρία Ναταλία Παπακίτσα στην Μύρνα Νικολαϊδου που είναι διευθύντρια σύνταξης στην εφημερίδα ΕΣΤΙΑ της Κυριακής και η οποία έγινε πρωτοσέλιδο την 11.06.2022.

Το γεγονός είναι ότι η εκεί Ελληνική μειονότητα έχει τριχοτομηθεί. Ένα μέρος με τους Ουκρανούς, ένα άλλο με τους Ρώσους και ένα τρίτο με τις φιλορωσικές επαρχίες του Donbass που θέλουν να αποσχιστούν από την Ουκρανία και υψώνουν τις κόκκινες σημαίες με τα σφυροδρέπανα αφού είναι φιλοκομμουνιστικές και όλοι οι Έλληνες ομογενείς που αισθάνονται έτσι τις υποστηρίζουν. Γιατί τώρα τις υποστηρίζουν και οι ελλαδίτες «κομμουνιστοφάγοι», είναι μια ψυχιατρική περίπτωση.

Ανάμεσα σε πολλές ανακρίβειες που θα έπρεπε να ελέγξει η διευθύντρια σύνταξης της εφημερίδας, μας λέει η κυρία Παπακίτσα ότι μετά την εισβολή των Ρώσων, που στάθηκαν κύριοι απέναντι τους αφού μιλούσαν Ρωσικά … πέρασαν από τα Ουκρανικά εδάφη (άραγε ποια γλώσσα μιλούσαν;) για να φτάσουν στην Κριμαία και κανείς Ουκρανός δεν τους πείραξε, αλλά όπως μας πληροφόρησε οι Azov στην Μαριούπολη τους κρατούσαν ομήρους (γιατί μιλούσαν ρωσικά) και πλιατσικολογούσαν. Όλα αυτά όμως έρχονται σε αντίθεση με αυτά που είπε ο Έλληνας πρέσβης (Σ.Σ. και φυσικά ενάντια στους Azov και την ιδεολογία τους αφού είναι γνωστός αντιφασίστας) ο Μανώλης Ανδρουλάκης που ήταν και αυτός στη Μαριούπολη τις ίδιες μέρες. 

Όπως εγράφη στον τύπο:

Ο Μανώλης Ανδρουλάκης τόνισε ότι τα πάντα έχουν καταστραφεί στην πόλη, ενώ έκανε ειδική αναφορά στο Εθνικιστικό Τάγμα του Azov, με τον ίδιο να διευκρινίζει ότι διαφωνεί ιδεολογικά μαζί του, όμως εκείνο «έδωσε τρόφιμα», σύμφωνα με τον ίδιο. 

«Έζησα την πόλη ζωντανή, με τα μαγαζιά της, τους ανθρώπους της, τώρα αφήνω μια πόλη κατεστραμμένη. Κάθε μέρα ήταν και χειρότερη. Το να ακούς τις μάχες από μακριά, λες εντάξει είναι μακριά. Κάθε μέρα που πλησίαζε γινόταν όλο πιο κοντά αυτός ο ήχος. Η πόλη καταλάβαμε ότι ήταν αποκλεισμένη», είπε χαρακτηριστικά.

Παράλληλα, πρόσθεσε πως «χτυπήθηκε πολύς άμαχος πληθυσμός και δομές, και όταν λέω χτυπήθηκε, εννοώ δεν έμεινε τίποτα» και συμπλήρωσε πως «μπορείς να πεις πολλά για τους Azov. Τι ήταν και τι είναι. Δεν θέλω να μπω πάλι στο ιδεολογικό και το πολιτικό κομμάτι. Οι Azov ήταν και είναι μία από τις άμυνες της πόλης. Δεν χτυπούν τους δικούς τους. Τους έχω γνωρίσει. 

Επειδή έχω εκπλαγεί λίγο με τη διάσταση που έχει πάρει το θέμα με το προξενείο είναι καλό που υπάρχει μία πρωτοφανής στήριξη για την Ουκρανία. Κάτι τέτοιο δεν είχαμε ποτέ στο παρελθόν. Κάπου γράφτηκε ότι με κρατούσαν όμηρο οι Azov και μου έκαναν βασανιστήρια. Τις δύο πρώτες μέρες οι Azov μας τάιζαν. Αυτό είναι γεγονός. Δεν συμφωνώ μαζί τους ιδεολογικά αλλά δεν είδα αυτό που γράφεται».

Που βρίσκεται άραγε η αλήθεια; Τέλος θυμίζω σε όλους τα εξής από παλαιότερη δήλωση:

Η πρόεδρος της Ομοσπονδίας Ελληνικών Συλλόγων Ουκρανίας, Αλεξάνδρα Προτσένκο - Πιτσαντζή αρνείται να εγκαταλείψει την Μαριούπολη και να αφήσει πίσω τους χιλιάδες ομογενείς. 

«Δεν θέλησα να φύγω, να κρυφτώ κάπου, θεώρησα χρέος μου να μείνω. Η Μαριούπολη είναι περικυκλωμένη. Μας βομβαρδίζουν ανελέητα! Σας μιλάω από ένα υπόγειο, χωρίς φως, ζέστη, νερό και ψωμί! Πέφτουν βόμβες παντού, υπάρχουν θύματα άμαχοι, μεγάλες καταστροφές. Συμφορά! Λυπάμαι τους ανθρώπους και κυρίως τα παιδιά».

«Εμείς οι Έλληνες της πολιορκημένης Μαριούπολης βιώνουμε μια τραγωδία. Είναι παρανοϊκό να αποφασίζει ένας Πούτιν για το αν θα ζήσουμε ή θα πεθάνουμε εδώ στον τόπο μας».

«Γράψε το σας παρακαλώ - Ο Πούτιν διαπράττει γενοκτονία εις βάρος των Ελλήνων στην Ουκρανία»

Εισαγωγικό του Wolverine:

Η σύρραξη στην Ουκρανία επαναπροσδιόρισε τις ιδεολογικές διαφωνίες και συμμαχίες ακόμη και τις φιλίες ή «λυκοφιλίες» εντός του ευρύτερου «χώρου» και ανέδειξε παθογένειες αντιλήψεις και απόψεις που κρύβονταν καλά τόσο καιρό κάτω από τις παράλληλες πολιτικές εξελίξεις μετά την φυλάκιση της «Χρυσής Αυγής». 

Για μια ακόμη φορά αποδείχτηκε ξεκάθαρα ότι η διαλεκτική παραμένει θαμπή γραμμή στην επέκταση του εσωτερικού διαλόγου για ένα σημαντικό θέμα που ταλανίζει όλα τα εθνικιστικά κινήματα της Ευρώπης. Αν και πολλοί είναι αλήθεια ότι παραμένουν ουδέτεροι στην αλληλοσφαγή των Σλαβικών πληθυσμών, οι δυο πλευρές που τόνισαν τις αντιθέσεις και επέλεξαν με επίσημο τρόπο και ρόλο κάποια πλευρά θυμίζουν τις ανάλογες εντάσεις για τους Κροάτες φασίστες στην σύρραξη της Γιουγκοσλαβίας καθώς και για τον ρόλο της «εναλλακτικής δεξιάς» των ΗΠΑ, θέματα που πολλές φορές μέσα από τις διαφωνίες επηρεάζουν ή δείχνουν να ετεροκαθορίζουν την ταυτότητα και την πορεία του κομματιού του κινήματος που παραμένει ενεργό στην χώρα μας. 

Σκοπός των σημερινών άρθρων τα οποία και κλείνουν στην ουσία - θα ήθελα να πιστεύω προσωρινά - έναν κύκλο αποκλειστικής αρθρογραφίας που άνοιξε το 2014 και συνεχίστηκε αμέσως μετά την Ρωσική εισβολή, με τα πιο πρόσφατα να είναι διάρκειας περισσότερο των τριών μηνών και τα οποία φτάνουν σήμερα τα 115 στον αριθμό στο σύνολο τους ενώ μπορείτε να τα δείτε όλα μαζί εδώ - σε ανοιχτή φόρμα σχολίων για όλους με αποτέλεσμα να εκνευριστούν πολλοί - δεν είναι να πείσουν κάποιον ή να «αγιοποιήσουν» την μια πλευρά αλλά να φωτίσουν στα πλαίσια του διαδικτύου τις άγνωστες μορφές και τις συνθήκες της σύρραξης, καθώς και τα παρασκήνια της ιστορικής σύγκρουσης ανάμεσα στους Ουκρανούς Εθνικιστές του Κιέβου και τους Ρώσους υποστηρικτές της ιμπεριαλιστικής πολιτικής και της μυστικής διπλωματίας του Κρεμλίνου. 

Όσο και αν φαίνεται περίεργο σε κάποιους οι τελευταίοι μπροστά στο όραμα για την επανασύσταση της Ρωσικής επεκτατικής στρατιωτικής και οικονομικής δύναμης έχουν καταφέρει να στρατολογήσουν στο όνομα της περιβόητης «αποναζιστικοποίησης» - αν και οι Εθνικοσοσιαλιστές στην Ουκρανία είναι λιγότεροι αριθμητικά από όσο πολλοί νομίζουν - φανατικούς κομμουνιστές από οικογένειες πού ήταν σημαίνοντα στελέχη του Σοβιετικού κόμματος, ακροδεξιούς τσαρικούς εθνικιστές, εθνικομπολσεβίκους που συμφωνούν με την εισβολή και την προσάρτηση περιοχών των αποσχιστών ή το κάνουν επειδή φοβούνται τις διώξεις του Πούτιν, ακόμη και πρώην ή νυν (;) εθνικοσοσιαλιστές οι οποίοι προς απογοήτευση πολλών ... για να τα λέμε όλα δίνουν σε κάποιες χρονικές στιγμές ακόμη και έναν έντονο αντισιωνιστικό τόνο μέσα στις λεγόμενες «Λαϊκές Δημοκρατίες» προκαλώντας τόσο την έκπληξη και τις αντιδράσεις του Κρεμλίνου και φυσικά την οργή των Σιωνιστών. Οι τελευταίοι έσπευσαν να δολοφονήσουν μετά το 2014 τους «ακραίους» και ανεξέλεγκτους πολέμαρχους - και κατηγόρησαν φυσικά και για αυτό τους Ουκρανούς - και να επιβάλλουν τα πρώην μέλη του Σοβιετικού κόμματος και της KGB ή ανθρώπους της μαφίας με την ασιατική καταγωγή και την μεσανατολική ηθική. 

Όλοι σήμερα εν όπλοις λοιπόν κάτω από την εξουσία του πλουτοκράτη και φίλου του Ισραήλ Πούτιν για την επίτευξη των σκοπών των αλλογενών Μοσχοβιτών συμβούλων που είτε με τον Τσάρο είτε με τον Στάλιν είτε με τον Πούτιν δεν αλλάζουν σε τακτικές και σχεδιασμούς. 

Η Ρωσική ψυχή κάποιες φορές είναι λευκή στο δέρμα και άκρως ανατολίτικη στη σκέψη - αν και το 40% του Azov είναι Ρώσοι - και για μια ακόμη φορά δείχνει να «αλλάζει δέρμα» να προάγει έναν Σλαβοασιατικό και φανατικό ρασοφορεμένο «Βυζαντινισμό» στον στρατό και την κοινωνία μέσα από την στρατολόγηση πληθυσμών του Καυκάσου και των Μογγολικών πληθυσμών των αυτόνομων δημοκρατιών ...

(οι ορδές του Πούτιν είναι από το Μπουριάτ, περιοχή κοντά στη λίμνη Βαϊκάλη. Οι Μπουριάτ είναι το ένα από τα δύο Μογγολικά φύλα αυτοχθόνων της Σιβηρίας, μαζί με τους Γιακούτς. Τα δύο κρατίδια ανήκουν στην Ρωσική Ομοσπονδία. Αυτούς μαζί και με άλλους μη Ευρωπαίους στέλνει στην καρδιά της Ευρώπης για να σφάζουν και να βιάζουν Ουκρανούς. Δεν μιλούν καν Ρωσικά όπως έχουν πει πολλοί Ουκρανοί που είχαν την ατυχία να «συναντηθούν» μαζί τους ενώ οι δολοφόνοι βραβεύτηκαν δημοσίως ... από τον αντιφασίστα Καγκεμπίτη πρόεδρο) 

... να παραμένει ίδια στις επιδιώξεις της για την παγκόσμια ισχύ και την κατοχή πλουτοπαραγωγικών περιοχών προς όφελος της Κίνας επιδεικνύοντας και πάλι τα ιμπεριαλιστικά της αντανακλαστικά, αγνοώντας πλήρως τις κραυγές της Δύσης με την οποία διαφέρει κυρίως στην προβολή και την στήριξη των ομοφυλόφιλων στις δομές της εκπαίδευσης και την τηλεόραση. 

