Όταν ο αρχιτέκτονας του Φασισμού Mussolini υπερασπίστηκε τους Αμερικανούς αναρχικούς Ιταλικής καταγωγής Nicola Sacco και Bartolomeo Vanzetti

 

Μετάφραση: Έχεμος

Στο The Big Money (1936), ο John Dos Passos μας θυμίζει ότι για τους αριστερούς μαχητές η εκτέλεση στην ηλεκτρική καρέκλα των Nicola Sacco και Bartolomeo Vanzetti για την ένοπλη «απαλλοτρίωση» ενός ταμείου βιομηχανίας στις 23 Αυγούστου 1927, καθόρισε τον πολιτικό λόγο της εποχής διχάζοντας την κοινωνία σε «δύο έθνη»: από τη μια πλευρά του μεγάλου χάσματος βρίσκονταν τα κοινωνικά στρώματα που είχαν αγωνιστεί για να σώσουν τους δύο αναρχικούς από την ηλεκτρική καρέκλα· από την άλλη ήταν τα αντιδραστικά στοιχεία που υποστήριζαν την καπιταλιστική τάξη, από τον αμερικανικό συντηρητισμό μέχρι τον ιταλικό φασισμό. 

Ο Vanzetti, που παρακολουθούσε με ανησυχία την άνοδο του φασιστικού κινήματος του Μπενίτο Μουσολίνι από το κελί του στη φυλακή, είχε καταλήξει στο ίδιο συμπέρασμα, πιστεύοντας ότι ο δικαστής που καταδίκασε αυτόν και τον Sacco φορούσε το αμερικανικό πρόσωπο των συντηρητικών συμφερόντων που θεωρούσαν ότι στηρίζονταν από τον Ιταλό δικτάτορα. Η επιλογή, πίστευε ο Vanzetti, ήταν «είτε φασισμός, είτε επανάσταση». 

Ως γιος ενός Αναρχικού σιδερά που θαύμαζε τον Μπακούνιν ο Μπενίτο Μουσολίνι διάβαζε με φανατισμό τα έργα του Στίρνερ και ουδέποτε απαγόρευσε την κυκλοφορία τους, φυσικά δεν έβλεπε τον Sacco και τον Vanzetti με τους αυστηρούς ιδεολογικούς όρους. Ως Duce του Φασισμού οι λόγοι της επαναστατικής συνείδησης διαμόρφωσαν τις πολιτικές του απέναντι στην διάσημη υπόθεση. 

Επιπλέον, ακόμη και ως ηγέτης ενός ριζοσπαστικού κινήματος που συμμετείχε σε έναν αιματηρό πόλεμο ενάντια στην Αριστερά και την μασονική δεξιά, θαύμαζε τους αναρχικούς, τους οποίους θεωρούσε ηθικά και πολιτικά ανώτερους από τους ξεπουλημένους σοσιαλιστές και τους καθοδηγούμενους κομμουνιστές. 

Μέχρι και το 1934, συνέχιζε να μιλά για τον Σάκκο και τον Βαντσέτι με τρόπο που υποδηλώνει προσωπική συμπάθεια για αυτούς και για τον αναρχισμό, στάσεις που οι ιστορικοί που τονίζουν την αμείωτη εκστρατεία του ενάντια στην Αριστερά δεν του αναγνωρίζουν. 

Οι δύο Ιταλοί αναρχικοί ήταν αθώοι, διαμαρτυρόταν οργισμένα σε έναν φίλο, αλλά «οι Φασίστες στην Αμερική «δεν κούνησαν ούτε το δάχτυλο ... για να σώσουν τον Σάκκο και τον Βαντσέτι. Οι σοσιαλιστές ανάμεσα στους μετανάστες, αναρχικοί και μαξιμαλιστές, έκαναν πολύ περισσότερα». 

Ο Μουσολίνι παρέμεινε υπερήφανα κολλημένος στη μνήμη του δικού του ριζοσπαστικού πολιτικού παρελθόντος, και οι αντιδράσεις του στην υπόθεση Σάκκο-Βαντσέτι μπορούν να κατανοηθούν καλύτερα σε αυτό το πλαίσιο. Αν και η πνευματική του διαμόρφωση ήταν σε μεγάλο βαθμό προϊόν μαρξισμού και Σορελικού επαναστατικού συνδικαλισμού. 

Ούτε η υπόθεση Sacco-Vanzetti ήταν η πρώτη περίπτωση στην οποία ο Μουσολίνι αντέδρασε στην πολιτική της καταστολής στις Ηνωμένες Πολιτείες. Ως νεαρός ριζοσπάστης, είχε επιτεθεί σφόδρα στους καπιταλιστές των Ηνωμένων Πολιτειών λόγω της εκτέλεσης των αναρχικών «μαρτύρων» της υπόθεσης του Haymarket το 1886-87. 

Όταν ο ρεφορμιστής σοσιαλιστής Φίλιππο Τουράτι κατηγόρησε τον Γκαετάνο Μπρέτσι, τον αναρχικό που άφησε το Πάτερσον του Νιου Τζέρσεϊ το 1900 για να δολοφονήσει τον βασιλιά Ουμβέρτο Α’, ως τρελό, ο Μουσολίνι υπερασπίστηκε τον Μπρέτσι ως ήρωα – και περιέγραψε με άνεση τη διάπραξη τυραννοκτονίας ως «επαγγελματικό κίνδυνο του να είσαι βασιλιάς». 

Αργότερα, ως σοσιαλιστής συντάκτης στη αγροτική Ρομάνα, ξανακατηγόρησε την «βίαιη και σκληρή» αστική τάξη που κυριαρχούσε στις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου δύο Ιταλοί ηγέτες των Industrial Workers of the World (IWW), ο Τζόζεφ Έτορ και ο Αρτούρο Τζοβαννίτι, αντιμετώπιζαν κατηγορίες για δολοφονία λόγω της απεργίας στα υφαντουργεία του Λόρενς το 1912. Ο Μουσολίνι προσπάθησε τότε να συσπειρώσει τους Ιταλούς εργάτες ως μέρος μιας διεθνούς διαμαρτυρίας υπέρ τους.