Αποκλειστική συνέντευξη με Ρουμάνο συναγωνιστή των Ultras Timisoara για την αντικομμουνιστική εξέγερση του ‘89

 

Μετάφραση: N.F.

Παρόλο που ήσασταν πολύ νέος για να συμμετάσχετε στα γεγονότα του Δεκεμβρίου του 1989, πώς επηρέασε η εξέγερση στην Τιμισοάρα τις πολιτικές σας απόψεις και την εθνική σας συνείδηση καθώς μεγαλώνατε;

Αλήθεια, ήμουν σχεδόν 7 ετών τον Δεκέμβριο του 1989. Θυμάμαι τον φόβο που υπήρχε στην ατμόσφαιρα· ακόμα και ως παιδί μπορείς να νιώσεις πότε όλοι γύρω σου ανησυχούν βαθιά. Οι γονείς μου, μου εξήγησαν τι συνέβαινε και γιατί διαμαρτύρονταν οι άνθρωποι.

Ο πατέρας μου ήταν στον στρατό ως Λοχαγός Πεζικού, και ήταν ένας από τους λίγους αξιωματικούς που αρνήθηκαν να εκτελέσουν διαταγή για πυρ εναντίον των διαδηλωτών. Και δεν λέω ανοησίες απλώς επειδή είναι πατέρας μου, αλλά πολλοί γείτονες ή φίλοι μου είπαν ότι διέταξε τους στρατιώτες του να μην προκαλέσουν ή να έχουν κακές συμπεριφορές απέναντι στους διαδηλωτές, και μάλιστα τους βοήθησε.

Υπάρχουν ιστορίες ότι μετά την επανάσταση, πολλοί αξιωματικοί που άνοιξαν πυρ εναντίον των διαδηλωτών παρακάλεσαν τον πατέρα μου να μην το πει στην αστυνομία ή στους εισαγγελείς, ο πατέρας μου δεν είναι ρουφιάνος, αλλά από τότε δεν χαιρετάει ποτέ αυτούς τους ηλίθιους αξιωματικούς.

Οι εθνικιστικές και αντικομμουνιστικές σκέψεις ήταν κάπως παρούσες στην οικογένεια μου, οι γονείς μου μου μίλησαν όταν ήμουν παιδί για τη Μεγάλη Ρουμανία, την 1η Δεκεμβρίου 1918, για τη Σοβιετική κατοχή μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, για την αντίσταση στα βουνά τη δεκαετία του '50, για την περιούσια Μπολσεβίκικη πλειοψηφία που αποτελούσε το Κομμουνιστικό Κόμμα μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, για τις μεγάλες προσωπικότητες της Ρουμανίας, και ούτω καθεξής.

Μεγάλωσα με όλα αυτά τα πράγματα, ωρίμασα, κατάφερα να διαμορφώσω τις δικές μου απόψεις. Διάβασα το μανιφέστο του Μαρξ, κάποιες δηλώσεις και απόψεις του Λένιν και του Τρότσκι, απλώς για να καταλάβω καλύτερα τους Κομμουνιστές, και συνειδητοποίησα ότι αυτά που διάβαζα ήταν συμπτώματα ψυχικών ασθενειών.

Επιπλέον, αν μου επιτρέπετε, συνειδητοποίησα επίσης ότι οι διαφορές των φυλών του Homo Sapiens Sapiens είναι πραγματικές, και επίσης ότι το IQ και οι δεξιότητες δεν είναι ίδιες, ότι ο θρησκευτικός φανατισμός είναι μάστιγα και ότι η Δυτική Ευρώπη είναι το σπίτι ενός «νέου τύπου» Κομμουνισμού, βασισμένου στη μαρξιστική - λενινιστική «λογική». Αλλά αυτή είναι μια άλλη μεγάλη συζήτηση, και δεν αποτελεί θέμα της ερώτησης.

Ποιον ρόλο πιστεύετε ότι έπαιξε ο Ρουμανικός Eθνικισμός στην αντικομμουνιστική εξέγερση ενάντια στο καθεστώς Τσαουσέσκου;

Ίσως η πιο δύσκολη ερώτηση. Προσωπικά για μένα, είναι κάπως δύσκολο να κρίνω ορισμένες πτυχές. Το καθεστώς του Τσαουσέσκου χαρακτηριζόταν από ένα μείγμα σκληροπυρηνικού Kομμουνισμού και ενός διεστραμμένου «εθνικισμού».

Έτσι, οι επαναστάτες του 1989 είχαν σιχαθεί αυτές τις ανοησίες, παρόλο που θεωρώ ότι η συντριπτική πλειοψηφία τους είχε ισχυρές εθνικές αξίες· κρατούσαν με περηφάνια τις εθνικές σημαίες με την τρύπα στη μέση (καταλαβαίνετε τι εννοώ; Τη σημαία χωρίς το Κομμουνιστικό έμβλημα, απλώς κομμένο έξω από τη σημαία), τραγουδούσαν με περηφάνια τον τωρινό εθνικό ύμνο, γονάτιζαν όλοι μαζί για να προσευχηθούν στην πλατεία.

Αλλά απλώς είχαν μπουχτίσει από εκείνη την αρρωστημένη «πατριωτική» προπαγάνδα. Απλώς επιθυμούσαν να είναι ελεύθεροι, να έχουν απλά δικαιώματα έκφρασης, το δικαίωμα να τρώνε όσο θέλουν, το δικαίωμα να έχουν ηλεκτρικό ρεύμα όλο το 24ωρο, να έχουν ζεστό νερό καθημερινά, να απαλλαγούν από την καθημερινή Μαρξιστική προπαγάνδα και ούτω καθεξής. Περί αυτού επρόκειτο, βασικά.  

Για όνομα του Θεού, ήταν αγώνας ακόμα και το να βρεις χαρτί υγείας μερικές φορές. Και ως ένα είδος εκδίκησης, κάποιοι χρησιμοποιούσαν την επίσημη εφημερίδα του κομμουνιστικού κόμματος όταν πήγαιναν στην τουαλέτα ήταν μια τρομερή πραγματικότητα για χρόνια.

Θεωρείτε την εξέγερση της Τιμισοάρα πρωτίστως ως μια αντικομμουνιστική εξέγερση, μια εθνική αφύπνιση ή μια κοινωνική διαμαρτυρία;

Ένας συνδυασμός και των τριών πραγμάτων. Προσωπικά, αρχικά το βλέπω ως μια αντικομμουνιστική εξέγερση. Και συγκεκριμένα μια εξέγερση ενάντια στον Τσαουσέσκου. Υπάρχουν κάποιες λεπτές πτυχές εδώ. 

Βλέπετε, στην Τιμισοάρα υπήρχε τόσο αντικομμουνιστική εξέγερση όσο και εξέγερση κατά του Τσαουσέσκου. Ένα απόλυτο μίσος και προς τα δύο. Στο Βουκουρέστι, από τις 21 Δεκεμβρίου και μετά, έχω την αίσθηση ότι ήταν περισσότερο μια εξέγερση κατά του Τσαουσέσκου. Δεν θεωρώ την Επανάσταση ως μια πλήρη εθνική αφύπνιση, εκτός από εκείνους που πραγματικά κινητοποιήθηκαν και βγήκαν στις διαδηλώσεις.

Η πλειοψηφία έμεινε πίσω από τις κουρτίνες με τα αυτιά κολλημένα στα ραδιόφωνα. Επιπλέον, μετά την πτώση του καθεστώτος Τσαουσέσκου, η πλειοψηφία αποδέχτηκε τη νέα εγκατεστημένη εξουσία, που στην ουσία ήταν τα ίδια μέλη του Κομμουνιστικού Κόμματος που ήθελαν να ξεφορτωθούν τον Τσαουσέσκου και να κλέψουν την Επανάσταση. 

Μετά τις 22 Δεκεμβρίου, η Επανάσταση κλάπηκε δόλια και τα ιδανικά της διαστρεβλώθηκαν από τη νέα «δημοκρατική» εξουσία. Ναι, επίσης ήταν μια κοινωνική εξέγερση, καθώς η έλλειψη βασικών αγαθών ήταν μια καθημερινή ρουτίνα.

Πώς αξιολογείτε σήμερα τις ενέργειες του Ρουμανικού στρατού και των δυνάμεων ασφαλείας κατά τη διάρκεια εκείνων των ημερών;

Κατά τη γνώμη σας, έχουν εκπληρωθεί οι στόχοι και τα ιδανικά της εξέγερσης του 1989 στη σύγχρονη Ρουμανία;

Ο Στρατός και η Σεκουριτάτε χρησιμοποιήθηκαν από το καθεστώς Τσαουσέσκου εναντίον των διαδηλωτών. Τα μέλη της Σεκουριτάτε χρησιμοποιήθηκαν ακόμη και μετά τις 22 Δεκεμβρίου, όταν ο Τσαουσέσκου είχε πλέον εκδιωχθεί. Εν τω μεταξύ, ο Στρατός αδελφοποιήθηκε με τον Λαό. Υπήρξαν μάλιστα και κάποια «ακούσια» περιστατικά μεταξύ στρατού και οπλοφόρων της Σεκουριτάτε. η νέα, δημοκρατική μέσα σε μια νύχτα, πρώην κομμουνιστική διοίκηση είχε ξεκινήσει το έργο της.