Η σύναψη της σινορωσικής συμμαχίας απέναντι στο ΝΑΤΟ, η προσέγγιση της Τουρκίας και η δομή ενός άλλου πόλου ισχύος με την πυρηνική απειλή να είναι πάντα παρούσα, η προώθηση των Ρωσικών συμφερόντων στην Ελλάδα και την Μεσόγειο ακόμη και μέσα από το Ισραήλ, τις ΜΚΟ τα Ρωσικά και Ελλαδικά μοναστήρια και τους γνωστούς επιχειρηματίες καθώς και τους ακροδεξιούς και ακροαριστερούς εκδότες, για κάποιους δείχνει να είναι η συνολική αυτή εικόνα η σωτηρία της πατρίδος (…) ενώ για άλλους ένα ακόμη φρικώδες κεφάλι της Λερναίας Ύδρας μετά την ήττα του αντιδημοκρατικού στρατοπέδου το ’45 που ξαναπαίρνει τον ρόλο στο διεθνές στερέωμα.

Οι παρακάτω γραμμές συγκροτούν ένα ενδιαφέρον παζλ πληροφοριών και άρθρων το οποίο έρχεται πιθανόν σε αντίθεση με την επικρατούσα άποψη κυρίως μιας μερίδας των εθνικιστών και της άκρας δεξιάς, αλλά όμως επαληθεύει τις υποψίες πολλών και δικαιώνει την στήριξη των Ουκρανών από έναν σκληρό πυρήνα των Ελλήνων εθνικοσοσιαλιστών και Φασιστών εντός και εκτός της «Τρίτης Θέσης». 

Μην ξεχνάμε ότι το Ουκρανικό κράτος υιοθετεί πλήρως τις νομικές διατάξεις για την ποινικοποίηση του Κομμουνισμού και του Εθνικοσοσιαλισμού και γιορτάζει την Σοβιετική κατοχή της χώρας! Παραμένει πάντα εχθρικό απέναντι στους οργανωμένους ριζοσπάστες Εθνικιστές και Εθνικοσοσιαλιστές και το έχει αποδείξει με φυλακίσεις διώξεις και δολοφονίες. Παρά όμως τις διαφωνίες των πληθυσμών της χώρας λόγω και της θρησκείας η Ρωσική εισβολή ανέδειξε ένα νέο πνεύμα αντίστασης και ήθους, προώθησε την μελέτη γύρω από το ιστορικό κίνημα της χώρας το οποίο υιοθετεί τις απόψεις εκείνες που χαρακτηρίστηκαν  ως «Σοσιαλοεθνικιστικές» και αργότερα διαμορφώθηκαν στο πεδίο σκέψης της ευρύτερης «Τρίτης Θέσης». 

Ας δούμε ένα άρθρο του Γιώργου Δημητρούλια το οποίο βοηθάει στην έρευνα μας σχετικά με τον Ουκρανικό Εθνικισμό.  Ο πρώην υπεύθυνος δημοσίων σχέσεων της «Χρυσής Αυγής» και εκδότης μαζί με τον παλαίμαχο συναγωνιστή και πρώην σύμβουλο των Ουκρανών Άρη Αρίων είναι οι δυο Έλληνες που γνωρίζουν προσωπικά την ηγεσία του Azov και αρκετά καλά την Ουκρανική κοινωνία και την ιστορία της περιοχής και δεν το κρύβουν τόσο στις συνεντεύξεις τους όσο και στα άρθρα τους.

Η Ουκρανική Εθνοσυνέλευση - Ουκρανική Λαϊκή Αυτοάμυνα.

Υπήρξε η μήτρα του Μετασοβιετικού Ουκρανικού Εθνικισμού και ήταν κυρίαρχη ειδικά στην δυτική Ουκρανία. Πολύ μαχητική αποτέλεσε το παράδειγμα για όλες τις Εθνικιστικές οργανώσεις που δραστηριοποιήθηκαν μετέπειτα και είχαν στις τάξεις τους αλλά και στην ηγεσία τους παλαιούς γνωστούς Ουκρανούς Εθνικιστές, όπως ο Γιούρι Σουχέβιτς υιός του Ρομάν Σουχέβιτς, στρατιωτικός διοικητής του «Ουκρανικού Αντάρτικου Στρατού» (από τον οποίο πήρα το 2007 την συνέντευξη), με πολιτικό αρχηγό τον Stepan Bandera που έκανε ανταρτοπόλεμο στον Σοβιετικό Στρατό μέχρι το 1956!

Αποτελούνταν από μια πολιτική πτέρυγα (η Ουκρανική Εθνοσυνέλευση - UNA) και μια παραστρατιωτική πτέρυγα (Ukrainian People's Self Defence - UNSO). Η UNA - UNSO δημιουργήθηκε το 1991 ως «ένας σχηματισμός επανδρωμένος από μέλη του UNA που είχαν υπηρετήσει στις Σοβιετικές ένοπλες δυνάμεις για να αντιμετωπίσουν την «Κρατική Επιτροπή για την Κατάσταση Έκτακτης Ανάγκης». 

Το UNA - UNSO έχει περιγραφεί από τον ειδικό σε θέματα διεθνούς ασφάλειας όπως τον Andrew McGregor ως ένα «με επιρροή αλλά περιθωριακό κίνημα», το οποίο επηρέασε βαθιά την «ακροδεξιά» πολιτική στην Ουκρανία λόγω της διορατικότητας του και της μαχητικότητάς του, αν και είχε ακόμη λίγα μέλη.  Αν και η Ουκρανική Εθνοσυνέλευση (Ουκρανικά: УНА, UNA) που ήταν η πολιτική πτέρυγα της οργάνωσης, στις 22 Μαΐου 2014 συγχωνεύτηκε με τον «Δεξιό Τομέα»,  η UNA-UNSO συνεχίζει να λειτουργεί ανεξάρτητα.

Η UNSO έχει συμμετάσχει σε πολλές διεθνείς συγκρούσεις στέλνοντας εθελοντές για να υποστηρίξουν διάφορους εμπόλεμους, συμπεριλαμβανομένου του πρώτου πολέμου του Ναγκόρνο - Καραμπάχ, του πολέμου της Υπερδνειστερίας,  του πολέμου στην Αμπχαζία,  του πρώτου πολέμου της Τσετσενίας, των πολέμων της Γιουγκοσλαβίας και του Ρωσο - Ουκρανικού πολέμου .

Ιστορία - πρώτα χρόνια

Το UNA δημιουργήθηκε στις 30 Ιουνίου 1990 στο Lviv ως Ουκρανική Διακομματική Συνέλευση (UMA), με επικεφαλής τον πολιτικό και εθνικιστή συγγραφέα Dmytro Korchynsky. Στις 3-4 Νοεμβρίου 1990, ένα συνέδριο της Ουκρανικής Εθνικής Ένωσης (UNS) πραγματοποιήθηκε στο Κίεβο. Στις 11 Ιανουαρίου 1991, διμοιρίες UNS με επικεφαλής τον Yuriy Tyma φρουρούσαν το παλάτι Seimas κατά τη διάρκεια των γεγονότων του Ιανουαρίου στη Λιθουανία. Στις 30 Ιουνίου 1991, περίπου 200 μέλη του UNS πραγματοποίησαν μια παρέλαση με λαμπαδηδρομία στο Lviv για τον εορτασμό της διακήρυξης της Ουκρανικής ανεξαρτησίας το 1941 .

Κατά την διάρκεια των πρώτων ημερών της απόπειρας πραξικοπήματος της Σοβιετικής Ένωσης του 1991, μια ομάδα του UNS με επικεφαλής τον βετεράνο του πολέμου Valeriy Bobrovych έφυγε για τη Μόσχα. H διμοιρία έθεσε αργότερα τα θεμέλια για το τάγμα «Αργώ». Στις 19 Αυγούστου 1991, κατά τη διάρκεια του αγώνα κατά της «Κρατικής Επιτροπής για την Κατάσταση Έκτακτης Ανάγκης», ο UNS δημιούργησε ομάδες της Ουκρανικής Λαϊκής Αυτοάμυνας (UNSO) στο Κίεβο. 

Οι διμοιρίες σχηματίστηκαν γύρω από μια μικρή ομάδα βετεράνων του Σοβιετικού στρατού με Ουκρανική εθνικότητα από τον πόλεμο στο Αφγανιστάν στα πεδία μάχης του οποίου οι κομματικοί της Μόσχας θυσίασαν σε μεγάλο ποσοστό τους λευκούς Σλάβους και όχι τους μουσουλμάνους Ασιάτες. 

Τον Δεκέμβριο του 1990 ο Γιούρι Σούχεβιτς, ο γιος του Ρόμαν Σούχεβιτς, εξελέγη πρώτος ηγέτης του UNS.  Λόγω της 8^ης Σεπτεμβρίου 1991 και την διακήρυξη της ανεξαρτησίας της Ουκρανίας, η έκτη σύνοδος του UMA μετονομάστηκε σε Ουκρανική Εθνοσυνέλευση. Έγινε γνωστό ως UNA - UNSO, λόγω της στενής σχέσης του UNSO με το UNA.

Από την ανεξαρτησία της το 1991, η Ουκρανία έχει αυτονομιστικά κινήματα με στόχο την επανένωση τμημάτων της Ουκρανίας με τη Ρωσία και άλλες γειτονικές χώρες. Η UNA - UNSO εμπόδισε τον εκπρόσωπο Γκοντσάροφ του Ανώτατου Σοβιέτ της Σοβιετικής Ένωσης από την επανίδρυση της Σοβιετικής Δημοκρατίας στο Ντόνετσκ - Κρίβοϊ Ρογκ και της Εθνοφρουράς του Ντόνετσκ στο Ντονμπάς. 

Το Νοέμβριο του 1991 η UNSO πραγματοποίησε μια συγκέντρωση και λόγω ενός καυγά που ενεπλάκησαν μαχητές της UNSO, η κυβέρνηση έκανε τις πρώτες μαζικές συλλήψεις ακτιβιστών της UNSO. Στην Οδησσό η UNSO σταμάτησε μια πρωτοβουλία για τη δημιουργία της Δημοκρατίας του Νοβοροσίσκ, επηρεάζοντας τα αυτονομιστικά κινήματα στη Μπουκοβίνα και τη Ζακαρπατία. 

Στις 7 Ιουνίου 1992, μια ομάδα UNSO από το Lviv διέλυσε ένα Ρουμανικό συνέδριο στο Chernivtsi το οποίο υποστήριζε την ένωση της βόρειας Bukovina και της Ρουμανίας. Στις αρχές του 1993, η UNSO είχε 4.000 μέλη.

Εθελοντές της UNSO στη Γεωργία

Το UNA εγγράφηκε ως πολιτικό κόμμα τον Δεκέμβριο του 1994 και στις κοινοβουλευτικές εκλογές της Ουκρανίας του 1994 τρία μέλη του UNA - UNSO εκλέχθηκαν ως βουλευτές στο Verkhovna Rada (Ουκρανικό κοινοβούλιο). Τον Σεπτέμβριο του 1995, η εγγραφή του ανεστάλη μέχρι το 1997. Η UNSO εγγράφηκε ως δημόσιος οργανισμός μόνο στις περιφέρειες Lviv, Ternopil, Rivne και Poltava. Στην πράξη, ωστόσο, δεν υπήρχε διάκριση μεταξύ των μελών και των δύο οργανισμών.

Από το 1994 έως το 1997, τα μέλη του UNA-UNSO έγιναν γνωστά στην Ουκρανία μέσω μιας σειράς αντιρωσικών δραστηριοτήτων. Οι βουλευτές της UNA - UNSO κατέστρεψαν μια Ρωσική σημαία στη Βερχόβνα Ράντα, οι μαχητές της UNA - UNSO ενώθηκαν με τους Τσετσένους αντάρτες στον πρώτο πόλεμο της Τσετσενίας και ακτιβιστές οργάνωσαν διαδηλώσεις εναντίον Ρώσων τραγουδιστών της pop που επισκέπτονταν την Ουκρανία. 

Η UNA - UNSO πήρε θέση σε υποθέσεις της Ουκρανικής εκκλησίας και συγκρούστηκε με την αστυνομία κατά τη διάρκεια της κηδείας του Πατριάρχη Volodomyr τον Ιούλιο του 1995, επικεφαλής της Ουκρανικής Ορθόδοξης Εκκλησίας του Πατριαρχείου Κιέβου. Οι οργανώσεις υποστήριξαν τον Πατριάρχη Φιλάρετο Ντενυσένκο, ο οποίος αφορίστηκε από τη Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία και συμμετείχε σε βίαιες απόπειρες κατάσχεσης περιουσίας για τη νέα εκκλησία (ιδιαίτερα στις περιφέρειες Rivne και Volyn ). Τα μέλη ανήλθαν σε περίπου 10.000, με περίπου το 90 τοις εκατό των οποίων ήταν μεταξύ 18 και 35 ετών.

Το 1997, η κυβέρνηση του Λεονίντ Κούτσμα απαγόρευσε την Ουκρανική Εθνοσυνέλευση - Εθνική Αυτοάμυνα της Ουκρανίας. Τα μέλη του UNA-UNSO απάντησαν με βίαιες διαδηλώσεις στους δρόμους, με αποτέλεσμα περισσότερες από 250 συλλήψεις.

Το 1998, οι νέοι ηγέτες της UNA - UNSO ήταν ο Andriy Shkil και ο Yuriy Shukhevych, ο γιος του Ουκρανού εθνικιστή Roman Shukhevych. Στις κοινοβουλευτικές εκλογές της Ουκρανίας το 1998, η οργάνωση έλαβε 0,39 τοις εκατό των ψήφων.

Η Ουκρανική Εθνοσυνέλευση - Μέλη της Ουκρανικής Εθνικιστικής Αυτοάμυνας συμμετείχαν στην εκστρατεία διαμαρτυρίας ''Ουκρανία Xωρίς Κούτσμα 2000 - 01''. Στις κοινοβουλευτικές εκλογές του 2002, ο Andriy Shkil κέρδισε μια εκλογική περιφέρεια στην περιφέρεια Lviv και μια έδρα στο κοινοβούλιο.

Το 2005, ο Γιούρι Σούxεβιτς έγινε ξανά αρχηγός του κόμματος. Στις κοινοβουλευτικές εκλογές του 2006, απέτυχε να κερδίσει κοινοβουλευτική εκπροσώπηση με 0,06 τοις εκατό των ψήφων  και δεν συμμετείχε στις εκλογές του 2007 .

Το 2008, ο γενικός εισαγγελέας της Νότιας Οσετίας Teimuraz Khugayev κατηγόρησε την UNA - UNSO ότι εντάχθηκε σε μια Γεωργιανή μονάδα κατά τη διάρκεια του πολέμου του Αυγούστου, αλλά δεν προσκομίστηκαν στοιχεία. Σύμφωνα με έκθεση της Ρωσικής Ερευνητικής Επιτροπής του Αυγούστου 2009, 200 μέλη του UNA - UNSO και στρατιώτες από τις χερσαίες δυνάμεις της Ουκρανίας βοήθησαν τη Γεωργία κατά τη διάρκεια των μαχών. Η Ουκρανία αρνήθηκε την κατηγορία. Ο αναπληρωτής επικεφαλής του UNA - UNSO, Mykola Karpyuk, είπε ότι «δυστυχώς», κανένα μέλος της οργάνωσης δεν συμμετείχε στη σύγκρουση στη Γεωργία .

Η UNA - UNSO συμμετείχε στις κοινοβουλευτικές εκλογές της Ουκρανίας το 2012,  λαμβάνοντας το 0,08 τοις εκατό των εθνικών ψήφων και δεν κέρδισε καμία από τις πέντε εκλογικές περιφέρειες στις οποίες υπέβαλαν υποψήφιους και έτσι απέτυχε να κερδίσει κοινοβουλευτική εκπροσώπηση.

Τον Μάρτιο του 2014, η Ρωσία άσκησε ποινική δίωξη εναντίον του κόμματος και ορισμένων από τα μέλη του, συμπεριλαμβανομένου του αρχηγού του κόμματος Oleh Tyahnybok του Svoboda, για «οργάνωση ένοπλης συμμορίας» που φέρεται να πολέμησε τη ρωσική 76^η Μεραρχία Αεροπορικής Επιθέσεως των Φρουρών κατά τον πρώτο πόλεμο της Τσετσενίας. Η πολιτική πτέρυγα της Ουκρανικής Εθνοσυνέλευσης της οργάνωσης συγχωνεύτηκε με τον «Δεξιό Τομέα» στις 22 Μαΐου 2014.

Υπερδνειστερία

Κατά τη διάρκεια του pολέμου της Υπερδνειστερίας, τα μέλη της UNA - UNSO πολέμησαν με τους αυτονομιστές της Υπερδνειστερίας ενάντια στις κυβερνητικές δυνάμεις της Μολδαβίας για την υπεράσπιση μιας μεγάλης εθνικής Ουκρανικής μειονότητας στην Υπερδνειστερία.  Πάνω  50 μέλη της UNSO έλαβαν το παράσημο Defender of Transnistria.

Εμφύλιος της Γεωργίας

Το 1993, η UNA - UNSO έστειλε εθελοντές στη σύγκρουση Αμπχαζίας - Γεωργίας εναντίον των Αμπχάζιων αυτονομιστών.  Η μονάδα UNA-UNSO Argo ενώθηκε με τη Γεωργιανή πλευρά εναντίον των υποστηριζόμενων από τη Ρωσία δυνάμεων της Αμπχαζίας και ορισμένοι εθελοντές εντάχθηκαν στο Τάγμα Σουχούμι των Δυνάμεων Πεζικού της Γεωργίας. 

Μια ομάδα η CPT Ustym απέτρεψε μια αμφίβια επίθεση των Ρωσικών δυνάμεων κοντά στο Σουχούμι, βυθίζοντας ένα Rωσικό στρατιωτικό μηχανοκίνητο σκάφος. Επτά μέλη της UNSO πέθαναν κοντά στο Σουχούμι και 30 μέλη έλαβαν το μετάλλιο του Τάγματος του Βαχτάνγκ Γκοργκασάλι .

Η UNSO είχε επίσης πολεμήσει στον Πόλεμο στο Ντονμπάς ως μέρος του Ουκρανικού Σώματος Εθελοντών  και του Τάγματος εδαφικής άμυνας της 54ης  μονάδας Αναγνώρισης «UNSO». Πολεμάει επίσης στη Ρωσική εισβολή στην Ουκρανία το 2022 .

Σοβιετική Ένωση και ο «αστικός εθνικισμός της Ουκρανίας»

Στη Σοβιετική ιδεολογία, υπήρχε η έννοια του Ουκρανικού «αστικού εθνικισμού» (UBN). Αυτός ο εθνικισμός παρουσιάστηκε ως μια μορφή αντισοσιαλιστικού και αντεπαναστατικού, «αστικού» κινήματος. Όλες οι αντεπαναστατικές δραστηριότητες διώχθηκαν από το άρθρο 58 του Ρωσικού ποινικού κώδικα του 1922. Ο ορισμός του Ουκρανικού «αστικού εθνικισμού» συμπεριλήφθηκε καλά στον πρόλογο ενός Σοβιετικού βιβλίου από τη δεκαετία του 1950: «Υπό ξένες σημαίες» του Volodymyr Byelyayev. 

Το βιβλίο ισχυρίστηκε ότι ο Ουκρανικός αστικός εθνικισμός εφευρέθηκε από τον «αρχιεχθρό» του Ουκρανικού λαού, τον ιστορικό Χρουσέφσκι (Mykhailo Hrushevsky), τον οποίο ο συγγραφέας ισχυρίστηκε ότι ήταν Γερμανός κατάσκοπος. Ο Χρουσέφσκι απολάμβανε μεγάλη δημοτικότητα και σεβασμό στην πολιτική και δημόσια ζωή, οπότε η Σοβιετική κυβέρνηση κατέφυγε σε αρνητικές δημόσιες σχέσεις απέναντι του. Αυτές οι κατηγορίες επαναλήφθηκαν πρόσφατα από τον διδάκτορα των ιστορικών επιστημών Vitaliy Sarbei, του οποίου το έργο δημοσιεύθηκε από το Rωσικό πρακτορείο πληροφοριών "Rosbalt" (Φεβρουάριος 2011).

Ο Ουκρανικός αστικός εθνικισμός ήταν ένα κλισέ της Σοβιετικής φρασεολογίας, όπως ο «προλεταριακός διεθνισμός», «η αδελφότητα των λαών», «Αγκιτπρόπ», «Σταχανοβισμός», «εχθρός του λαού» και πολλά άλλα. Σύμφωνα με τη Σοβιετική ιδεολογία, ο Ουκρανικός αστικός εθνικισμός ήταν μια συγκεκριμένη μορφή αστικού εθνικισμού που αναγνωρίζει την ανωτερότητα των εθνικών συμφερόντων έναντι των ταξικών συμφερόντων (βλ. τάξη στη μαρξιστική θεωρία). 

Η ιδέα του αστικού εθνικισμού απαιτήθηκε για να διατηρηθεί η συνέπεια με τη Διακήρυξη των Μπολσεβίκων για τα Δικαιώματα των Λαών της Ρωσίας, η οποία έθεσε ένα κύμα αποσχιστικών κινήσεων σε όλη την πρώην Ρωσική Αυτοκρατορία. Αυτή η έννοια του εθνικισμού χρησιμοποιήθηκε επίσης για να προσδιορίσει όλους όσους δεν συμμερίζονταν τις αρχές εθνικής πολιτικής του Κομμουνιστικού Κόμματος (Μπολσεβίκοι), τον προλεταριακό διεθνισμό και δεν ταίριαζαν στον ορισμό του αστικού κοσμοπολιτισμού. Στη Σοβιετική ιδεολογία, ο αστικός κοσμοπολιτισμός ήταν ένα αρνητικό φαινόμενο και αντίθετο με τη διακηρυγμένη «αδελφότητα των λαών».

Ο όρος εμφανίστηκε για πρώτη φορά τη δεκαετία του 1920 στα έγγραφα του Κομμουνιστικού Κόμματος και εξαπλώθηκε στη Σοβιετική δημοσιογραφία και επιστημονική βιβλιογραφία. Χρειαζόταν ως ιδεολογική συσκευή. 

Ομοίως, η Σοβιετική ιστοριογραφία εξισώνει πλήρως τον Ουκρανικό εθνικισμό με τον Φασισμό και τον Εθνικοσοσιαλισμό, παρά το γεγονός ότι ο «ρατσισμός» και η λατρεία της προσωπικότητας του αρχηγού ήταν εξωγενείς με τον Oυκρανικό Εθνικισμό, που ήταν η κύρια διάκριση του. Αυτή η Σοβιετική θεωρία για τον Εθνικισμό είχε αφήσει αρκετά κατάλοιπα νοοτροπίας στους ανθρώπους που είχαν περάσει αρκετά χρόνια κάτω από το πρώην Σοβιετικό καθεστώς. Αυτή ήταν και η κύρια εσωτερική σύγκρουση που έγινε το 2014 στο Maidan και δημιουργήθηκε η νέα γενιά του Ουκρανικού Εθνικισμού που βλέπουμε στο Κίνημα του AZOV.

Η ριζοσπαστική εθνικιστική άποψη για τον πόλεμο της Ουκρανίας.

Το παρακάτω κείμενο είναι ενός ξένου συναγωνιστή του James A. και δημοσιεύτηκε στο Counter - Currents και αιτιολογεί το πια πρέπει να είναι η στάση των Λευκών Εθνικιστών απέναντι στην Ρωσική εισβολή στην Ουκρανία.

Για την μετάφραση: Γιώργος Δημητρούλιας.

«Έχω άσχημα νέα για όσους τάσσονται με τη Ρωσία επειδή αντιτίθενται στο ΝΑΤΟ. Η ιδέα ότι η εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία θα αποδυναμώσει το ΝΑΤΟ είναι εσφαλμένη και καταρρέει κάτω από την πιο στοιχειώδη ανάλυση. Δεν υπάρχει κανένα αποτέλεσμα από αυτή την εισβολή που θα μειώσει τη δύναμη του ΝΑΤΟ και μέσω αυτής, την επιρροή της Αμερικής στην Ευρώπη. 

Αντίθετα, μέχρι το τέλος αυτού του πολέμου, ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα, η Ρωσία θα είναι πιο αδύναμη σε σύγκριση με το ΝΑΤΟ και η Αμερική/ΝΑΤΟ θα έχει ισχυρότερη παρουσία στην Ευρώπη. 

Το ΝΑΤΟ υφίσταται κρίση νομιμότητας μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης. Ωστόσο, με την εισβολή της Ρωσίας σε μια χώρα που δεν ανήκει στο ΝΑΤΟ, δικαιολόγησαν την ανάγκη για ΝΑΤΟ στα μάτια εκατομμυρίων Ανατολικοευρωπαίων και το ΝΑΤΟ έχει αναζωογονηθεί όσο ποτέ άλλοτε. 

Δείτε ήδη μερικές από τις ειδήσεις που έρχονται από την Ευρώπη:

Η Γερμανία ξοδεύει πάνω από 100 δισεκατομμύρια ευρώ για να επανεξοπλίσει τον στρατό της.

Η Πολωνία αυξάνει το μέγεθος του στρατού της από 110.000 σε 250.000, δημιουργώντας μια Δύναμη Εδαφικής Άμυνας 50.000 και αυξάνει τον στρατιωτικό προϋπολογισμό της από 2% σε 3% του ΑΕΠ της.

Οι δημοσκοπήσεις υπέρ της ένταξης στο ΝΑΤΟ στη Φινλανδία και τη Σουηδία βρίσκονται σε υψηλό ρεκόρ, με τις κυβερνήσεις κάθε χώρας να μιλούν σοβαρά για αυτό για πρώτη φορά.

Σε μια αντιστροφή της πολιτικής, η Φινλανδία έστειλε 2.500 τυφέκια εφόδου, 150.000 φυσίγγια, 1.500 «μπαζούκας μίας βολής» (τα οποία πιθανότατα είναι M72 LAW) και 70.000 MRE στην Ουκρανία.