Τα «ιδανικά» εν μέρει εκπληρώθηκαν ελεύθερες εκλογές, πολυκομματισμός, το δικαίωμα της ελεύθερης έκφρασης αλλά όπως δήλωσα προηγουμένως, η νέα «δημοκρατία» οικοδομήθηκε από τα ίδια μέλη του Κομμουνιστικού Κόμματος (καθεστώς Ιόν Ιλιέσκου), οι μεγάλες επιχειρηματικές συμφωνίες έγιναν από πρώην μέλη της Σεκουριτάτε, οι πρώτες ελεύθερες εκλογές μετά τον Δεκέμβριο του 1989 ήταν ένα τσίρκο. 

Ο «κόκκινος ιστός» δεν έσπασε ποτέ. Και οι συνέπειες γίνονται αισθητές μέχρι σήμερα η Ρουμανία εξακολουθεί να αγωνίζεται κοινωνικά και οικονομικά.

Γιατί πιστεύετε ότι η Τιμισοάρα κατέχει μια τόσο ισχυρή συμβολική θέση στην εθνική μνήμη της Ρουμανίας;

Η Τιμισοάρα ήταν ένα παράδειγμα του πώς διαφορετικές εθνότητες μπορούν να ζουν ειρηνικά μαζί. Μέχρι τη Σοβιετική κατοχή της Ρουμανίας κατά τη διάρκεια και μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, η Τιμισοάρα είχε τρεις μεγάλες εθνότητες: Γερμανούς, Ούγγρους και Ρουμάνους (όχι απαραίτητα με αυτή τη σειρά). Επίσης, υπήρχαν και άλλοι, όπως Σέρβοι, Εβραίοι, Τσεχοσλοβάκοι, Κροάτες, Βούλγαροι, Τσιγγάνοι. Το 1989 οι Ρουμάνοι αποτελούσαν την πλειοψηφία, αλλά φυσικά υπήρχαν και άλλες εθνότητες (οι σημαντικότερες ήταν οι Ούγγροι, οι Γερμανοί και οι Σέρβοι).

Επιστρέφοντας στην Επανάσταση του Δεκεμβρίου του 1989 η σπίθα θεωρείται ότι ήταν μια μικρή διαμαρτυρία Λουθηρανών χριστιανών ενάντια στη μετακίνηση του ιερέα τους (Ουγγρικής εθνικότητας) από τις Κομμουνιστικές αρχές, στις 15 Δεκεμβρίου 1989. Μόλις μία ημέρα πριν όλα γίνουν ανεξέλεγκτα.

Έτσι, από τις 16 Δεκεμβρίου, ανεξάρτητα από την εθνικότητα ή τη θρησκεία, είχαν έναν στόχο: να επαναστατήσουν ενάντια στον Τσαουσέσκου και τον Κομμουνισμό. Νομίζω ότι κάποιος που ζει οπουδήποτε αλλού εκτός από την Τιμισοάρα θα έπρεπε να απαντήσει σε αυτό, γιατί εγώ μπορεί να είμαι λιγότερο αντικειμενικός. 

Εμείς, οι άνθρωποι της Τιμισοάρα, έχουμε ένα ρητό: «Η Τιμισοάρα είναι η πιο όμορφη λέξη στη Ρουμανική γλώσσα». Όπως το αντιλαμβάνομαι, πολλοί άνθρωποι εκτός Τιμισοάρα τρέφουν βαθύ σεβασμό για την πόλη μου, για τη σημασία της και για τα ιστορικά της ορόσημα.

Ακόμη και οι άνθρωποι από το Βουκουρέστι ή άλλες μεγάλες πόλεις δείχνουν πάντα τον σεβασμό τους, και σε πολλούς από αυτούς αρέσει ο τρόπος ζωής της Τιμισοάρα. Όποιος νοιάζεται για τα γεγονότα του Δεκεμβρίου του 1989 γνωρίζει ότι η Τιμισοάρα, για κάποιες μέρες, ήταν μόνη της εναντίον όλων τότε, τον Δεκέμβριο του 1989.

Μιλώντας για τον αντικομμουνισμό, οι φοιτητές της Τιμισοάρα είχαν πραγματοποιήσει μια μαζική διαμαρτυρία πίσω στον Οκτώβριο του 1956, ως απόηχο της εξέγερσης της Βουδαπέστης, αλλά τότε οι διαδηλωτές της Τιμισοάρα δεν κατάφεραν να «αφυπνίσουν» περισσότερο κόσμο (δυστυχώς κανείς δεν τιμά τη μνήμη εκείνων των γεγονότων) έτσι οι Κομμουνιστικές αρχές κατέστειλαν τη φοιτητική εξέγερση.

Πως βλέπετε τον ρόλο των εθνικών και θρησκευτικών μειονοτήτων (όπως οι Ούγγροι και οι Προτεστάντες) στο ξέσπασμα και την εξέλιξη της εξέγερσης;

Υπάρχουν πτυχές των γεγονότων του 1989 που πιστεύετε ότι έχουν παρερμηνευθεί, υποβαθμιστεί ή σκοπίμως αποσιωπηθεί στον δημόσιο λόγο;

Φυσικά. Όπως σε κάθε γεγονός αυτού του είδους στην ιστορία, υπάρχουν πτυχές που θα παραμείνουν στο σκοτάδι για τους απλούς ανθρώπους, ίσως ακόμη και για τα περισσότερα μέλη της πολιτικής διοίκησης.  Δεν θέλω να κάνω εικασίες, αλλά θα ήταν μια σπουδαία έρευνα αν κάποιος ήθελε να ξεσκεπάσει όλα τα βρώμικα πράγματα που έγιναν πίσω από τις κουρτίνες, ενώ άνθρωποι πέθαιναν στην Τιμισοάρα και στο Βουκουρέστι. Το πως η Επανάσταση κλάπηκε από αυτά τα Κομμουνιστικά καθάρματα.

Ναι, θα το ξαναπώ: το «νέο» καθεστώς ήταν τόσο παλιό όσο και το καθεστώς του Τσαουσέσκου! Κάθε πτυχή της κοινωνικής, πολιτικής, οικονομικής, δικαστικής και δημοσιογραφικής ζωής της Ρουμανίας ήταν μολυσμένη από σκληροπυρηνικά πρώην μέλη του Κομμουνιστικού κόμματος ή από αχόρταγα μέλη της Σεκουριτάτε. Και σήμερα όλοι είναι μια χαρά με αυτό. Ακόμη και η ταχεία εκτέλεση του ζεύγους Τσαουσέσκου έχει εγείρει ορισμένα σοβαρά ερωτήματα.

Ποια μαθήματα πρέπει να αντλήσουν οι νεότερες γενιές των Ρουμάνων από τα γεγονότα του Δεκεμβρίου του 1989; 

Να διαβάσουν για τα γεγονότα που συνέβησαν κατά τη διάρκεια της παιδικής ηλικίας και της νιότης των γονιών τους. Φυσικά, η άγνοια και η επιπολαιότητα βρίσκονται σε υψηλά επίπεδα ανάμεσα στους νέους και όχι μόνο (έχουμε ένα σημαντικό μέρος του πληθυσμού που νιώθει νοσταλγία για τον «τσαουσεσκισμό», ακόμα και άνθρωποι που γεννήθηκαν μετά το 1989, αν μπορείτε να το πιστέψετε αυτό). 

Αλλά μιλώντας για τους φυσιολογικούς και αφυπνισμένους ανθρώπους, θα πρέπει να γνωρίζουν ότι η ελευθερία δεν είναι δεδομένη, όπως η «δημοκρατική» διοίκηση θέλει να μας κάνει να πιστεύουμε (φυσικά, η εποχή πριν από το 1989 ήταν αναμφίβολα χειρότερη).

Θα πρέπει να πολεμάμε για την ελευθερία με κάθε μέσο αν είναι απαραίτητο, και πρέπει να αμφισβητούμε όλες τις προθέσεις και τις ιδέες που προέρχονται από τις αγαπημένες μας μαριονέτες, συγγνώμη, κυβερνήσεις ήθελα να πω.

Κοιτάζοντας πίσω, περισσότερο από τρεις δεκαετίες μετά, υπάρχει κάτι που πιστεύετε ότι θα έπρεπε να είχε εξελιχθεί διαφορετικά κατά τη διάρκεια ή μετά την πτώση του Κομμουνιστικού καθεστώτος;

Στην πραγματικότητα, αρχίζω να ανησυχώ ότι η ελευθερία του λόγου αρχίζει να περιορίζεται ξανά, παρόλο που είμαστε μέλη Ε.Ε. Πραγματικά, μετά το 1989, στη Ρουμανία μπορούσες να πεις τα πάντα. Πραγματικά, οτιδήποτε! Κανέναν δεν τον ένοιαζε.  Στον απλό, καθημερινό μας κόσμο, υπήρχε μια άγρια ελευθερία λόγου. Αλλά βήμα-βήμα, αφότου μπήκαμε στον «πολιτισμένο κόσμο», δεν μπορούσες να πεις αυτό ή εκείνο, ή να γελάσεις ή να ειρωνευτείς κάποιον ή κάτι που δεν σου άρεσε ή που απλώς ήθελες να το κοροϊδέψεις. Καταλαβαίνεις τι εννοώ.

Οι συμπεριφορές της πολιτικής ορθότητας ήρθαν κι εδώ. Επιπλέον, θα δεχτείς δριμεία κριτική αν τολμήσεις να αμφισβητήσεις ή Θεός φυλάξοι, να εναντιωθείς στα επίσημα δόγματα του καθεστώτος ή στις πολιτικές της ΕΕ. Ή αν εκφράσεις κάποια στοιχεία σχετικά με τον μύθο ή την παράνομη μετανάστευση, ή τις παρεκτροπές της γνωστής κοινότητας ή την προφανή αξία της ευρωπαϊκής φυλής. Αυτό μπορεί να σε στείλει στη φυλακή. Οπότε, μιλώντας για όλα αυτά μου θυμίζει το Κομμουνιστικό καθεστώς.

Είναι η ελευθερία του λόγου μη ελεύθερη; Φυσικά, το νέο παράδειγμα έφερε «ευημερία», μια πραγματική ελευθερία μετακίνησης. Θα ήταν παράλογο για οποιονδήποτε να μην το αναγνωρίσει αυτό. Η ιδέα είναι ότι οτιδήποτε είναι καλύτερο από το Κομμουνιστικό καθεστώς. Και γι' αυτό κάθε περιορισμός των λέξεων θα έπρεπε να είναι ένα προειδοποιητικό σημάδι. Αν τώρα επικρίνομαι επειδή ειρωνεύομαι ή εναντιώνομαι σε κάποιον ή κάτι που δεν μου αρέσει, τι θα συμβεί σε 3 χρόνια από τώρα; 

Δεν θέλω να πιστεύω ότι θα είμαστε τόσο ηλίθιοι ώστε να παραδώσουμε πίσω, κομμάτι-κομμάτι, την ελευθερία. Την ελευθερία που κερδήθηκε με αίμα και θάνατο τον Δεκέμβριο του 1989.

Προτείνετε μας μερικά καλά αντικομμουνιστικά Ρουμανικά τραγούδια για εμάς τα «ξαδέρφια» και τους Ρουμάνους που ζουν στην Ελλάδα και διαθέτουν εθνικιστικά αντανακλαστικά.

Καταρχάς, οφείλω να κάνω μια μικρή διόρθωση. Εσείς οι Έλληνες δεν είστε ξαδέρφια, είστε αδέρφια. Όπως θα έπρεπε να είναι όλα τα ευρωπαϊκά έθνη της Ευρώπης ή της Αμερικής. Αλλά, φυσικά, η πολιτισμική και συμπεριφορική εγγύτητα υπερισχύει κατά κάποιον τρόπο, οπότε θα μπορούσαμε να πούμε ότι είστε πιο κοντινά αδέρφια από άλλους. 

Σχετικά με τη μουσική, μπορείτε να ακούσετε αυτά τα τραγούδια (σας έδωσα τη λίστα με τα τραγούδια όταν ήσασταν στην Τιμισοάρα), ενώ επίσης, πηγαίνοντας πίσω στον χρόνο, υπάρχουν κάποια χορωδιακά τραγούδια της «Σιδηράς Φρουράς» ή τραγούδια που σχετίζονται με τον Κοντρεάνου και τους συντρόφους του.

Είναι αλήθεια ότι ο Τσαουσέσκου αναγνώρισε επίσημα την ελληνική εθνική μειονότητα στη Ρουμανία, γεγονός που είχε ως αποτέλεσμα τη λειτουργία ελληνικών πολιτιστικών συλλόγων, την έκδοση περιοδικών στην ελληνική γλώσσα και τη διατήρηση περιορισμένων μορφών εκπαίδευσης, ελληνικές σχολές, αλλά και μαθήματα ελληνικής γλώσσας; 

Γενικά, απ' όσο γνωρίζω, το ελληνικό κράτος διατηρούσε μέσω της ελληνικής χούντας πολύ καλές διπλωματικές σχέσεις με τη Ρουμανία του Τσαουσέσκου. Γι' αυτό πιστεύεται ότι ο Τσαουσέσκου ήταν σχετικά ανεκτικός απέναντι μας.

Γνωρίζω την ερμηνεία ότι ήθελε να παρουσιάσει τη Ρουμανία ως μια πιο ελεύθερη και ανεξάρτητη χώρα σε σύγκριση με τη Σοβιετική Ένωση. Θα ήθελα να μάθω την άποψη σας επ' αυτού.

Δεν υπήρξαν εθνικές διώξεις εναντίον κανενός κατά τη διάρκεια του καθεστώτος του Τσαουσέσκου, εξ όσων γνωρίζω. Υποφέραμε από το κρύο εξίσου. 

Δεν ξέρω πώς το καθεστώς αντιμετώπισε τους Έλληνες, αλλά φαντάζομαι ότι δεν υπήρξε τίποτα κακό. Στην Τιμισοάρα, για παράδειγμα, υπήρχαν λύκεια στη Γερμανική, τη Σερβική και την Ουγγρική γλώσσα. Οπότε υποθέτω ότι οι εθνικές μειονότητες είχαν αρκετά δικαιώματα και κανείς δεν διώχθηκε για την εθνική του καταγωγή. 

Banda Entopica: Μια ανθελληνική μπάντα (https://athensautonomous.com/) & ένα σλαβόφωνο μοιρολόι για τον Μακεδονομάχο Παύλο Μελά που δεν θα ακούσετε ποτέ να το παίζουν στα τοπικά πανηγύρια τα εγγόνια του Τίτο οι υποστηρικτές του Βαφειάδη και της Народно Ослободителен Фронт !‎‎

 
Τις τελευταίες μέρες, ένα περιστατικό σε μια συναυλία της Banda Entopica στη Φλώρινα, έχει προκαλέσει θύελλα συζητήσεων στα μέσα ενημέρωσης. Ο λόγος; 

Η παρέμβαση της δημοτικής αρχής της Φλώρινας κατά τη διάρκεια της συναυλίας, που είχε στόχο να διακοπεί η εκτέλεση των τραγουδιών με σλαβικό στίχο. 

Η πραγματική αιτία όμως ήταν το φιλοσκοπιανό περιεχόμενο των στίχων. Οι στίχοι του τραγουδιού Eleno Kerko, το οποίο ερμήνευσε στη δημόσια συναυλία τους σε ελληνικό έδαφος η Banda Entopica, δεν είναι απλοί παραδοσιακοί στίχοι. 

Περιέχουν έναν ισχυρά προκλητικό συμβολισμό, καθώς αναφέρονται στην ιστορική εξέγερση του Ίλιντεν, που ξεκίνησε στις 20 Ιουλίου 1903 και πήρε το όνομά της από την εορτή του Προφήτη Ηλία. 

Η συγκεκριμένη εξέγερση εορτάζεται από τα Σκόπια, ως η εθνική τους επέτειος, καθώς για πολλούς θεωρείται ως η αρχή της Σλαβομακεδονικής εθνογένεσης. 

Στις διαπραγματεύσεις για την ονομασία του ψευδοκράτους τους, το 2018, με την τότε κυβέρνηση Τσίπρα, είχαν προτείνει το προκλητικό όνομα «Δημοκρατία της Ίλιντεν Μακεδονίας» (Ilindenska Republika Makedonija). 

Το Εleno Kerko λοιπόν, είναι ένα τραγούδι με βαθιά προπαγανδιστικό πολιτικό περιεχόμενο. Ένα τραγούδι που «αγκαλιάζεται» από όσους εξακολουθούν να ονειρεύονται τη δημιουργία μιας αυτόνομης Μακεδονίας μέσω της προσάρτησης Ελληνικών εδαφών. 

Από εκείνους που κινούνται στην κομμουνιστική ιδεολογική γραμμή της 5ης Ολομέλειας του ΚΚΕ του ’49, η οποία επανάκαμψε με τη Συμφωνία των Πρεσπών. 

Mετά το σάλο που ξέσπασε, η Banda Entopica ανακοίνωσε ότι δεν ερμήνευσε το συγκεκριμένο τραγούδι, αλλά το Ela Kerko που έχει διαφορετικούς στίχους, παρόλο που οι Σκοπιανοί πανηγυρίζουν την εκτέλεση σε ελληνικό έδαφος του Eleno Kerko. 

Εντούτοις, και το συγκεκριμένο τραγούδι συνδέεται με την εξέγερση του Ίλιντεν και τη φιλοσκοπιανή προπαγάνδα, καθώς κάνει αναφορά σε ξενιτιά και επιστροφή στο χωριό Μπούφι (τωρινό όνομα Ακρίτας Φλώρινας), του οποίου αρκετοί κάτοικοι συμμετείχαν ενεργά στη συγκεκριμένη εξέγερση. 

Ένα επίσης αλυτρωτικό τραγούδι που ενισχύει την προπαγάνδα των Σκοπίων και δεσπόζει στη λίστα των φολκ τραγουδιών τους. 

Ενδιαφέρον έχει ότι η Banda Entopica, στους στίχους του Ela Kerko που δημοσίευσε σε μέσο κοινωνικής δικτύωσης, παραλείπει εσκεμμένα την αναφορά στο χωριό Μπούφι 

για να διαβάσετε ολόκληρο το άρθρο εδώ ...

Μαρξισμός, Ισλάμ, Παναραβισμός: Ένα απόσπασμα από το “Η φιλοσοφία της Επανάστασης” του Nasser

 

Μετάφραση: Κωνσταντίνος Μποβιάτσος

Όσον αφορά τη συμβολή που παρείχαν η μαρξιστική σκέψη και το κομμουνιστικό ιδεώδες στη διαμόρφωση του “Νασερισμού”, είναι σκόπιμο να διαβάσουμε τι έγραψε ο ίδιος ο Gamal Abdel - Nasser το 1955 στο έργο του “Η φιλοσοφία της Επανάστασης” .