Η εισβολή της Ρωσίας σε μια χώρα που δεν ανήκει στο ΝΑΤΟ έχει δικαιώσει το ΝΑΤΟ στα μάτια της Ανατολικής Ευρώπης και οι έμποροι όπλων του ΝΑΤΟ πρόκειται να κερδίσουν δισεκατομμύρια από τη Γερμανία και την Πολωνία καθώς ενισχύουν τις στρατιωτικές τους δυνάμεις. 

Χάρη στον Πούτιν, η επικράτηση της Αμερικής στην Ευρώπη μέσω του ΝΑΤΟ είναι ισχυρότερη από ποτέ. Εάν η Ρωσία νικήσει την Ουκρανία, το ΝΑΤΟ θα δικαιωθεί περισσότερο από ποτέ. Και η Φινλανδία, ένας από τους ισχυρότερους στρατούς της Ευρώπης, θα ενταχθεί στο ΝΑΤΟ. 

Εάν θέλετε να αποδυναμωθεί η ισχύς του ΝΑΤΟ στην Ευρώπη, το αποτέλεσμα που θα πρέπει να ελπίζετε περισσότερο είναι ότι η Ουκρανία είτε θα αποκρούσει τη ρωσική εισβολή είτε θα προκαλέσει τεράστιες απώλειες στον Ρωσικό στρατό, εκθέτοντας τη Ρωσία όχι ως στρατιωτική υπερδύναμη αλλά απλώς ως χώρα του Τρίτου Κόσμου με πυρηνικά όπλα, όπως το Πακιστάν.

Η Ρωσία σίγουρα δεν είναι οικονομική υπερδύναμη. Το ΑΕΠ του Τέξας είναι μεγαλύτερο από αυτό της Ρωσίας. Και ο υπόλοιπος κόσμος έχει τη δυνατότητα να συγκεντρώσει τους φυσικούς πόρους και τις οικονομίες τους με τρόπο που θα βλάψει λίγο κάθε χώρα και πολύ τη Ρωσία. Η Νορβηγία, η Ρουμανία και το Αζερμπαϊτζάν έχουν επίσης πολύ φυσικό αέριο και πετρέλαιο, και βρίσκονται εντός ή κοντά στην Ευρώπη. 

Στις κυβερνήσεις της Ανατολικής Ευρώπης δεν αρέσει η επιρροή που έχει η Αμερική πάνω τους μέσω του ΝΑΤΟ, αλλά είναι απολύτως πρόθυμες να πληρώσουν αυτό το τίμημα με αντάλλαγμα την ασφάλεια κατά της Ρωσίας. Εάν η Ουκρανία, μη μέλος του ΝΑΤΟ, μπορεί να απωθήσει τη Ρωσία ή να προκαλέσει τεράστιες απώλειες, τότε η ανάγκη για το ΝΑΤΟ τίθεται υπό αμφισβήτηση. 

Εάν η Ουκρανία μπορεί να συγκρατήσει τη Ρωσία μόνη της χρησιμοποιώντας τα όπλα του ΝΑΤΟ, τότε τι θα μπορούσαν να κάνουν μαζί η Φινλανδία, η Εσθονία, η Λετονία, η Λιθουανία, η Πολωνία, η Τσεχία, η Κροατία, η Σλοβακία, η Σλοβενία, η Ουγγαρία, η Ουκρανία, η Ρουμανία και η Βουλγαρία αν σχημάτιζαν έναν τύπο ΝΑΤΟ; Η Πολωνία είναι μια δύναμη - όχι μια υπερδύναμη, όχι μια μεγάλη δύναμη, αλλά μια δύναμη σίγουρα. Η Πολωνία και η Τσεχική Δημοκρατία έχουν μεγάλες εγχώριες βιομηχανίες όπλων και η Ρουμανία έχει πετρέλαιο. 

Η ιδέα του Intermarium και του Ομίλου Visegrád κερδίζει καθημερινά έλξη στην Ανατολική Ευρώπη. Η Ελλάδα και η Γαλλία θα ήταν επίσης πιθανές υποψήφιες για ένταξη σε έναν τέτοιο ευρωπαϊκό οργανισμό τύπου ΝΑΤΟ, εάν η Ανατολική Ευρώπη αποσχιζόταν από το ΝΑΤΟ και σχημάτιζε κάτι τέτοιο. Από εκεί μπορεί να αυξηθεί και να συμπεριλάβει όλη την Ευρώπη. 

Αυτό είναι υποθετικό, ναι, αλλά αυτό που δεν είναι υποθετικό είναι ότι η Ρωσία έχασε στρατεύματα, πόρους και έχει «κρατήσει» την οικονομία της για το προνόμιο να κάνει το ΝΑΤΟ μεγαλύτερο και ισχυρότερο. 

Για όλα αυτά, η Ρωσία μπορεί να αποκτήσει ένα δαπανηρό κράτος μαριονέτα που θα είναι κατεστραμμένο από τον πόλεμο και γεμάτο από ανθρώπους που τους μισούν (Ανατολική Ουκρανία), και ως εκ τούτου θα απαιτήσει πολλούς πόρους για την ανοικοδόμηση και την κατάληψη.

Κάποτε, οι Ουκρανοί μπορεί να θεωρούσαν τη Ρωσία αδελφική χώρα, αλλά αυτές οι μέρες έχουν περάσει. Για πάντα. Οι Ουκρανοί δεν θα κοιτάξουν ποτέ ανατολικά προς τη Ρωσία και δεν θα δουν τίποτα άλλο εκτός από τον θανάσιμο εχθρό τους. 

Αυτό που δεν μπορεί να αμφισβητηθεί είναι ότι δεν υπάρχει κανένα σενάριο στο οποίο η Ρωσία καταλήγει να είναι πιο ισχυρή σε σχέση με το ΝΑΤΟ μετά από αυτή τη σύγκρουση. Έκαναν το ΝΑΤΟ πιο δημοφιλές στο κοινό, το έκαναν να ενισχυθεί στρατιωτικά και πιθανώς τους παρέδωσε δύο σημαντικά νέα μέλη: τη Φινλανδία και τη Σουηδία.

Τώρα πρέπει να δούμε ένα ρητορικό φαινόμενο που παρατηρείται σε ανθρώπους στη Δύση που αυτοαποκαλούνται εθνικιστές - και που μπορεί να είναι ή όχι πράκτορες του Κρεμλίνου - που συχνά μπερδεύονται σε ένα τεράστιο λογικό ελάττωμα όταν προσπαθούν να επιχειρηματολογήσουν υπέρ της ρωσικής εισβολής στην Ουκρανία. 

Αυτό αποκαλύπτει τις πραγματικές τους προθέσεις με έναν εξαιρετικά προφανή τρόπο, και είναι τόσο αφοσιωμένοι στην αποστολή τους να είναι φωνές του Κρεμλίνου που ούτε καν το συνειδητοποιούν. Όταν κάνουν αυτό το λογικό λάθος, φροντίστε να το επισημάνετε στο γύρω κοινό.

Θα σας πουν ότι η Ρωσική εισβολή στην Ουκρανία είναι θετική για τη λευκή φυλή γιατί είναι μια επίθεση στο ΝΑΤΟ (δεν είναι) και ότι θα μειώσει τη δύναμη και την επιρροή του ΝΑΤΟ στην Ευρώπη (δεν ισχύει). Αυτό είναι εντελώς αναληθές. Το μόνο που έκανε η Ρωσική εισβολή στην Ουκρανία σε σχέση με το ΝΑΤΟ είναι να αυξήσει τη δημοτικότητά του, να του δώσει δύο πολύ σημαντικά νέα μέλη και να αυξήσει τον στρατιωτικό του προϋπολογισμό, καλύπτοντας τις τσέπες των εμπόρων όπλων του ΝΑΤΟ.

Όταν τους το επισημαίνετε αυτό, σχεδόν πάντα θα απαντούν «Αυτή είναι η λογική ''αν τους πολεμήσεις, χάνεις''. Αυτοί (η Ρωσία) δεν μπορούσαν απλώς να μείνουν πίσω και να αφήσουν την Ουκρανία να ενταχθεί στο ΝΑΤΟ, έπρεπε να κάνουν κάτι».

Έτσι απαντάς:

Μόλις μου είπες ότι ο λόγος που εγώ ως Λευκός Εθνικιστής πρέπει να υποστηρίξω τη Ρωσία (το Κρεμλίνο) είναι επειδή πολεμούν την επιρροή του ΝΑΤΟ. Όταν επεσήμανα ότι αυτός είναι ένας άκυρος λόγος για την υποστήριξη της Ρωσίας, καθώς η Ρωσία στην πραγματικότητα προωθεί την επιρροή του ΝΑΤΟ στην Ευρώπη, ξαφνικά στραφήκατε από ένα επιχείρημα υπέρ των Λευκών Εθνικιστών σε ένα απλό επιχείρημα υπέρ του Κρεμλίνου. 

Ναι, συμφωνώ, η Ρωσία ήταν σε μια πολύ δύσκολη κατάσταση όσον αφορά την επέκταση του ΝΑΤΟ στην Ευρώπη. Κάθονται πίσω και επιτρέπουν στην Ουκρανία να ενταχθεί στο ΝΑΤΟ ή μήπως εισβάλλουν και προκαλούν την ένταξη της Φινλανδίας και της Σουηδίας στο ΝΑΤΟ; Ωστόσο, αυτό είναι ένα αίνιγμα για τη Ρωσία, όχι για μένα ως Λευκός Εθνικιστής. 

Είπατε ότι πρέπει να υποστηρίξω τη Ρωσική εισβολή στην Ουκρανία γιατί βλάπτει το ΝΑΤΟ και ωφελεί τη λευκή φυλή. Αυτό το επιχείρημα αμφισβητήθηκε και αποκαλύφθηκε ως εσφαλμένο, και μεταβήκατε απρόσκοπτα από ένα επιχείρημα υπέρ των Λευκών σε ένα επιχείρημα υπέρ του Κρεμλίνου. Φαίνεται ότι το επιθυμητό αποτέλεσμα είναι να πείσετε τους ανθρώπους να υποστηρίξουν το Κρεμλίνο και εργάζεστε αντίστροφα για να επιτύχετε αυτό το σκοπό με το κοινό που θέλετε. Έχετε σκεφτεί καν τα δικά σας επιχειρήματα;

Και κάπως έτσι, το κύριο επιχείρημά τους για την υποστήριξη της Ρωσικής εισβολής στην Ουκρανία αποδεικνύεται ψευδές και τα αληθινά τους κίνητρα αποκαλύπτονται για να τα δουν όλοι.Όπως μου έδειξε η εμπειρία μου από τη διαμάχη με αυτούς τους λεγόμενους «εθνικιστές» στο Διαδίκτυο, όταν το επισημάνετε, απλώς θα προχωρήσουν σε άλλο σημείο. Δεν θα πείσεις ποτέ τέτοιους ανθρώπους να αλλάξουν θέση. 

Όπως μπορείτε να καταλάβετε από τα επιχειρήματα τους, έχουν επενδύσει υπερβολικά στις επιφανειακές πτυχές αυτής της σύγκρουσης και δεν εξετάζουν το θέμα κριτικά. Θέλουν απλώς να αντιταχθούν στο τρέχον και πιστεύουν ότι το καλύτερο για τη Λευκή φυλή είναι να τηρούν την αντίθετη στάση από το CNN .

Οι ουδέτεροι παρατηρητές που μπορούν να σκεφτούν κριτικά θα κλίνουν πιο κοντά στο πλευρό μας: η φιλοευρωπαϊκή, υπέρ των Λευκών πλευρά που έχει λογικά επιχειρήματα με κίνητρο καθαρά το καλύτερο για τη λευκή φυλή»

Διαβάζοντας τους Franco Freda & Michael Kuhnen καθώς και το «¡Patria o muerte!»

 «Δεν πρέπει κανείς να διαφωνεί για τη φυλή, δεν πρέπει  να κάνει συγκρίσεις παρά μόνο να κοιτά τον εαυτό του στον καθρέπτη. Η φυλή είναι αίμα, είναι νεύρο. Δεν θέτει ερωτήματα. Είναι ένα στοιχείο, όπως ο αέρας, όπως ο ήλιος, δεν είναι απλά ένα θέμα. Φυλετισμός δεν σημαίνει περιφρόνηση για τις άλλες φυλές, αλλά πίστη στη δική σου φυλή, αναγνώριση της συγκεκριμένης μορφής ζωής που σε σημαδεύει, με σεβασμό σε όλους τους δεσμούς, εσωτερικούς και εξωτερικούς, ανώτερους και κατώτερους που το διατάσσουν»

Franco Freda

 γράφει ο Nero Valois

Δεν θα περίμενε ποτέ κανείς σε αυτή την πρωτοφανή ιδεολογική «ξηρασία» που κυριαρχεί, να εκδοθούν στην Ελλάδα μέσα σε δυόμιση μήνες δυο κορυφαία βιβλία και μανιφέστα της Σύγχρονης Ευρωπαϊκής Εθνικοεπαναστατικής (NR) σκέψης και δυο διαδικτυακοί τόμοι μιας εκατό τοις εκατό «Τριτοθεσίτικης» επιθεώρησης. 

Η αναφορά μου είναι στα έργα των Franco Freda, «Η Διάλυση του Συστήματος», εκδόσεις «Λόγχη» & Michael Kuhnen, «Η Δεύτερη Επανάσταση», εκδόσεις «το Αντίδοτο» & η επιθεώρηση των εκδόσεων «Τρίτη Θέση» το γνωστό ««¡Patria o muerte!».  

Δεν θα σταθώ εδώ στην εξαιρετική συμβολή της σ.ο. του «Μαύρου Κρίνου» καθώς και Αυτόνομων συναγωνιστών που έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στο να επιτευχθεί αυτή η πρωτόγνωρη παραγωγή ιδεών. Το σημαντικότερο είναι να υπάρξει συνέχεια και προσήλωση στην διόρθωση και ανάπτυξη αυτού του εντυπωσιακού ξεκινήματος. Αλλού προσωπικά θεωρώ ότι πρέπει να εστιαστεί το ενδιαφέρον για την  εκδοτική αυτή παραγωγή, στο σημείο που αφορά την πρωτογενή μεταφορά των απόψεων και ιδεών μιας ριζοσπαστικής, «φαιοκόκκινης» γραμμής της «Τρίτης Θέσης». 

Εδώ πια δεν μιλάμε για απομονωμένα άρθρα ή μεταφράσεις πρωταγωνιστών του εν λόγω ιδεολογικού ρεύματος, δεν έχουμε να κάνουμε με τις αυθαίρετες ακροδεξιού τύπου αλλοιώσεις, αλλά τα διδάγματα του Εθνικομπολσεβικισμού, Εθνικοσυνδικαλισμού και του «αριστερού» Φασισμού και Εθνικοσοσιαλισμού που προβάλλονται έντονα ειδικά τα τελευταία χρόνια. 

Κυρίως όμως δεν έχουμε να κάνουμε με την αποδοχή της σιγής που η εγχώρια ακροδεξιά πάσης φύσεως επέβαλλε μεταπολεμικά στο ιδεολογικό τοπίο όλων όσων βρίσκονταν εκτός της μαρξιστικής αριστεράς. Το κοινό στοιχείο των εκδόσεων που παρουσιάστηκαν αυτούς τους μήνες είναι η αντί-αστική , αντισυστημική και αντικαπιταλιστική παράδοση ως συστατικό στοιχείο του επαναστατικού εθνικισμού όχι μόνο του 20^ου αιώνα αλλά και στις μέρες μας. 

Αυτό που ενώνει τις ιδέες αυτών των εκδόσεων είναι η ισχυρή πεποίθηση πως μέσα στην εθνική επαναστατική διαδικασία οποιασδήποτε εποχής πρέπει να υπάρχει κεντρικός ρόλος στην σοσιαλιστική απελευθέρωση του έθνους αλλά και να επιδιώκεται η δημιουργία ενός κράτους ή ακόμη καλύτερα της δικής μας Πολιτείας που θα υπηρετεί και θα οδηγεί τον Λαό ως μια Κοινότητα στον δρόμο της ολοκληρωτικής του ανύψωσης σε ιστορικό πρωταγωνιστή της εποχής του. 

Τα πρόσωπα των εκδόσεων με ελάχιστες διάφορες περιγράφουν την σημασία του Εθνικού και Λαϊκού Πολιτειακού συστήματος στην πολιτική και κοινωνική αναγέννηση του Έθνους, ορίζοντας με την αντί-υλιστική και βαθιά πνευματική τους προσέγγιση ένα πεδίο που δεν είναι μια τυπική κοινωνική μηχανική εγκατάσταση αλλά ο κόμβος για την ανατροπή της αστικής αντίληψης από κάθε σημείο της εθνικής ζωής των λαϊκών τάξεων. 

Επιπλέον, οι εκδόσεις αυτές ανοίγουν έναν βαθύτερο διάλογο με όσους σήμερα ασφυκτιούν μέσα στην «βαβέλ» των ατελείωτων ιδεολογικών αοριστιών και προβληματισμών που εξαντλούν την πνευματική κρίση και την απομακρύνουν από την δράση στις σημερινές συνθήκες. Τα κείμενα που φιλοξενούν αυτά τα βιβλία όπως και η επιθεώρηση «¡Patria o muerte!» έχουν ένα σταθερό σφυγμό και ένταση γύρω από θέματα της πολιτικής δράσης που παραμένουν επίκαιρα από την ακροδεξιά έως την ακροαριστερά και πέραν αυτών. 

Χαρακτηρίζονται από προσανατολισμούς γύρω από οντότητες και όχι απλές έννοιες,  όπως το Κράτος, η Επανάσταση, το μαζικό κίνημα, η οικονομία , οι τάξεις, ο πόλεμος, η οργάνωση και το λαϊκό κίνημα, η εθνική ανεξαρτησία και άλλες ακόμα. Η σύνθεση έξω και μακριά από κάθε «ιερό» σχήμα και πρόσωπο και παπαδίστικο σχολαστικισμό είναι το πιο εκρηκτικό στοιχείο και των δυο «Ναζί-Μαοϊκών» έργων που γράφτηκαν μάλιστα μέσα στην ίδια δεκαετία σε Ιταλία πρώτα και στην Γερμανία μετέπειτα αλλά και στην ελληνική επιθεώρηση της «Τρίτης Θέσης» όπου ήδη στους πρώτους δυο τόμους της είναι συντριπτική η παρουσίαση αιρετικών ιδεών που δύσκολα χωράνε σε οποιοδήποτε κλασικό ένδυμα «εθνικισμού».

Απέναντι στην αμερικανοθρεμμένη παραδοσιακή ελληνική ακροδεξιά και στην εξαρτημένη από το Κρεμλίνο ακροαριστερά παρουσιάζεται πια με σταθερότητα σε επίπεδο βιβλίων, αρθρογραφίας, μεταφράσεων, αναλύσεων της επικαιρότητας, μια αυθεντική, σύγχρονη, αυτόνομη ελληνική ιδεολογική γραμμή που εμπνέεται χωρίς τυφλώσεις και μονολιθικότητα από τις κορυφαίες πνευματικά και πολιτικά φωνές της Ευρωπαϊκής και όχι μόνον Εθνικής & Σοσιαλιστικής παράδοσης. 

Το στοίχημα είναι να συμβάλλουν αυτές οι ιδεολογικές ζυμώσεις στο ρίζωμα μιας νέας πολιτικής Εθνικής Αυτονομίας επίκαιρης για τις ανάγκες του δικού μας Έθνους. Σε τελική ανάλυση ας γίνουν αφορμή οι ιστορικές πια εκδόσεις αυτών των τελευταίων μηνών στο να πολλαπλασιαστούν οι πρωτοβουλίες για την πνευματική ενίσχυση μιας νέας γενιάς Ελλήνων που έξω από όλα τα πολιτικά μαγαζιά του συστήματος αλλά και κάθε «χώρου» που θα αναμετρηθούν με την διαμόρφωση ενός νέου ρεύματος ιδεών για την Πατρίδα και το Σοσιαλισμό στον 21^ο αιώνα. 

Καλή ανάγνωση!

Τα άγνωστα θραύσματα της ιστορίας: Fasci Rivoluzionario D’ Azione Internazionalista - κάλεσμα προς τους Ιταλούς εργάτες για Δράση υπέρ του Πολέμου!

 «Το μονοπάτι όπου βαδίζουν αυτοί οι άνθρωποι είναι πά­ντοτε το ίδιο. Αρχικά είναι αναρχικοί ή ακραίοι σοσιαλιστές, κατόπιν “προσηλυτίζονται” στον εθνικισμό και δημιουργούν αξιοσημείωτες μεσσιανικές ιδέες … και φορτίζουν τον ακίνδυνο εθνικισμό των ενώσεων και των κομμάτων με το δυναμίτη της αναρχικής ετοιμότητας για δράση»

Otto Strasser

«Όποιος φοβάται τον θάνατο δεν είναι άξιος να ζει»

Μετάφραση - Εισαγωγή: Αργύρης Τιμοθέου

Το κάλεσμα των Fasci d'Azione Internazionalista είναι ένα πολιτικό προγραμματικό μανιφέστο, γραμμένο στις 5 Οκτωβρίου 1914, στο οποίο η χρησιμότητα του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου επιβεβαιώνεται ως μια απαραίτητη ιστορική στιγμή για την ανάπτυξη των κοινωνιών με την πολιτική - σοσιαλιστική έννοια. Η μαχόμενη προλεταριακή τάξη, υποστηρίζεται πως μέσα από τον πόλεμο θα είχε τεράστια οφέλη, και δεν μπορούσε να χάσει αυτό που αγαπούσε να ορίζει ως το «τρένο της ιστορίας». Αυτό μπορεί να συνδεθεί με τον αριστερό παρεμβατισμό και επίσης με τη Χάρτα του Carnaro, μια Χάρτα πιο ανεπτυγμένη στα θέματα της κοινωνικής ισότητας, που καθοδήγησε τον Gabriele D'Annunzio και Alceste De Ambris. Το μανιφέστο θα έχει την πολιτική του εφαρμογή στις Δέσμες της Επαναστατικής Δράσης. 

Η επιτροπή προώθησης των θέσεων αποτελούνταν από τους:

Decio Bacchi

Michele Bianchi

Ugo Clerici

Filippo Corridoni

Amilcare De Ambris: αδελφός του πιο γνωστού Alceste De Ambris, στελέχους της USI και σύζυγος της Maria Corridoni, αδελφής του Filippo Corridoni, συμμετείχε στην υπεράσπιση της Πάρμα μαζί με τους Arditi del Popolo και τον προλεταριακό θρύλο Filippo Corridoni.

Attilio Deffenu

Aurelio Galassi

Angelo Oliviero Olivetti

Decio Bacchi

Cesare Rossi

Silvio Rossi

Sincero Rugarli

Libero Tancredi, ψευδώνυμο του ατομικιστή αναρχικού Massimo Rocca.

Ενώ η μάχη της Μάρνης μαίνεται στη Γαλλία, στο Μιλάνο στις 15 και 16 Σεπτεμβρίου διοργανώνονται από τους Φουτουριστές, με επικεφαλής τον Marinetti και τον Boccioni οι πρώτες διαδηλώσεις στους δρόμους κατά της Αυστρίας. Υποστηρίζονται επίσης από τον Filippo Corridoni και τις επαναστατικές αριστερές ομάδες. Στις 5 Οκτωβρίου 1914, τα πρωτοεμφανιζόμενα Fascio κάνουν την πρώτη έκκληση προς τους Ιταλούς εργάτες να τους πείσουν να πολεμήσουν. Η συνάντηση των Φουτουριστών και των ανδρών της άκρας αριστεράς παίρνει σάρκα και οστά και βρίσκει υποστήριξη ακόμη και σε ομάδες εργατών ή σοσιαλιστών. Ακολουθεί το ιστορικό κάλεσμα μανιφέστο των Fasci Rivoluzionario d’ Azione Internazionalista (Επαναστατικές Δέσμες Διεθνιστικής Δράσης).

Η μετάφραση αυτού του ιστορικού ντοκουμέντου είναι μια απάντηση σε όσους διαχρονικά έκρυψαν μέσα σε τόνους λάσπης και ψέματος το αδιαμφισβήτητο ιστορικό γεγονός πως η ρίζα του Φασιστικού κινήματος υπήρξε ο Επαναστατικός Σοσιαλισμός και το διεθνές Λαϊκό και Εργατικό κίνημα των αρχών του 20^ου αιώνα. 

Κάθε γραμμή του κειμένου που ακολουθεί αναφέρεται στην επαναστατική και σοσιαλιστική εργατική τάξη της Ευρώπης, μαχητές της οποίας ήταν όλοι οι θρυλικοί υπογράφοντες του κειμένου αυτού που αποτέλεσε το σπάργανο των «Φασιστικών Δεσμών Μάχης» που ίδρυσε λίγο μετά ο Mussolini αφού πρώτα πήρε μέρος και αυτός στις «Επαναστατικές Δέσμες της Διεθνιστικής Δράσης» μετά την δημοσίευση ακριβώς του καλέσματος που ακολουθεί.

Επιπλέον το κείμενο αυτό αποδεικνύει την φοβερή σύμπνοια στο θέμα του πολέμου των πρώτων Φασιστών Σοσιαλιστών με τους Αναρχικούς Παρεμβατιστές με ξεκάθαρη τιμητική αναφορά στον μεγάλο Αναρχικό Πιοτρ Κροπότκιν μέσα στο κείμενο που θα διαβάσετε. 