«Η λέξη κομμουνισμός έχει γίνει μια τρέχουσα χρήση: χρησιμοποιείται χωρίς να γνωρίζουμε τι είναι κομμουνισμός και από τι αποτελείται η κομμουνιστική θεωρία. Όταν ο κομμουνισμός ήρθε στην εξουσία, μεταμορφώθηκε με διαφορετικό τρόπο από αυτόν που ήλπιζαν οι θεωρητικοί του: πόσες απατηλές θεωρίες υπάρχουν! Οι κομμουνιστές, χάρη στον κομμουνισμό τους, έχουν γίνει μηχανές στον μηχανισμό της συλλογικής παραγωγής. Έχουν αρνηθεί τη θρησκεία, γιατί η θρησκεία για τον κομμουνισμό, είναι μυθολογία. Έχουν αρνηθεί το ανθρώπινο πρόσωπο που δεν υπάρχει στη θρησκεία του κομμουνισμού. Εμείς οι Αιγύπτιοι, οι Άραβες, οι Μουσουλμάνοι και οι Χριστιανοί σε αυτό το μέρος του κόσμου, έχουμε πίστη στον Θεό, στους αγγέλους του, στα βιβλία του, στους προφήτες του και στην ανάσταση. Αυτό που μας χωρίζει από τον κομμουνισμό, τόσο στη θεωρία της διακυβέρνησης όσο και στους κανόνες της ζωής, είναι ότι ο κομμουνισμός είναι θρησκεία και έχουμε ήδη τη θρησκεία μας. Δεν θα αφήσουμε ποτέ τη θρησκεία μας για να αγκαλιάσουμε τον κομμουνισμό!».

Το Αιγυπτιακό Κομμουνιστικό Κόμμα διαλύθηκε και σχεδόν όλοι οι ηγέτες του καταδικάστηκαν σε βαριές ποινές φυλάκισης. Για να καταλάβουμε τι ήταν το αιγυπτιακό κομμουνιστικό κόμμα, αρκεί να αναλογιστούμε τις πολύ ιδιαίτερες καταβολές των ιδρυτών του: Joseph Rosenthal, Henri Curiel, Renato Mieli (Εβραίοι της Ευρώπης). Η Αίγυπτος δεν αποτελούσε εξαίρεση: στον αραβικό κόσμο οι ηγέτες των κομμουνιστικών κομμάτων των διαφόρων χωρών, είχαν επιλεγεί προκαταρκτικά μεταξύ των τοπικών εθνοτικών και θρησκευτικών μειονοτήτων. Και όχι μόνο ντόπιοι: στην Παλαιστίνη οι Εβραίοι που ηγήθηκαν του κομμουνιστικού κόμματος, ήταν τόσο ξένοι στο αραβικό περιβάλλον, όσο και οι μη κομμουνιστές Σιωνιστές, καθώς προέρχονταν από την Κεντρική και Ανατολική Ευρώπη. 

Ο εχθρός των «αραβικών» κομμουνιστικών κομμάτων, δεν ήταν τόσο η αγγλική και η γαλλική αποικιοκρατία, αλλά η ανεξάρτητη αραβική δύναμη: γι' αυτό τα κομμουνιστικά κόμματα αντιτάχθηκαν όχι μόνο στον Νασερισμό, αλλά και στο Baath.  Ένας πρώην αγωνιστής του Κομμουνιστικού Κόμματος του Ιράκ, ο N. Jamal ad-Din, έγραψε στη «Le Monde» στις 15 Μαρτίου 1979: 

«Ποτέ δεν θέλαμε να λάβουμε υπόψη την ιδιαίτερη φύση του Ισλάμ, του μουσουλμάνου ανθρώπου, για τον οποίο παραμένει το ιερό ακόμη κι όταν απορρίπτεται λογικά, η βάση και το θεμέλιο της ύπαρξής του ... Ο μαρξισμός τείνει προς τον ολοκληρωτικό του εκσυγχρονισμό, την αναγκαστική εκκοσμίκευση του, που στην πραγματικότητα θα σήμαινε την οντολογική του καταστροφή, τη μετατροπή του σε ένα άλλο ον - ανώνυμο διεθνισμό - διαβρωμένο και νοθευμένο ον, ένας σωσίας του δυτικού καταναλωτή, ένα δουλοπρεπές αντίγραφό του, συμβατό με τις ανάγκες του σημερινού κόσμου της μηχανικής σκλαβιάς».

Στις 5 Ιουλίου 1956 o Nasser ξεκίνησε μια πρόταση για ομοσπονδία με τη Συρία. Στις 2 Φεβρουαρίου του προηγούμενου έτους, απορρίπτοντας το “Σύμφωνο της Βαγδάτης” (Τουρκία, Ιράν, Ιράκ), το οποίο είχε ως στόχο να δεσμεύσει τις χώρες της Εγγύς και Μέσης Ανατολής με τους Αγγλοαμερικανούς, ο Abdel -Nasser είχε δηλώσει ότι η Αίγυπτος θα εργαστεί για  την ενότητα και ανεξαρτησία ολόκληρου του Αραβικού Έθνους. 

Η πρόταση για ομοσπονδία με τη Συρία, προήλθε από την αρχή του παναραβισμού, που διατυπώθηκε από τον Nasser, από το 1953 στο βιβλίο “Η Φιλοσοφία της Επανάστασης”: «Εμείς ζούμε σε ένα αραβικό, αφρικανικό και ισλαμικό περιβάλλον και δεν μπορούμε να αγνοήσουμε αυτές τις συνθήκες της κατάστασής μας». Πρόκειται για τρεις «σφαίρες», μεταξύ των οποίων η αραβική αντιπροσωπεύει, για την Αίγυπτο, την πλησιέστερη και την πιο άμεση και συνέχισε γράφοντας ότι:

«Αυτό ανακατεύτηκε μαζί μας και για τη θρησκεία. Τα κέντρα θρησκευτικής ακτινοβολίας έχουν μετακινηθεί στις πρωτεύουσες της από τη Mecca  στο Kufah ... και μετά στο Cairo. Η εγγύτητα έχει δημιουργήσει έναν δεσμό ιστορικών, υλικών και πνευματικών παραγόντων. Εμείς οι άνθρωποι της αραβικής ζώνης πρέπει να οργανώσουμε έναν κοινό αγώνα, για να πραγματοποιήσουμε τις κοινές μας φιλοδοξίες. 

Μπορούμε να βασιστούμε σε τρεις κύριες δυνάμεις: 1) η εγγύτητα και η κοινότητα των χαρακτηριστικών και των πολιτισμών σε μια περιοχή που ήταν η έδρα των τριών θρησκειών. 2) η γεωγραφική κατάσταση στη συνάντηση των παγκόσμιων μονοπατιών. 3) το πετρέλαιο, βασικό στοιχείο του σημερινού υλικού πολιτισμού, το οποίο βρίσκεται σε αφθονία στα αραβικά εδάφη (το ήμισυ της παγκόσμιας διαθεσιμότητας) υπό συνθήκες εξόρυξης και εκμετάλλευσης πολύ πιο ευνοϊκές από οποιαδήποτε άλλη χώρα».

Αλλά και η Αίγυπτος είναι μέρος της δεύτερης σφαίρας, αυτής της αφρικανικής ηπείρου: «Είμαστε στην Αφρική. Ίσως συμβεί να κοιτάξουν οι λαοί της ηπείρου σε εμάς που φυλάμε τη βόρεια πύλη και αποτελούμε το μέτωπο προς ολόκληρο τον έξω κόσμο. Ο Νείλος, η αρτηρία της ζωής του λαού μας, έχει τις πηγές του στην καρδιά της ηπείρου». Τέλος, η τρίτη σφαίρα, η ισλαμική, εμπλέκει την Αίγυπτο σε ένα μέτωπο αλληλεγγύης που εκτείνεται από τον Ατλαντικό έως τον Ειρηνικό. 

«Όταν σκέφτομαι τα 80 εκατομμύρια μουσουλμάνους στην Ινδονησία, τα 50 εκατομμύρια στην Κίνα, τα πολλά εκατομμύρια στη Μαλαισία, το Σιάμ και τη Βιρμανία, τα περίπου 100 εκατομμύρια στο Πακιστάν, τα περισσότερα από 100 εκατομμύρια στη Μέση Ανατολή, τα 40 εκατομμύρια συμπεριλαμβανομένων στην Σοβιετική Ένωση και τα άλλα εκατομμύρια που ενώνονται με μια ενιαία πεποίθηση, αισθάνομαι έντονα τις μεγαλειώδεις δυνατότητες που μπορεί να πραγματοποιηθούν με τη συνεργασία όλων αυτών των μουσουλμάνων, συνεργασία που χωρίς να εγκαταλείψουν την προσκόλληση τους στις μεμονωμένες πατρίδες τους, θα εξασφάλιζε σε αυτούς και στους πιστούς αδελφούς τους απεριόριστη δύναμη».

Το παναραβικό σχέδιο βρήκε την αρχική του εφαρμογή το 1958, με τη γέννηση της Ηνωμένης Αραβικής Δημοκρατίας, αλλά απέτυχε σύντομα, το 1961, αφού δεν θα μπορούσε να υπάρξει μια Δημοκρατία στην οποία να συνενώνονταν τρεις χώρες χωρίς εδαφική συνέχεια και χαρακτηριζόμενες από διαφορετικές πολιτικές, κοινωνικές και οικονομικές συνθήκες.