Συντονισμένοι μεταξύ τους με πρωτοβουλία του Κροπότκιν την ίδια εποχή θα γραφτεί το περιβόητο «Μανιφέστο των 16» που είναι κάλεσμα των κορυφαίων Γάλλων Αναρχικών μαζί με τον Κροπότκιν να συμμετάσχουν οι αγωνιστές αντιεξουσιαστές στον Ά Παγκόσμιο Πόλεμο, κείμενο που προκάλεσε εκρήξεις στο εσωτερικό του αναρχικού κινήματος εκείνης της εποχής και ακόμα και σήμερα θεωρείται «μαύρη σελίδα» από όλα τα καλόπαιδα της antifa που προσπαθούν να εξαφανίσουν ακόμα και την ιστορία των μεγαλύτερων μορφών της αναρχίας ακριβώς επειδή όλοι τους είχαν τεράστια συμβολή στην ανάπτυξη του εθνικισμού και του πατριωτισμού μέσα στο εργατικό κίνημα σε αντίθεση με τον κοσμοπολιτισμό του Μαρξιστικού Διεθνισμού. 

Για επιβεβαίωση παραθέτουμε τον σύνδεσμο του εν λόγω Μανιφέστο του Κροπότκιν όπως δημοσιεύθηκε στην ελληνική γλώσσα από μια γνωστή αναρχική πηγή: 

https://anarchypress.wordpress.com/2021/02/25/%CF%84%CE%BF-%CE%BC%CE%B1%CE%BD%CE%B9%CF%86%CE%AD%CF%83%CF%84%CE%BF-%CF%84%CF%89%CE%BD-%CE%B4%CE%B5%CE%BA%CE%B1%CE%AD%CE%BE%CE%B9/amp/

Ο πόλεμος λοιπόν δεν ήταν απλά μια κατάσταση προς αποφυγή αλλά ευκαιρία δράσης για τους επαναστάτες εκτός από τους προδότες, τους ντεφαιτιστές, τους αιώνιους παραμυθάδες της κατάλληλης στιγμής και του δήθεν εσωτερικού μετώπου ανατροπής. Ο Πόλεμος που αφορά την ζωή και την τραγωδία των λαών είναι εκεί που κρίνεται ποιος θα αμυνθεί του Έθνους πιο αποτελεσματικά. Ποιος θα πάρει την ηγεμονία της προάσπισης της μονής λαϊκής περιουσίας που είναι η Χώρα που ζει. Αυτός θα είναι την επόμενη μέρα ο νέος ηγεμόνας. 

Και όμως δυστυχώς για όλους τους δήθεν διανοούμενους της εθνικής δεξιάς, τους αριστερούς φιλελεύθερους του Περισσού και της Κουμουνδούρου, τους «εθνικιστές» των κομματικών προθάλαμων και τους antifa «αντιεξουσιαστές», η ιστορία δεν διαγράφεται, και ναι οι Προλετάριοι έχουν ΠΑΤΡΙΔΑ ! 

Ενάντια στον Marx: αυτό φώναξαν οι μεγάλοι Προυντόν, Κροπότκιν, Σορέλ μαζί με τους Μελανοχίτωνες του Μουσολίνι!   

Η Επιτροπή των Fasci Rivoluzionario d’Azione Internazionalista απευθύνεται προς τους εργάτες της Ιταλίας!

Στην τραγική ώρα που περνάμε, ενώ ο απέραντος πόλεμος γιορτάζει τις αιματηρές του δόξες στην Ευρώπη, ενώ εμφανίζονται οι ίδιοι οι λόγοι του πολιτισμού που κατακλύζονται από το κύμα της ανερχόμενης βαρβαρότητας, εμείς οι αγωνιστές από διάφορα σημεία  της επαναστατικής πλευράς, νιώθουμε το καθήκον να μιλήσουμε με σαφήνεια και ειλικρίνεια, ώστε η σιωπή μας να μην ερμηνευθεί ως συναίνεση ή δειλία τη στιγμή που είναι υπέρτατο συμφέρον και υψηλό καθήκον κάθε επαναστάτη να εκφράσει τις σκέψεις του και να ξεκαθαρίσει τη στάση του απέναντι στα γεγονότα.

Ας μην αναζητήσουμε που θα ήταν μάταιο και αδρανές τη γένεση της μεγάλης τραγωδίας. Αν ως επαναστάτες μπορούσαμε να θεωρήσουμε τη διεθνή αστική τάξη από κοινού και εις ολόκληρον υπεύθυνη για τη μάστιγα των λαών, από την άλλη θα ήταν ανειλικρινές και ανέντιμο να μην αναγνωρίσουμε μεγάλο μέρος της ευθύνης που ανήκει σε εμάς τους επαναστάτες, στην εργατική τάξη σε διάφορες χώρες, τα πρωτοποριακά της στοιχεία, που έχουν στο πρόγραμμα τους την αποστροφή στον πόλεμο και την καταπολέμηση του μιλιταρισμού, για την ανεπαρκή και αναποτελεσματική δουλειά που γίνεται για να αποτραπούν οι ιμπεριαλιστικοί σχεδιασμοί των αστικών κυβερνήσεων και των μιλιταριστικών ελίτ  της Ευρώπης που τα εφαρμόζουν μέσω του πολέμου. 

Οι διεθνιστές εργάτες - θα πρέπει να το αναγνωρίσουμε χωρίς αμφισημίες - και αποδείχθηκε στη δοκιμασία των γεγονότων, ήταν κάτι παραπάνω από ανίσχυροι να αντιμετωπίσουν τα γεγονότα και να αποτρέψουν το πολεμικό γεγονός. Ενώ οι σύντροφοι της Γαλλίας, του Βελγίου και της Αγγλίας ήξεραν πώς να εκπληρώσουν το καθήκον τους ως σοσιαλιστές μέχρι τέλους, έτοιμοι να ξεκινήσουν με τη διεθνή γενική απεργία το κίνημα της εξέγερσης ενάντια στις πολεμικές επιθέσεις της αστικής τάξης, οι εργάτες  της Γερμανίας και της Αυστρίας, των κρατών που εμφανίστηκαν σε ολόκληρο τον κόσμο ως οι αρχιτέκτονες της σκοτεινής συνωμοσίας που επινοήθηκε από τις αναγεννημένες δυνάμεις του ευρωπαϊκού Μεσαίωνα ενάντια σε κάθε φως πολιτισμού και κάθε στοιχείο προόδου, αντί να αντιταχθούν με την δύναμη των ισχυρών οικονομικών και πολιτικών τους οργανώσεων στην εξαπολυμένη επιθετική μανία των κυβερνήσεών τους, έχουν υποκύψει στο ρεύμα του πιο βάναυσου και άγριου ιμπεριαλισμού, αγνοώντας το καθήκον τους ως σοσιαλιστές, προδότες των ιερών καθηκόντων της διεθνούς εργατικής αλληλεγγύης.

Ούτε μια μάταιη λέξη, ίσως, δεν θα ήταν το όνειρό μας για αδελφοσύνη λαών πέρα ​​από κάθε σύνορο, αν οι Γερμανοί και οι Αυστροουγγροί σοσιαλιστές είχαν ξεσηκωθεί ενάντια στο άδοξο τελεσίγραφο της αυστριακής κυβέρνησης προς τον μικρό σερβικό λαό, εάν είχαν μεταφέρει την αγωνιώδη κραυγή του Λουξεμβούργου και του Βελγίου, που προσβλήθηκαν για το ιερό δικαίωμά τους στην ελευθερία και την ανεξαρτησία, αν, με μια λέξη, είχαν επιβεβαιώσει τους λόγους του προλεταριακού συμφέροντος και του σοσιαλιστικού πολιτισμού ενάντια στο λάβαρο των κυβερνήσεων τους της στρατιωτικής τυραννίας και του ιμπεριαλισμού.

Έτσι ο πόλεμος είναι σήμερα μια τραγική πραγματικότητα της οποίας δεν μπορούμε να είμαστε αδιάφοροι θεατές χωρίς να προδώσουμε την ίδια την αιτία της επανάστασης, χωρίς να αρνηθούμε τις σοσιαλιστικές αρχές μας που μιλούν στους λαούς στο όνομα του πολιτισμού και της ελευθερίας. Και τότε είναι χρήσιμο να αναρωτηθούμε εάν τα πιο ζωτικά συμφέροντα της εργατικής τάξης των διαφόρων χωρών, εάν η αιτία της κοινωνικής επανάστασης, προστατεύονται καλύτερα από τη στάση αυστηρής ουδετερότητας που επιθυμεί για την Ιταλία το επίσημο Σοσιαλιστικό Κόμμα, πλήρως εναρμονισμένο με τα κληρικαλιστικά στοιχεία και προς όφελος των Γερμανικών όπλων ή από την επέμβαση των κρατών που αντιπροσωπεύουν την υπόθεση της ελευθερίας και της ειρήνης στην Ευρώπη: υπέρ της Γαλλίας, της κοιτίδας εκατό επαναστάσεων, της Αγγλίας, φρουρά κάθε πολιτικής ελευθερίας, του γενναίου και ηρωικού Βελγίου. 

Η απάντηση δεν μπορεί να είναι αμφίβολη για εμάς τους επαναστάτες που πιστοί στη διδασκαλία των μεγάλων μας δασκάλων πιστεύουμε ότι δεν μπορούμε να ξεπεράσουμε τα όρια των εθνικών επαναστάσεων χωρίς πρώτα να τα έχουμε φτάσει, επομένως η ταξική πάλη είναι μια μάταιη φόρμουλα, όχι μια πρακτική και γόνιμη δύναμη όπου κάθε λαός δεν ενσωματώνεται στα φυσικά του όρια γλώσσας και φυλής μέχρι να  λυθεί οριστικά το ζήτημα των εθνικοτήτων, και να υπάρξει το ιστορικό κλίμα που είναι απαραίτητο για την ομαλή ανάπτυξη του ταξικού κινήματος, για την πρόοδο και τον θρίαμβο των ίδιων των ιδεών του διεθνισμού. Ο θρίαμβος του αυστρο-γερμανικού μπλοκ θα ήταν στην Ευρώπη ο ανανεωμένος θρίαμβος της Ιεράς Συμμαχίας, η ενίσχυση της αιτίας της αντίδρασης και του μιλιταρισμού ενάντια σε αυτήν της επανάστασης, με μια λέξη η επιμονή και η εδραίωση αυτών των δυνάμεων του Μιλιταρισμού και της Φεουδαρχίας. 

Η διατήρηση όσων δημιούργησαν την τεράστια καταστροφή του σήμερα, που θα δημιουργήσει άλλους πολέμους αύριο, άλλο πένθος και άλλα ερείπια για τους εργάτες που θα τους σταματήσει στην ανοδική πορεία για την κατάκτηση της δικής τους οικονομικής χειραφέτησης. Οι μεγάλες ιστορικές αντιθέσεις δεν επιλύονται με την ιδεολογική άρνηση τους, αλλά με την πρακτική υπέρβαση των όρων τους: ο πόλεμος δεν διεξάγεται με τη μηρυκαστική φόρμουλα ή με την αντίθεση του με στείρες λεκτικές αρνήσεις, αλλά με την εξάλειψη των γενεσιουργών αιτιών του, με τη μείωση των παραγόντων της ισχύος του επιτυχώς.

Οι ουδέτεροι μέχρι τέλους φαίνονται σήμερα να είναι αληθινοί φίλοι του πολέμου. Εμείς, μαχόμενοι δίπλα στους επαναστάτες της Γαλλίας, της Ρωσίας, του Βελγίου και της Αγγλίας για την υπόθεση της ελευθερίας και του πολιτισμού ενάντια σε αυτόν του αυταρχισμού και του τευτονικού μιλιταρισμού, για τη λογική ενάντια στη βία, για την Ευρωπαϊκή επανάσταση ενάντια στο τρελό και εγκληματικό όνειρο της εγκαθίδρυσης μιας παγκόσμιας αυτοκρατορίας - μεσαιωνικό όραμα που μας οδηγεί πίσω στον Μεσαίωνα - πιστεύουμε ότι κάνουμε το πιο χρήσιμο έργο που μπορεί να γίνει σήμερα υπέρ της Ευρωπαϊκής ειρήνης, για την υπόθεση της κοινωνικής επανάστασης, για την ανασύσταση της εργατικής Διεθνούς στις νέες βάσεις της συστηματικής αποστροφής, που επιδιώκεται με κάθε μέσο, ​​σε κάθε πόλεμο που δεν είναι πόλεμος καταπιεσμένων εναντίον καταπιεστών, εκμεταλλευόμενων εναντίον εκμεταλλευτών.