Αριστερά και παρακράτος: η υπόθεση Feltrinelli

 

γράφει ο Κωνσταντίνος Μποβιάτσος

Στις 14 Μαρτίου 1972, ενώ πραγματοποιούσε μια βομβιστική ενέργεια επί του τεράστιου πυλώνα στην περιοχή Segrate (Μιλάνο), ο αντάρτης δισεκατομμυριούχος Giangiacomo Feltrinelli κόπηκε στα δύο από την έκρηξη. Ο χρηματοδότης των εξεγερμένων της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς, φίλος του Σαρτρ και του Φιντέλ Κάστρο, σε σύνδεση και σχέση με τις μυστικές υπηρεσίες του ανατολικού μπλοκ, ιδίως των Τσεχοσλοβακικών, ο Feltrinelli ήταν ένας από τους προδρόμους του αριστερού ένοπλου αγώνα. Ένας ένοπλος αγώνας που, αντίθετα με το χυδαίο και εξημερωμένο από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης τρόπο που παρουσιαζόταν, για την αριστερά πραγματοποιούταν κυρίως με βόμβες.

Ο Feltrinelli, όπως θα αποκαλύψουν αργότερα πολλοί σύντροφοι του, ήταν επίσης θεωρητικός της «ψεύτικης σημαίας». Στην πραγματικότητα, προέτρεπε να διαπραχθούν επιθέσεις και να τις αποδίδουν στους φασίστες. Αυτό το σύστημα θα εφαρμοστεί και στις 28 Μαΐου 1974 στην Piazza della Loggia της Μπρέσια όπου μια ομάδα  παλαιών και νέων ανταρτών  θα διαπράξει μια σφαγή που θα αποδοθεί στην «ακροδεξιά». Σε άλλες περιπτώσεις, κάποιος από το περιβάλλον του Feltrinelli θα συλληφθεί με φυλλάδια υπογεγραμμένα από τις «Ομάδες Δράσης Mussolini» στις τσέπες του.

Ιδρυτής της GAP (Partisan Action Groups), ο Feltrinelli ήταν, μαζί με τον παρτιζάνο Lazagna, ένας από τους πρώτους διοργανωτές του ένοπλου αγώνα. Στην πραγματικότητα υπήρχε ένας ανταγωνισμός για τον έλεγχο αυτού του νεογέννητου δημιουργήματος ανάμεσα σε αυτόν και κάποιον αόρατο τον Corrado Simioni, τον επικεφαλής του Superclan που μέσω του παρισινού Σχολείου Hypérion, θα αναλάβει τον έλεγχο των Ερυθρών Ταξιαρχιών.

Ακόμα κι αν δεν ήταν νεκρός, ο Feltrinelli θα είχε χάσει πάλι την αντιπαράθεση για την διοίκηση. Αρκεί να ρίξουμε μια ματιά στις πολιτικές αναλύσεις που εξέφρασαν και οι δύο για να κατανοήσουμε  την ιδιοφυΐα του Simioni και την ανοησία του Feltrinelli.

Για τον θανατηφόρο τραυματισμό του Feltrinelli στο τρομοκρατικό του έργο υπήρξε επίσης και λόγος για σαμποτάζ. Το ελαττωματικό χρονόμετρο του είχε παρασχεθεί από τον ίδιο τον Simioni. Κάποιος θα μιλήσει για τη CIA. Ο γιος του Feltrinelli θα πει για μια προειδοποίηση που είχε λάβει από το Κομμουνιστικό Κόμμα ότι οι γερμανικές, ισραηλινές, βρετανικές και αμερικανικές υπηρεσίες, όλοι μαζί, τον ήθελαν να πεθάνει. Είναι δύσκολο να πούμε τι ακριβώς συνέβη.

Πρέπει να θυμόμαστε ότι για τη σφαγή της Piazza Fontana (12 Δεκεμβρίου 1969), της μητέρας όλων των σφαγών και σίγουρα καθόλου τυχαίων, παρεμποδίστηκαν οι ερευνητές που σκόπευαν να ερευνήσουν τον Feltrinelli. Μάλιστα  και το ότι δεν είχε ληφθεί υπόψη από την αστυνομία,  η γνώμη του γαμπρού του, του Carlo Melega την παραμονή του χτυπήματος αυτού. Ο ίδιος είχε καυχηθεί ότι σε ένα βενετσιάνικο μπαρ, πήρε το αυτί του για κάτι πολύ μεγάλο που επρόκειτο να συμβεί στο Μιλάνο. Οι Carabinieri ήταν ικανοποιημένοι με την κατάθεση του στην οποία ισχυρίστηκε απλά ότι "έχω το δώρο της μαντικής" ...

Ωστόσο, διάφοροι σύντροφοι του Μιλάνου, για παράδειγμα ο brigatista Roberto Fabbri, ανέφεραν ότι ο Feltrinelli αναζητούσε εθελοντές για να φυτέψουν βόμβες σε τράπεζες. Μερικοί από αυτούς στη συνέχεια θα εμπλακούν με διάφορους τρόπους στη σφαγή μπροστά από την Αστυνομική Διεύθυνση του Μιλάνου στις 17 Μαΐου 1973 (που συνελήφθη επί τόπου, ο Gianfranco Bertoli αναρχικός  που προερχόταν από ένα ισραηλινό κιμπούτς και οπλισμένος με ισραηλινό υλικό). Δεν υπάρχει αμφιβολία για το ποιος έκανε τη σφαγή, ούτε ποιος του έδωσε την υλικοτεχνική υποστήριξη, προφανώς πρόκειται για μια σφαγή για την οποία δεν γίνεται ποτέ λόγος γιατί θα ντροπιάζονταν οι επίσημες αρχές.

Οι κύκλοι του Μιλάνου κοντά στον Feltrinelli θα συμμετάσχουν επίσης στην απαγωγή του δικαστή Sossi, το αποτέλεσμα του οποίου θα πυροδοτήσει την επίθεση της Μπρέσια. Η τάση του δικτύου Feltrinelli που επεκτάθηκε στην Πράγα, θα συμμετάσχει στην έρευνα της αστυνομίας για την απαγωγή - δολοφονία του Saronio και στη βόμβα στο τραίνο Italicus.

Οι υποψίες για την εκτέλεση του Alceste Campanile, ενός νεαρού αριστερού από  το Ρέτζιο, θα διαλυθούν από την καθυστερημένη εξομολόγηση ενός βολικού «φασίστα» (ληστής, δολοφόνος, συνεργάτης των  υπηρεσιών και συνεργάτης της δικαιοσύνης, καθώς και κοντά στον Εισαγγελέα  της Μπολόνια), του Πάολο Μπελίνι, ο οποίος θα κατηγορηθεί για το έγκλημα, χωρίς να χρειάζεται να πληρώσει τις συνέπειες λόγω της μετάνοιας. Μια εκδοχή που βολεύει πολλούς!

Επιστρέφοντας στην βόμβα στην Piazza Fontana, οι Ερυθρές Ταξιαρχίες πραγματοποίησαν εσωτερική έρευνα στα αριστερά - της σφαγής του 1969 - και φαίνεται ότι έχουν καταλήξει στο συμπέρασμα της συμμετοχής του Μιλάνου και σε μια τροχιά γύρω από τον Feltrinelli. Ο φάκελος, ωστόσο, κατασχέθηκε από τους Carabinieri στο κρησφύγετο του Robbiano di Mediglia και έκτοτε εξαφανίστηκε ... πολλά περίεργα!

 

Ο Λευκός Θάνατος

 

Μνήμη Konstantin Rodzaevsky (11.08.1907 - 30.08.1946) & η ιστορική εξέλιξη του ιδιαίτερου Ρωσικού Φασισμού

Άρθρο ενός φίλου της συντακτικής ομάδας και συναγωνιστή, ο οποίος επιθυμεί να διατηρήσει την ανωνυμία του

Οι αναρτήσεις δεν είναι απαραίτητο να εκπροσωπούν το σύνολο της συντακτικής ομάδας.

Μνήμη Konstantin Rodzaevsky (11.08.1907 - 30.08.1946) & η ιστορική εξέλιξη του ιδιαίτερου Ρωσικού Φασισμού

Μετά την εδραίωση της ΕΣΣΔ, τα φασιστικά αισθήματα στη Ρωσία έμοιαζαν να είναι κρυφά και σπάνια και μετά την ήττα του λευκού στρατού, τα υπόλοιπα «δεξιά» κόμματα και οργανώσεις είτε απαγορεύτηκαν είτε διασκορπίστηκαν σε όλο τον κόσμο. Ο φασισμός φαινόταν να έχει λίγες ευκαιρίες εντός της νέας κομμουνιστικής υπερδύναμης. Μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, η δυσαρέσκεια άρχισε να αυξάνεται στην καρδιά των Ρώσων εμιγκρέδων, ορισμένοι από τους οποίους εγκαταλείψαν εντελώς τη δυνατότητα επιστροφής πίσω στη πατρίδα τους ενώ άλλοι προσκολλήθηκαν στις ιδέες της αντεπανάστασης που ξεκίνησε ο Λευκός Στρατός. Από αυτές τις ομάδες είναι που ο Φασισμός στη Ρωσία προέκυψε ως τέτοιος.

Αν και υπήρχαν μερικά παραδείγματα Ρώσων εμιγκρέδων που δημιούργησαν φασιστικές ομάδες, όπως το Ρωσικό Εθνικοσοσιαλιστικό Κίνημα (ROND) στη Γερμανία, η Ευρώπη αποδείχθηκε άγονο έδαφος για τον ρωσικό φασισμό. Αντιθέτως η Άπω Ανατολή και σε ορισμένο βαθμό οι Ηνωμένες Πολιτείες παρείχαν το απαραίτητο περιβάλλον για την ανάπτυξη του ρωσικού φασισμού. Ήταν η πόλη Χαρμπίν της Μαντζουρίας, σε έναν μεγάλο οικισμό Ρώσων μεταναστών, που οι Ρώσοι βρήκαν το Vozhd τους (Duce ή Führer στη ρωσική γλώσσα).

Μόνο ένας άνθρωπος, o πιο ζωηρός εκπρόσωπος του ρωσικού φασισμού, προσπάθησε να κάνει αυτό το κίνημα πραγματικότητα και να το εκδηλώσει ως ξεχωριστό πολιτικό κόμμα. Το όνομα του: Konstantin Rodzaevsky· και το όνομα του κόμματος του: All Russian Facist Party (Πανρωσικό Φασιστικό Κόμμα). Ο Rodzaevsky γεννήθηκε στην πόλη Blagoveshchensk της Άπω Ανατολής το 1907, αποτελούσε το μέλος της οικογένειας μιας σχεδόν εξαφανισμένης αστικής τάξης της Σιβηρίας. Ο πατέρας του ήταν συμβολαιογράφος με ανώτερη νομική εκπαίδευση ενώ η μητέρα του αφιέρωσε τη ζωή της στα παιδιά της, τον Κωνσταντίνο, τον μικρότερο αδερφό του Βλαντιμίρ και τις δύο αδερφές του, Ναντέζντα και Νίνα.

Όλα άλλαξαν όταν ο νεαρός απόφοιτος, ως μέλος της Komsomol, διέφυγε από την ΕΣΣΔ στην πόλη της Μαντζουρίας. Από εκεί ξεκίνησε τη νομική και πολιτική του καριέρα. Επηρεασμένος από εθνικιστικές και αντικομμουνιστικές προσωπικότητες, ιδιαίτερα από τους G. K. Gins και N. N. Nikiforov, τους οποίους γνώριζε και παρακολουθούσε τις διαλέξεις τους, ο Rodzaevsky άρχισε να καλλιεργεί και να αναπτύσσει την ιδεολογική του προσκόλληση στον φασισμό. Εκεί, μαζί με άλλους φοιτητές της Νομικής, ο Rodzaevsky γοητεύτηκε από τη φιγούρα του Μπενίτο Μουσολίνι και τους Μελανοχίτωνες. Η πειθαρχία τους και η άμεση πολιτική τους δράση θα γινόταν η κύρια έμπνευσή του για να αντιμετωπίσει το Σοβιετικό μπλοκ πίσω στην πατρίδα του. Τόσο πολύ που ο Rodzaevsky θα καταλήξει να υιοθετεί τα Μαύρα Πουκάμισα ως την επίσημη στολή του κόμματος και το μήνυμα του Μουσολίνι ως άμεση έμπνευση για τις μελλοντικές του ομιλίες και το κομματικό του πρόγραμμα.

Σύντομα, το Ρωσικό Φασιστικό Κόμμα (RFP) δημιουργήθηκε στο Χαρμπίν το 1931 και ο Rodzaevsky ανέλαβε γενικός γραμματέας. Από εκεί το Ρωσικό Φασιστικό Κόμμα πέτυχε σημαντική επιρροή σε όλη την Άπω Ανατολή. Τόσο πολύ, που μετά από τη συγχώνευση, το 1934, με την  Ρωσική Φασιστική Οργάνωση (All Russian Fascist Organization) του Ανταστάσι Βονσιάτσκι έγινε η μεγαλύτερη οργάνωση Ρώσων εμιγκρέδων. Σύντομα ο Rodzaevsky θα έδειχνε το ταλέντο του ως προπαγανδιστής και θα χρησιμοποιούσε την πλατφόρμα του για την έκφραση μιας νέας παραλλαγής του φασισμού, αυτής του ρωσικού φασισμού.

Ο ρωσικός φασισμός, παρόλο που ακολούθησε τα βήματα του ευρωπαϊκού, προσπάθησε να δημιουργήσει ένα μοναδικό κίνημα προσαρμοσμένο στο ρωσικό ιστορικό και εθνικό πλαίσιο.  Παραλληλισμένος με τη Σιδηρά Φρουρά του Cornelius Codreanu και με την Ισπανική Φάλαγγα, ο Ρωσικός Φασισμός ήταν ρητά και σταθερά υπέρ του Ορθόδοξου Χριστιανισμού. Με το σύνθημα «Θεός, Έθνος, Εργασία», ο ρωσικός φασισμός διακήρυξε την ταύτιση εκκλησίας και κράτους στην ηθική και θρησκευτική αποκατάσταση του ρωσικού λαού. Στόχος του ρωσικού φασισμού ήταν να αναπτύξει μια νέα και μοναδική λύση στις καταστροφικές δυνάμεις που στοίχειωναν τη Ρωσία τόσο μετά όσο και πριν τη Ρωσική Επανάσταση.

Απορρίπτοντας τόσο τον καπιταλισμό όσο και τον κομμουνισμό, ο φασισμός επρόκειτο να φέρει συνοχή και ενότητα στην παρακμάζουσα άλλα άλλοτε πανίσχυρη Ρωσική Αυτοκρατορία. Ωστόσο, ο ρωσικός φασισμός δεν ήταν ένα αποκλειστικά σύγχρονο φαινόμενο. Είχε τις ρίζες του βαθιά στις ρωσικές παραδόσεις οι οποίες αποκρυσταλλώθηκαν στο Πανρωσικό Φασιστικό Κόμμα και αυτό φαίνεται στο  έμβλημα του κόμματος, την τρίχρωμη κίτρινη, ασπρόμαυρη σημαία, η οποία ήταν μια άμεση αλληγορία με την παλιά σημαία της Ρωσικής Αυτοκρατορίας. Επιπλέον προσέλκυσε στις τάξεις του πρώην μέλη των «Μαύρων Εκατονταρχιών» (Black Hundreds) και μερικούς από τους επιζώντες συναγωνιστές του Ρομάν φον Ούνγκερν Στέρνμπεργκ.

Το συντεχνιακό κράτος που οραματίστηκαν οι φασίστες θα μπορούσε να ανατεθεί στον Τσάρο Alexey Mikhailovich, όταν ολόκληρος ο κρατικός μηχανισμός εκείνη την εποχή αντιπροσώπευε τη πρωτοτυπία ενός σύγχρονου συντεχνιακού συστήματος: ολόκληρος ο πληθυσμός της Ρωσίας ήταν οργανωμένος σε τάξεις και συνδικάτα. Το Zemsky Sobor (συνέλευση της γης), που εξέφραζε τη λαϊκή βούληση, ήταν μια συνέλευση των εκπροσώπων των μεμονωμένων τάξεων και αποτελούσε έναν πρωτότυπο σύγχρονο φορέα εκπροσώπησης εντός του συντεχνιακού κράτους. Ο Rodzaevsky δήλωσε ανοιχτά ότι μετά από μία φασιστική κατάληψη της ΕΣΣΔ, θα υιοθετούσαν τους σημερινούς κομμουνιστικούς θεσμούς αλλά θα εκδίωκαν τους Εβραίους. Με άλλα λόγια, αναγνώριζε ότι η σοβιετική οικονομική οργάνωση ήταν παρόμοια με τη φασιστική. Πίστευε στη χρήση του «σκελετού» της ΕΣΣΔ για την προώθηση του στόχου της εθνικής επανάστασης και την αποφυγή της αναρχίας. Αναφέρει επίσης ορισμένες νέες μεταρρυθμίσεις, όπως τη δημιουργία περισσότερων ελεύθερων ενώσεων των παραγωγών. Αυτό δείχνει προφανώς μία συνέχεια με τις «νεοευρασιατικές» ιδέες που αναμφισβήτητα ανέπτυξε ο Roman von Ungern Sternberg.

Ο ρωσικός φασισμός ξεκίνησε τις σφοδρές του επιθέσεις κατά της ΕΣΣΔ με αφετηρία ένα έντονο αντισημιτικό αίσθημα όπως φαίνεται από τα γραπτά του Rodzaevsky. Ο Rodzaevesky έγραψε πολλά περιβόητα αντισημιτικά βιβλία και άρθρα στις εφημερίδες του κόμματος «Наш путь» (Το μονοπάτι μας), «The Nation» (Το Έθνος) και έγραψε επίσης ένα φυλλάδιο με τίτλο «Judas's End» (Το τέλος του Ιουδαϊσμού). Ειδικότερα, το βιβλίο του «Contemporary Judeification of The World» (Η σύγχρονη Ιουδαϊοποίηση του Κόσμου) ξεχωρίζει ως το έργο του με τη μεγαλύτερη επιρροή. Δημοσίευσε επίσης άλλα αξιόλογα βιβλία, όπως το ABC of Fascism, Criticism of the Soviet State (Κριτική στο Σοβιετικό Κράτος), The Russian Way (Ο Ρωσικός Δρόμος) και The State of The Russian Nation (Το Κράτος του Ρωσικού Έθνους).