Εργάτες,

Τα γεγονότα πιέζουν. Η Ιταλία, μαζί με τις δυνάμεις που αγωνίζονται για την ελευθερία και την ανεξαρτησία των λαών, θα έκανε την έκβαση του πολέμου πιο γρήγορη και αποφασιστική, μετριάζοντας τις τεράστιες καταστροφές. Η ένοπλη ουδετερότητα δεν γλιτώνει από τις σοβαρές συνέπειες που φέρνει ο πόλεμος στη χώρα μας και ταυτόχρονα δεν μας προστατεύει από τον κίνδυνο του πολέμου: δίνει μάλλον στην κυβέρνηση, με την κινητοποίηση του στρατού, τη δυνατότητα να μας ακινητοποιήσει αύριο με όποιον πόλεμο θα ήθελε να κηρύξει, ακόμη και ενάντια στις αρχές του πολιτισμού και των δικών μας συμφερόντων, και επιπλέον - που θα ήταν ακόμα χειρότερο - το μέσο να μας καλύψει με ντροπή, με έναν βδελυρό εκβιασμό κάνοντας τη μη παρέμβασή μας να μοιάζει με τιμή. Η επιβολή του πολέμου ενάντια στο αυστρο-γερμανικό μπλοκ σήμερα είναι ο καλύτερος τρόπος για να αποτρέψει την Ιταλία από το να επιστρέψει ασυναίσθητη στην ζωή της αύριο.

Εμείς οι επαναστάτες δεν έχουμε κανένα συμφέρον να διατηρήσουμε, δεν έχουμε λόγο να εξαπατήσουμε τον λαό. Ας μιλήσουμε επίσης για ουδετερότητα για τα κόμματα που πρέπει να διαφυλάξουν τιμές, μισθούς, πολιτικά αξιώματα, τυφλούς ή ενδιαφερόμενους υποστηρικτές μιας μεγάλης εθνικής δειλίας και μιας μεγάλης ιστορικής ύβρεως, συμμάχους με τη δυναστική και κληρικαλιστική πολιτική και συνεργούς των σφαγέων και των λεηλατών. Εμείς οι επαναστάτες θέλουμε να ξαναρχίσει η παράδοση των μεγάλων πνευμάτων και των μεγάλων καρδιών που άκουσαν τις φωνές του ανθρώπινου μέλλοντος και προέβλεπαν το πεπρωμένο των λαών. Το να μην συνεργάζεσαι για να κερδίσεις τους καλύτερους σημαίνει να βοηθάς τους χειρότερους. Οι επαναστάτες δεν πρέπει να έχουν αμφιβολίες για την επιλογή. 

Ο σκοπός μας είναι αυτός του Amilcare Cipriani, του Kropotkine, του James Guillaume, του Vaillant, αυτός της Ευρωπαϊκής επανάστασης ενάντια στη βαρβαρότητα, τον αυταρχισμό, τον μιλιταρισμό, τη Γερμανική φεουδαρχία και την καθολική απάτη της Αυστρίας. Ο καθένας εκπληρώνει το καθήκον του μέχρι το τέλος και με κάθε τρόπο. Όλες οι ζωντανές δυνάμεις του κόσμου, όλοι όσοι επιθυμούν στην εργαζόμενη ανθρωπότητα ένα καλύτερο μέλλον και αγωνίζονται για τον θρίαμβο της εργατικής υπόθεσης και της κοινωνικής επανάστασης, για την αδελφότητα των λαών και το τέλος όλων των πολέμων, πρέπει να βγουν στο πεδίο  αποφασιστικά. Πρέπει να αναγκάσουμε την κυβέρνηση να σταματήσει να μας ατιμάζει ή να κρύβεται και από τώρα να διαχωρίσουμε τις ευθύνες και να προετοιμαστούμε για δράση.

Μιλάνο, 5 Οκτωβρίου 1914

link: «Αναρχοφασισμός»: Μια επισκόπηση της «Δεξιάς Αναρχικής» Σκέψης

Πριν εισβάλλει η Τουρκία … εθνικολαϊκή αφύπνιση !

 

γράφει ο Ιάσωνας Δράγος

«Η Ελλάδα στήριξε όλη την μεταπολιτευτική της ειρήνη με την Τουρκία πάνω σε μια εγγύηση, αυτή των Αμερικανών που ελέγχουν πολιτικά και τα δυο κράτη. Η εποχή αυτή τελειώνει. Οι ΗΠΑ δεν μπορούν να εγγυηθούν καμία ασφάλεια και αποτροπή πολεμικής σύρραξης με την Τουρκία για την Πατρίδα μας. Οι μύθοι τελειώνουν, τα παραμύθια το ίδιο. Ο λαός μας και η ιερή Πατρώα Γη θα κινδυνεύσουν και κανένας από τους ισχυρούς για τους δικούς τους λόγους για άλλη μια φορά δεν θα ενδιαφερθεί για την προστασία μας. Μόνο από αυτή την σκοπιά μπορούμε πια να ερμηνεύουμε τις μελλοντικές ενέργειες της Τουρκίας σε Θράκη, Αιγαίο και Κύπρο. Το αστικό σύστημα τα επόμενα χρόνια θα αποδειχθεί ακόμα περισσότερο ανίκανο και εχθρικό για την ύπαρξη και την επιβίωση του έθνους. Τα πνευματικά μάτια μας πρέπει να ανοίξουν για να προετοιμαστούμε. Η τελική συρρίκνωση του Ελληνισμού πρέπει να αποτραπεί πάση θυσία. Ας είμαστε λιγότερο φανατισμένοι πια με το τι περνάει μόνο ο βασανισμένος Ουκρανός ή ο δήθεν αγανακτισμένος Ρώσος και ας σκεφτούμε τα παιδιά μας, το χώμα μας και το πεπρωμένο μας»

Το παραπάνω απόσπασμα είναι από το άρθρο μου που δημοσίευσε ο «Μαύρος Κρίνος» στις αρχές Μαρτίου 2022, λίγο μετά την έναρξη της Ρωσικής εισβολής στην Ουκρανία, με τον τίτλο «Η Τουρκία μπροστά στον νέο παγκόσμιο διπολισμό & η γιγάντωση της απειλής προς την Ελλάδα». 

Ομολογώ πως είναι ανατριχιαστικό το πόσο γρήγορα οι απόψεις που εκθέτω εκεί όχι απλά επιβεβαιώθηκαν αλλά τείνουν να φανούν και αισιόδοξες αν λάβουμε υπόψη τον βαθμό κλιμάκωσης της Τουρκικής επιθετικότητας προς την Ελλάδα αυτούς τους μήνες. Εδώ πια δεν μιλάμε για ζητήματα που αφορούν την υφαλοκρηπίδα, το προσφυγικό ή την Κυπριακή ΑΟΖ. Ανοιχτά σύσσωμη η Τουρκική άρχουσα τάξη και όχι μόνο ο Ερντογάν, μέσα από διαδηλώσεις όλων των κομμάτων του Τουρκικού συστήματος ζητάνε την αποστρατιωτικοποίηση των μεγάλων ελληνικών νησιών από το Βόρειο Αιγαίο ως τα Δωδεκάνησα ζητώντας άμεσα να τεθεί θέμα κυριαρχίας σε αυτά! Η κατάρρευση της οικονομίας της Τουρκίας δεν στέκεται εμπόδιο σε μια φυγή προς τα εμπρός σε ένα νέο αφήγημα που δεν είναι πλέον μοναδικό προϊόν της νέο - Οθωμανικής φαντασίας του Τούρκου Προέδρου αλλά επιλογή συγκράτησης της Τουρκικής κοινωνίας κάτω από τον κρατικό μηχανισμό με όραμα νέα εδάφη ακόμα και αν χρειαστεί σε πλήρη σύγκρουση με την Δύση γιατί πλάι τους βρίσκεται ο άλλος πόλος της ιμπεριαλιστικής παγκοσμιοποίησης: η Σινο-Ρωσική συμμαχία.

Η υποτελής στους Αμερικανούς αστική τάξη της χώρας και όλο το σύστημα της, προσπαθεί να πείσει τον ελληνικό λαό πως ο Ερντογάν μπλοφάρει επειδή πέφτει στις δημοσκοπήσεις πριν από τις εκλογές του 2023. Προσπαθεί να πείσει πως τρόμαξε την Τουρκία η παρουσία του Μητσοτάκη στην Ουάσινγκτον και αλλά τέτοια τραγικά. Κρυμμένοι πίσω από την  Ουάσινγκτον και την διαλυμένη ΕΕ, με μια Ρωσία εδώ και χρόνια πιστή συνεργάτιδα της Τουρκίας, οι Έλληνες κυβερνώντες και αντιπολιτευόμενοι ετοιμάζονται για εκλογές σαν να μην συμβαίνει τίποτα. Διπλωματικοί κύκλοι του συστήματος παραδέχονται σε δηλώσεις τους στις εφημερίδες πως η Τουρκία μελετημένα ετοιμάζει την επόμενη κίνηση της να καταθέσει στον ΟΗΕ την λίστα των ελληνικών νησιών για τα οποία τίθεται θέμα κυριαρχίας ετοιμάζοντας έτσι διπλωματικό άλλοθι για την δημιουργία επεισοδίου ή σειράς θερμών επεισοδίων με την Ελλάδα. Και όμως όλο το σύστημα συζητάει για εκλογές, τουρισμό και τις δήθεν διάφορες των κομμάτων στο ποιος θα διαχειρίζονταν διαφορετικά την κρίση της ακρίβειας, την ασφάλεια των πανεπιστημίων και τα σκάνδαλα που όλοι μαζί έκαναν και βρώμισε η χώρα.

Ο ελληνικός λαός εξουθενωμένος από την καταστροφική ακρίβεια και την κερδοσκοπία που προστατεύεται συστημικά, βρίσκεται μουδιασμένος να παρακολουθεί τις εξωτερικές εξελίξεις. Η καθεστωτική αλλά και η δήθεν αντικαθεστωτική αριστερά κλασσικά με σημαία τα ταξικά και κοινωνικά θέματα κάνει γαργάρα την πρωτοφανή διόγκωση της πολεμικής απειλής που έχει συσσωρευτεί στα σύνορα μας. Δίνουν και παίρνουν οι πορείες για τα πανεπιστήμια αλλά κανείς δεν ζητάει κινητοποιήσεις λαϊκές με εθνικό χαρακτήρα και με συνθήματα καταγγελίας της κυβέρνησης, των συμμάχων της αλλά και της Ρωσίας για τον φιλοτουρκισμό και την ενδοτικότητα στις ορέξεις του Σουλτάνου. Στην ακροδεξιά αλλά και σε μεγάλο μέρος του όποιου «εθνικιστικού χώρου» ακόμα τακτοποιούν τις θέσεις υπεράσπισης της Ρωσικής εισβολής στην Ουκρανία με ικανοποίηση για την «αντινατοική και αυτοκρατορική» νίκη του Πούτιν. Κατάθλιψη παντού, ενώ το έθνος και ο λαός απλά παίρνουν τον ρόλο του θεατή για την μοίρα που τους επιφυλάσσει το πολύ κοντινό αύριο. 

Ας μην γελιόμαστε. Είναι πολύ πιθανό μετά την Ουκρανία η Ελλάδα να αποτελέσει το δεύτερο πολεμικό επεισόδιο της παγκόσμιας ανακατανομής εξουσίας μεταξύ των δυο νέων μπλοκ Δύσης και Ανατολής. Με εξαίρεση ίσως την Γαλλία μέσα στην Ευρώπη δεν υπάρχει χώρα που να ενδιαφέρεται να συνδέσει την Ελληνο-τουρκική κρίση με την ευρύτερη στρατηγική Ουάσινγκτον, Μόσχας και Πεκίνου να μονιμοποιήσουν εστίες πολεμικής σύγκρουσης μεταξύ τους στην Ανατολική και Νότιοανατολική Ευρώπη. Ακόμα και οι πιο σοβαροί διεθνείς αναλυτές και γεωπολιτικοί σήμερα βλέπουν μόνο γύρω από την Ουκρανία έως και την Φινλανδία το μέτωπο κρίσης μεταξύ ΗΠΑ και Ρωσίας (Κίνας επίσης) χάνοντας από τον φακό τους τον ρόλο της Τουρκικής ιστορικής ρήξης με το Δυτικό συμμαχικό μεταπολεμικό πλαίσιο που επέρχεται ραγδαίως με φόντο ένα πόλεμο αδιευκρίνιστης κλίμακας με την Ελλάδα.

Η Ελλάδα έχει ένα δρόμο να περπατήσει μόνον και αυτός είναι ο δρόμος της προετοιμασίας, πνευματικά, οικονομικά, στρατιωτικά και κοινωνικά, για την επερχόμενη στρατιωτική εισβολή της Τουρκίας σε άγνωστο χρόνο. Ο δρόμος αυτός δεν μπορεί να διανυθεί χωρίς να μπει στην εξίσωση ο λαϊκός παράγοντας, η αφύπνιση  του και ο εθνικός συναγερμός όλων των Ελλήνων για το ενδεχόμενο αυτό. Το αστικό σύστημα απεχθάνεται όπως και σε κάθε ιστορική συγκυρία που παρουσιάζεται μια εθνική κρίση να ενημερώσει και να κινητοποιήσει τον λαό, προσπαθώντας να τον ναρκώσει με τις θεωρίες ότι μεριμνούμε εμείς για εσάς διπλωματικά και στρατιωτικά. Σε αυτή την βάση έζησε ο ελληνισμός τις πιο μεγάλες τραγωδίες και προδοσίες του. Και σε αυτή την βάση το ντόπιο σύστημα θα τον ξαναπροδώσει αφού πρώτα τον οδηγήσει σε μια ακόμα τραγωδία.