Λόγω του θαυμασμού για τον εθνικοσοσιαλισμό του Χίτλερ και της συγχώνευσης με τη Ρωσική Φασιστική Οργάνωση, το Πανρωσικό Φασιστικό Κόμμα υιοθέτησε την Σβάστικα ως κομματικό σύμβολο. Για τον Rodzaevsky, η ΕΣΣΔ και η «ρωσική» επανάσταση ενορχηστρώθηκαν εξ ολοκλήρου από τους Εβραίους, τους τέκτονες και άλλες διεθνείς δυνάμεις. Οι Εβραίοι επέλεξαν τον Σοβιετικό κομμουνισμό και τον χρησιμοποίησαν για να εφαρμόσουν ένα τυραννικό ιουδαιομασονικό καθεστώς που θα γονάτιζε τον ρωσικό λαό. Οι Εβραίοι δεν ήταν μόνο ένας ξένος λαός, αλλά ένας ξένος λαός που προσπαθούσε να καταστρέψει το ρωσικό έθνος μέσω των σατανικών του επιρροών.

Αυτό οδήγησε σε διασπάσεις εντός του κόμματος, με τον πρώην επικεφαλής του RFP (Ρωσική Φασιστική Οργάνωση), Αναστάσι Βονσιάτσκι, να αποχωρήσει από το κόμμα (αργότερα συνέχισε τη συνεργασία αλλά αποχώρησε ξανά και δημιούργησε τη δική του οργάνωση στις ΗΠΑ) λόγω της αντίθεσης του προς τις αντισημιτικές θέσεις του Rodzaevsky αλλά και της ενσωμάτωση στο κόμμα κάποιων ατόμων χάρη στη πίεση των Ιαπώνων. Ο Vonsyatsky εγκατέλειψε τη νέα ομάδα και σχημάτισε το «Russian National Revolutionary Labor and Workers Peasant Party of Fascists» (Ρωσικό Εθνικό Επαναστατικό κόμμα των Φασιστών Εργατών και Αγροτών, γνωστό και ως «Πανρωσικό Εθνικό Επαναστατικό Κόμμα»)

Ο Vonsyatsky είχε διασυνδέσεις με τον Fritz Kuhn, τον ηγέτη του Γερμανοαμερικανικού Bund. Βοήθησε ακόμη και στη διάσωση του Kuhn από τη φυλακή μετά τη σύλληψή του το 1939. Σημειώνεται επίσης ότι είχε επαφές με τον William Dudley Pelley και την οργάνωση Silver Legion of America. Το 1942 ο Vonsyatsky συνελήφθη από το FBI και κατηγορήθηκε για μυστικές επαφές με την εθνικοσοσιαλιστική Γερμανία. Κατηγορήθηκε για «συνωμοσία προς αρωγή της Γερμανίας του Χίτλερ» και παράβαση του νόμου περί κατασκοπείας. Καταδικάστηκε σε πέντε χρόνια φυλάκιση και πρόστιμο 5.000 δολαρίων, αλλά αφέθηκε ελεύθερος στις αρχές του 1946. Αρνήθηκε όλα τα αδικήματα και κάθε είδους πίστη στη ναζιστική Γερμανία, ισχυριζόμενος ότι ήταν μοναρχικός, μη αντισημίτης και επιπλέον ότι η χρήση της σβάστικας δεν είχε σχέση με τον Χίτλερ ή τον ναζισμό. Στις 5 Φεβρουαρίου 1965 στις 8 το πρωί ο Vonsyatsky πέθανε από καρδιακή προσβολή.

Η ιδιαιτερότητα του ρωσικού φασισμού έναντι των υπολοίπων κινημάτων, ήταν ότι προέκυψε στο πλαίσιο μιας Σταλινικής ΕΣΣΔ ενώ ο ιταλικός και ο γερμανικός ομόλογος του προέκυψε μέσα σε ένα φιλελεύθερο καπιταλιστικό σύστημα. Ως εκ τούτου, ο ρωσικός φασισμός στην πρακτική του πολιτική έπρεπε να ακολουθήσει τον δρόμο της εθνικής απελευθέρωσης. Σύμφωνα με τον Rodzaevsky, ο Σταλινισμός ήταν η απόλυτη εκδήλωση της μαρξιστικής υλιστικής και καταστροφικής φύσης. Η ΕΣΣΔ συνέτριψε κάθε πολιτική διαφωνία και προσπάθησε να καταπνίξει τη ρωσική θρησκεία, την αυτοέκφραση και την εθνική δημιουργικότητα. Τούτου λεχθέντος, ο ρωσικός φασισμός μπορεί να εμφανιζόταν ως αντίθεση στον κομμουνισμό, αλλά ως εγγενώς τριτοθεσίτικη ιδεολογία, κινούνταν προς τον ίδιο στόχο με τα υπόλοιπα φασιστικά κινήματα απορρίπτοντας τον ατομικισμό του φιλελεύθερου καπιταλισμού. Υποστήριξε την αξία της ιδιωτικής ιδιοκτησίας, αλλά τη διέκρινε από την αρνητική παρασιτική φύση του εβραϊκού καπιταλισμού, υποστηρίζοντας την «περιορισμένη ιδιωτική ιδιοκτησία».

Ο ρωσικός φασισμός ως δόγμα απέρριψε επίσης (με εξαίρεση τους Εβραίους) τον επιθετικό ρατσισμό και αντιλαμβανόταν το ρωσικό έθνος ως:

«Την πνευματική ενότητα όλου του ρωσικού λαού στη βάση της συνείδησης ενός κοινού ιστορικού πεπρωμένου, ενός κοινού εθνικού πολιτισμού, κοινών παραδόσεων κ.λπ.»...«Ο φασισμός διατηρεί από το παρελθόν οτιδήποτε έχει αγαπηθεί στην καρδιά κάθε ανθρώπου, τη θρησκεία που του κληροδότησαν οι πρόγονοί του και την πνευματική του οικογένεια: το έθνος. Στη βάση ενός ιστορικά διαμορφωμένου έθνους, στις ρίζες του, δημιουργεί ένα νέο ειδικό σύστημα το οποίο μένει πιστό στις παραδόσεις του παρελθόντος, τις οποίες και διατηρεί προσεκτικά. Ταυτόχρονα παρέχει τη δυνατότητα της συνεχούς τελειοποίησης των κοινωνικών και πολιτικών μορφών, εφαρμόζοντάς τις τελευταίες ανάγκες της ζωής».

- Konstantin Rodzaevsky: ABC of Fascism

Ως εκ τούτου, το ρωσικό έθνος δεν προορίζεται στον σλαβικό λαό, αλλά παρέχει μια θέση και σε άλλες ιστορικές εθνοτικές ομάδες όπως οι Αρμένιοι, οι Τάταροι, οι Γεωργιανοί. Επιβεβαιώνοντας τη κοινή μοίρα που μοιράζονται όλοι οι λαοί του έθνους, διαφαίνεται η εγγενώς πραγματιστική, ευέλικτη και ευρασιανιστική πτυχή του ρωσικού φασισμού. Αν και ο ρωσικός λαός και οι Σλάβοι είναι οι κύριοι συντελεστές, παρόλα αυτά είναι ανοιχτοί στις άλλες ομάδες που συμμετείχαν στο εγχείρημα της δημιουργίας ενός ενιαίου εθνικού οργανισμού. Εδώ βλέπουμε ένα ακόμη μοναδικό γεωπολιτικό χαρακτηριστικό του ρωσικού φασισμού: την εστίαση στον Ευρασιανισμό.

Ο Rodzaevsky είχε ακόμη ένα έντονο μίσος για τον Aτλαντισμό, φτάνοντας στο σημείο να συγκρίνει τη Βρετανική Αυτοκρατορία και την «λευκή υπεροχή» με τον Ιουδαϊσμό:

«Οι Βρετανοί ιμπεριαλιστές κατανοούν το παλιό εβραϊκό ρητό: «Μόνο οι Εβραίοι είναι ανθρώπινα όντα, οι υπόλοιποι είναι απλά ανθρωποειδή πλάσματα» κάπως διαφορετικά: «Μόνο οι λευκοί είναι ανθρώπινα όντα, οι υπόλοιποι είναι απλά ανθρωποειδή πλάσματα», περιορίζοντας την ίδια στιγμή την έννοια της «λευκής φυλής». Για μερικούς λευκοί είναι μόνο οι Ευρωπαίοι, και για κάποιους άλλους μόνο οι Άγγλοι: "Μόνο οι Άγγλοι είναι άνθρωποι, οι υπόλοιποι πρέπει να υπηρετούν τους κυρίους!" Η εποχή της Μεγάλης Εβραϊκής Προετοιμασίας καταλήγει ως «η πιο αγγλική εποχή» της παγκόσμιας ιστορίας - η εποχή του παγκόσμιου εμπορίου, της αποικιακής κατάκτησης, του ιμπεριαλισμού και της ανάπτυξης των θαλάσσιων ταξιδιών, η εποχή του ναυτικού. Η Αγγλία γίνεται η ερωμένη της Μεσογείου, του Ατλαντικού και του Ινδικού Ωκεανού και ονειρεύεται να κυριαρχήσει στον Ειρηνικό ή στον Μεγάλο Ωκεανό, έτσι ώστε όλα τα νερά της γης μας, καθώς και η γη και ο αέρας, να γίνουν τελικά μέρος του φέουδου της - το φέουδο του παγκόσμιου Εβραϊσμού».