Οι εξελίξεις είναι τέτοιες που δεν αφορούν το αν θα πάρει πρωτοβουλίες λαϊκής ενημέρωσης και παρέμβασης ο εθνικιστικός χώρος που αποδείχθηκε διαλυμένος και διαιρεμένος όσο ποτέ και μάλιστα πρόσφατα. Οι εξελίξεις από την σκοπιά της παρέμβασης αφορούν όσους νιώθουν εθνικοεπαναστάτες, ριζοσπάστες εθνικιστές, αριστεροί πατριώτες, πατριώτες αντιεξουσιαστές, απλοί πατριώτες που κανένας χώρος δεν τους εκφράζει. Πρέπει να πέσουν τα ιδεολογικά τείχη που επιβάλλει το σύστημα και όσοι αγωνιούν για την ζωή και το μέλλον των Εστιών να συναντηθούν, σε γειτονιές, σε χώρους εργασίας, σε χώρους σπουδών, στο διαδίκτυο, σε εγχειρήματα, επιτροπές και πρωτοβουλίες εθνικής και λαϊκής αφύπνισης μπροστά στην απειλή επιβίωσης του Έθνους. Θα έρθουν γεγονότα που θα κρίνουν τις ιδεολογίες όλων αλλά θα γεννήσουν και νέες πρωτόγνωρες συνθέσεις με βάση την αδιαχώριστη ενότητα του εθνικού και κοινωνικού ζητήματος της Πατρίδας μας.

Βιβλιοπαρουσίαση: «Κοινοβουλευτισμός ή Φασισμός» του Ludwig Bernhard από τις εκδόσεις «το Αντίδοτο» - μαζί με μια επιστολή του μεταφραστή προς τον Ελευθέριο Βενιζέλο που τον ωθεί στην Φασιστική λύση.

facebook

ekdoseis.antidoto@gmail.com

Εισαγωγή του εκδότη Γιώργου Δημητρούλια

Το μικρό αυτό βιβλίο έχει μεγάλη σπουδαιότητα για ποικίλους λόγους. Αρχικά είναι μια κριτική του Ιταλικού Φασισμού από έναν καθηγητή όπως ο Ludwig Bernhard, ο οποίος διάκειται θετικά υπέρ των αυταρχικών λύσεων και όπως θα διαβάσουμε στο βιογραφικό του υποστηρίζει την Εθνικοσοσιαλιστική πρόταση στην Γερμανία. 

Παρόλα αυτά κάνει μια βαθιά ανάλυση στον ώριμο πλέον Φασισμό, όπως αυτός αναπτύσσεται από τον Μπενίτο Μουσσολίνι που θαυμάζει και υποστηρίζει ότι τα επιτεύγματα που έχει ο Φασισμός την εποχή αυτή οφείλονται στην προσωπικότητα του και με την έλλειψη του είναι μοιραίο να καταρρεύσει.

Η επιστολή του μεταφραστή και δικηγόρου Δημήτρη Βασιλείου δείχνει αφενός την προσωπολατρία που είναι και ο σοβαρότερος παράγοντας που επηρεάζει την Ελληνική πολιτική διαχρονικά, ακόμα και σήμερα. Αφετέρου η διαστρέβλωση της Ελληνικής ιστορίας από αληθινά γεγονότα του παρελθόντος που συνειδητά αποκρύπτονται. 

Έτσι αυτοί που θεωρούνται δημοκράτες πολιτικοί, όπως ο Ελευθέριος Βενιζέλος και ο Νικόλαος Πλαστήρας, ήταν θαυμαστές του Μουσσολίνι και του Χίτλερ, ο Ιωάννης Μεταξάς έγινε πρωθυπουργός μετά τον θάνατο του Κ. Δεμερτζή που ήταν μέχρι τότε πρωθυπουργός παίρνοντας ψήφο εμπιστοσύνης μέσα στην Βουλή και από τους Βασιλικούς και από τους Βενιζελικούς βουλευτές, αλλά κατηγορείται ως δικτάτωρ.

Πρόσθεσα ένα συνοπτικό αλλά εξαιρετικό και απόλυτα τεκμηριωμένο κείμενο που αλίευσα στο διαδίκτυο με τίτλο: «Οι φασίστες Ελευθέριος Βενιζέλος και Νικόλαος Πλαστήρας και οι δικτατορίες τους», ένα βιογραφικό σημείωμα του Ludwig Bernhard που έγραψε ο  Steven McClellan υποψήφιος διδάκτωρ Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο του Τορόντο και αυτή τη στιγμή γράφει τη διατριβή του, μια ιστορία της ανόδου και της πτώσης, και στη συνέχεια της αναγέννησης της Verein für Sozialpolitik (Σύνδεσμος Κοινωνικής Πολιτικής) μεταξύ 1872 και 1955 και ακολουθεί το κείμενο από το βιβλιαράκι με την επιστολή του μεταφραστή, η οποία ωθεί τον Ελευθέριο Βενιζέλο σε μια απολυταρχική λύση, έναν τύπο Ελληνικού Φασισμού, πριν το κείμενο του Μπέρνχαρντ.

Ένα βιβλίο - σταθμός της «Τρίτης Θέσης» για κάθε σκεπτόμενο συναγωνιστή: Michael Kühnen - «Η Δεύτερη Επανάσταση» από τις εκδόσεις «το Αντίδοτο» (πρόλογος: Στέλιος Αλεξόπουλος - μετάφραση - εισαγωγή: Βλάσης Βρανάς)

Michael Kühnen - «Η Δεύτερη Επανάσταση»: το δεύτερο μέρος από το ομότιτλο βιβλίο, Γερμανία, 1979.

πρόλογος: Στέλιος Αλεξόπουλος

μετάφραση - εισαγωγή: Βλάσης Βρανάς

Μετά την έκδοση της χρονιάς που δεν είναι άλλη από το έργο «Η Διάλυση του Συστήματος» (εκδόσεις «Λόγχη» του Franco Freda) - το οποίο μπορείτε να δείτε εδώ - έχουμε την τιμή να παρουσιάσουμε το δεύτερο μέρος του ομότιτλου βιβλίου του Michael Kühnen - «Η Δεύτερη Επανάσταση». 

Ένα βιβλίο - σταθμός αφού είναι από τα πιο σημαντικά έργα μετά το ’45 το οποίο γράφτηκε στην απομόνωση της φυλακής και ο τίτλος θυμίζει τα επαναστατικά σχέδια του Ernst Röhm των «Ταγμάτων Εφόδου». 

Το «λαϊκό και αιρετικό έργο» του Michael Kühnen ενός ανθρώπου που από τα δεκατέσσερα έτη της ζωής του ενδιαφέρθηκε για την αληθινή πολιτική και αρκετά γρήγορα από Μαοϊκός εργάτης στα ναυπηγεία του Αμβούργου, κατέληξε να είναι οργανωτής και ακτιβιστής του ρεύματος των εθνικοεπαναστατών που ονομάστηκαν και «nazi-maoists». 

Ο θαυμασμός του για τον Mussolini και την Φασιστική Επανάσταση, τον οδήγησε αρχικά στην μελέτη του Χιτλερισμού και τελικά στην ενίσχυση του Στρασσερισμού. Απώτερος σκοπός η αναγέννηση και η εδραίωση του Εθνικοσοσιαλισμού στην μεταπολεμική Γερμανία.  Με το μανιφέστο αυτό προσπάθησε να επαναπροσδιορίσει την ιδέα μέσα από μια εκρηκτική σύνθεση, να αποκαταστήσει την επαναστατική φύση του Εθνικοσοσιαλισμού και να απαντήσει στην τρομοκρατία του συστήματος. 

Χαρακτηρίστηκε το βιβλίο αυτό ως «ένα από τα πιο επικίνδυνα βιβλία για την δημοκρατία» και κατασχέθηκε από τις διωκτικές αρχές όταν ήταν ακόμη σε μορφή χειρόγραφου πριν καν κυκλοφορήσει!  Οι κατηγορίες εκ μέρους του καθεστώτος ήταν ένα γεγονός πρωτόγνωρο για την νομική ιστορία της χώρας, αφού ο συγγραφέας κατηγορήθηκε επειδή διάβαζε ένα χειρόγραφο έργο που δεν είχε προλάβει καν να το εκδώσει. 

Ένα αντίγραφο σώθηκε από την μανία των αρχών και σήμερα με την συνδρομή των Αυτόνομων συναγωνιστών της Ελληνικής «Τρίτης Θέσης» και της συντακτικής ομάδας του «Μαύρου Κρίνου» έχετε την ευκαιρία να το διαβάσετε.

Η κύρια πραγματεία ενός εκ των πρωτεργατών της «Εθνικής Αυτονομίας» δεν είχε ως στόχο την αντιπαράθεση αλλά την ανασυγκρότηση του κινήματος απέναντι στις προκλήσεις των καιρών την εποχή εκείνη. 

Μια έκδοση που επηρέασε χιλιάδες συναγωνιστές αφού δεν ήταν ένα απλό πρόγραμμα, αλλά ένας οδηγός δράσης. Μια προσπάθεια να υπάρξει έντονη πολεμική απέναντι στους «αντιδραστικούς, τους Τέκτονες και τους υπηρέτες των Σιωνιστών που έχουν φωλιάσει στο δικό μας στρατόπεδο» όπως γράφει ο ίδιος ο συγγραφέας. 

Μια ακόμη «φαιοκόκκινη» έκδοση είναι γεγονός!

facebook 

Πληροφορίες στην ηλεκτρονική διεύθυνση:

  ekdoseis.antidoto@gmail.com   

Σημεία διάθεσης:

-         Μπορείτε να το βρείτε στις εκδόσεις «Πελασγός»

-         Μπορείτε να το βρείτε στις εκδόσεις «Λόγχη»

και στα βιβλιοπωλεία 

«Αριστοτέλειο» της Θεσσαλονίκης και «Ελληνικόν» του Βόλου

Σελίδες 116

τιμή 14 ευρώ

Οι συναγωνιστές και οι συναγωνίστριες που θα στείλουν email στην ηλεκτρονική διεύθυνση των εκδόσεων «το Αντίδοτο» ekdoseis.antidoto@gmail.com  

ή 

θα επικοινωνήσουν εντός και εκτός του διαδικτύου με τα μέλη της συντακτικής ομάδας του «Μαύρου Κρίνου» θα το λάβουν με ΔΩΡΕΑΝ τα ταχυδρομικά έξοδα.

Μητρόπολη - Βόρεια - Κεντρικά - Νότια έχει δικά μας παιδιά: Άναρχοι* - Αυτόνομοι - Αντιδημοκράτες - Έλληνες μέχρι τέλους!

Γεώργιος Καστριώτης: Οι υπερασπισταί του Μεσολογγίου τον θεωρούσαν τόσο δικό τους ώστε σε ένα από τα κανονιοστάσια τους είχαν δώσει το όνομα Σκεντέρμπεης, τρίτο κατά σειρά μετά από εκείνα των Δρακούλη και Κανάρη.

Φωτογραφίες που λάβαμε από Αυτόνομους συναγωνιστές τους οποίους και ευχαριστούμε:

Αυτόνομοι - Θεσσαλονίκη

Χανιά - καταστροφή εθνομηδενιστικού υλικού

Λαμία - συνθήματα από Αυτόνομους για τον συναγωνιστή Νίκο Τσάμη που έφυγε νωρίς ... γεγονός που προκάλεσε αντιδράσεις

Defend Greece: Σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη αλλά και στην επαρχία άμεση αλληλεγγύη σε Ουκρανούς πρόσφυγες που έπεσαν θύματα του πολέμου!

Οι συναγωνίστριες ενάντια στην παρακρατική antifa!

Ρούχα σε άριστη κατάσταση από Αυτόνομους σε έναν από τους μεγαλύτερους συλλόγους πολυτέκνων της χώρας στην μνήμη του συναγωνιστή Κ.Μ.

Αυτόνομοι - Χαλάνδρι

Αναγραφή συνθημάτων από Αυτόνομους συναγωνιστές στον Κορυδαλλό

Μοίρασμα εκατοντάδων φυλλαδίων ενάντια στις αμβλώσεις σε Πάτρα - Τρίπολη - Καλαμάτα (σε εκκλησίες και ιατρεία γυναικολόγων η εν λόγω κίνηση έχει διαφορετική βαρύτητα με δεδομένο το γεγονός ότι τόσο οι υπηρέτες του Ιπποκράτη όσο και αυτοί του Θεού ... στην πλειοψηφία τους σιωπούν απέναντι στην επίσημη κρατική γενοκτονία)

* Στρατιώτης, Εργάτης, Επαναστάτης, Άναρχος - Μία εισαγωγή στον Ernst Jünger