- Konstantin Rodzaevsky: Contemporary Judaisation of The World

Επιπλέον, κατανοούσε τον φιλελευθερισμό ως μία βαθύτατα πλουτοκρατική και χρεοκοπημένη ιδεολογία:

«Βλέποντας τη χρεωκοπία όλων των παλαιών κομμάτων, αντιλαμβάνεται κανείς ότι οι παλαιοκομματικοί τρόποι δεν μπορούν να σταθούν. Είναι αδύνατον να πορευθεί κανείς με τον φιλελευθερισμό. Ο φιλελευθερισμός αποτελεί μία μεγάλη απάτη: η «ατομική ελευθερία» σκλαβώνει το άτομο, η ελεύθερη αγορά μετατρέπεται σε ελευθερία εξόντωσης και η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΜΕΤΑΤΡΕΠΕΤΑΙ ΣΕ ΠΛΟΥΤΟΚΡΑΤΙΑ».

Μια μεγάλη ομάδα Ρώσων φασιστών τελικά αντιλήφθηκε αρνητικά το Χιτλερικό καθεστώς και απαίτησε από τον Rodzaevsky να διακόψει όλους τους δεσμούς με τη Γερμανία, υποστηρίζοντας ακόμη ότι έπρεπε να αφαιρεθεί η σβάστικα από το έμβλημα του κόμματος. Αίτημα για αυτές τις κατηγορίες ήταν η εχθρότητα του Χίτλερ προς την Ρωσία και τους Σλάβους συνολικά. Ωστόσο, ο Rodzaevsky αρνήθηκε την αντιχιτλερική στροφή, κάτι που ώθησε ορισμένα μέλη να εγκαταλείψουν το κόμμα. Πολλοί ακτιβιστές του RFP έγιναν εξαιρετικά δυσαρεστημένοι με το γεγονός ότι η Γερμανία άρχισε να συνεργάζεται με την ΕΣΣΔ μετά την υπογραφή του Συμφώνου Μολότοφ - Ρίμπεντροπ. Έτσι ξεκίνησε μια επιδημία μαζικών αποχωρήσεων από το RFP και ο ίδιος ο Rodzayevsky υπέβαλε το σύμφωνο σε σκληρή κριτική.

Ο Rodzaevesky υποστήριξε τον πόλεμο των Εθνικοσοσιαλιστών κατά της Βρετανικής Αυτοκρατορίας και χαιρέτισε με ενθουσιασμό την εκστρατεία κατά του ιουδαιομπολσεβικισμού, υποστηρίζοντας πλήρως τη γερμανική κατοχή την οποία θεωρούσε αρχή της Ρωσικής Απελευθέρωσης. Ο Rodzaevsky την επόμενη μέρα μετά την έναρξη της Επιχείρησης Μπαρπαρόσα επισκέφθηκε με μια ομάδα Ρώσων φασιστών τον Γερμανό πρόξενο στον οποίο παρουσιάστηκε χαιρετίζοντας τον με το «Heil Hitler». Στη συνέχεια δήλωσε ότι το Ρωσικό Φασιστικό Κόμμα «δεν θεωρούσε αυτόν τον πόλεμο ως πόλεμο εναντίον του ρωσικού λαού, αλλά ως πόλεμο για την καταστροφή του κομμουνισμού». Την ίδια μέρα στο Παλιό Νεκροταφείο στο Χαρμπίν στον Ορθόδοξο Καθεδρικό Ναό, ο Ροτζάεφσκι προσευχήθηκε για τη νίκη των γερμανικών δυνάμεων.

Το κόμμα συμμετείχε σε διάφορες προσπάθειες σαμποτάζ της Σοβιετικής Ένωσης κατά τη διάρκεια του πολέμου, μέχρι τη στιγμή που τους σταμάτησαν οι  Ιάπωνες. Ο Rodzaevesky ξεκίνησε αναπόφευκτα τους δεσμούς του με την Αυτοκρατορική Ιαπωνία ως υποστηρικτής της. Υπό την αιγίδα των Ιαπώνων, διορίστηκε επικεφαλής του 2ου τμήματος (πολιτιστικού και εκπαιδευτικού) του γραφείου Ρώσων εμιγκρέδων στη Μαντζουρία (ή εν συντομία BREM). Τον Ιούνιο του 1941 του απονεμήθηκε ο βαθμός του επικεφαλή του κύριου γραφείου της BREM. Με τον πόλεμο σε εξέλιξη, ο Rodzaevsky ξεκίνησε τις προσπάθειες σαμποτάζ της Σοβιετικής Ένωσης ενώ ήταν πρόθυμος να συμμετάσχει και στις μάχες, παρόλα αυτά οι Ιάπωνες τον πίεσαν να περιοριστεί σε σαμποτάζ.

Μερικές από τις εκστρατείες δολιοφθοράς που ανέλαβαν οι Ρώσοι φασίστες ήταν η διακίνηση ψυχοτρόπων ουσιών, οι απαγωγές, οι βομβαρδισμοί, οι αψιμαχίες στα σύνορα και οι εκβιασμοί. Αυτές οι ενέργειες έκαναν τους Ιταλούς φασίστες και τους Γερμανούς Εθνικοσοσιαλιστές να απομακρυνθούν από τις δραστηριότητες των Ρώσων φασιστών, τους οποίους ο Μουσολίνι αποκάλεσε «ένα μελανό σημείο στη φήμη του φασισμού». Η εμπλοκή του κόμματος σε εγκληματικές δραστηριότητες συνέβαλε στην απογοήτευση ορισμένων ενεργών στο παρελθόν μελών, οδηγώντας σε νέες αποχωρήσεις από το κόμμα.

Το 1934 και το 1939 ο Konstantin Rodzaevsky συναντήθηκε με τον στρατηγό Araki, τον Ιάπωνα Υπουργό Πολέμου που θεωρούνταν επικεφαλής του «πολεμικού κόμματος», και το 1939 με τον Matsuoka, ο οποίος αργότερα έγινε υπουργός εξωτερικών της Ιαπωνίας. Η ιαπωνική ηγεσία εμπιστεύτηκε τόσο πιστά στους Ρώσους φασίστες που τους επέτρεψε να συγχαρούν τον αυτοκράτορα Χιροχίτο για την επέτειο της δημιουργίας της Ιαπωνικής Αυτοκρατορίας. Χάρη στην ιαπωνική χρηματοδότηση, στο Πανρωσικό Φασιστικό Κόμμα, η δραστηριότητα της λογοτεχνικής προπαγάνδας έφτασε σε αρκετά υψηλό επίπεδο. Βασικός «συγγραφέας» και προπαγανδιστής ήταν φυσικά ο ίδιος ο Konstantin Rodzaevsky.

Πολλοί υποστηρικτές του RFP άρχισαν να λαμβάνουν νέα για πιθανές φρικαλεότητες που διαπράχθηκαν από τους Εθνικοσοσιαλιστές στον ρωσικό λαό. Χάρη στη σοβιετική προπαγάνδα, αυτό ώθησε πολλούς να εγκαταλείψουν την οργάνωση ή τουλάχιστον να αρνηθούν να διατηρήσουν τoν Rodzaevsky ως αρχηγό του κόμματος λόγω της φιλοναζιστικής του στάσης. Ωστόσο, με τον καιρό οι Ιάπωνες άρχισαν να υποψιάζονται τον Rodzaevsky για πιθανούς δεσμούς με τη Σοβιετική Ένωση ενώ ο μυστηριώδης τρόπος διαφυγής του από τη Ρωσία ακόμη δεν είχε διασαφηνιστεί. Το κόμμα απαγορεύτηκε το 1943 από την ελεγχόμενη από την Ιάπωνα Μαντζουρία με τους Ιάπωνες να ισχυρίζονται ότι το έκαναν για να αποτρέψουν έναν πόλεμο με τους Σοβιετικούς. Το 1945, λόγω του σοβιετικού στρατού που πλησίαζε και της κατοχής του Manchuoko, ο Rodzaevsky έφυγε για τη Σαγκάη. Σύμφωνα με πηγές, εκεί ο Rodzaevsky άρχισε να λαχταρά βαθιά την εγκαταλειμμένη οικογένεια του, τη γυναίκα του και τα παιδιά του.

Με το τέλος του πολέμου, ο συντετριμμένος και ντροπιασμένος Rodzaevsky δημοσίευσε ένα άρθρο με τίτλο «The Week That Reforged The Soul» (Η εβδομάδα που αναμόρφωσε τη ψυχή) όπου περιέγραφε την ψυχική του κατάσταση και τη συναισθηματική του κατάρρευση καθώς και τη λύπη του για τις προηγούμενες δραστηριότητές του. Ίσως ως μια απέλπιδα προσπάθεια να αποφύγει την εκτέλεση σε περίπτωση που θα αιχμαλωτιστεί από τον προελαύνοντα Κόκκινο Στρατό, ο Rodzaevsky άρχισε να δηλώνει ότι το σοβιετικό καθεστώς εξελισσόταν σε εθνικιστικό, που συνεπαγόταν την επιστροφή αξιωματικών στο στρατό, την εισαγωγή της χωριστής εκπαίδευσης για αγόρια και κορίτσια, την αναβίωση του ρωσικού πατριωτισμού, την εξύμνηση των εθνικών ηρώων Ιβάν του Τρομερού, Αλεξάντερ Νιέφσκι, Σουβόροφ και Κουτούζοφ. Επιπλέον, κατά τη γνώμη του Rodzayevsky, ο Στάλιν κατάφερε να «επανεκπαιδεύσει» τους Σοβιετικούς Εβραίους, οι οποίοι «αποσύρθηκαν από το Ταλμουδικό περιβάλλον» και ως εκ τούτου δεν παρουσίαζαν πλέον κανένα κίνδυνο και γίνονται απλοί Σοβιετικοί πολίτες. Στο άρθρο περιλάμβανε την υποστήριξή του για τις πολιτικές υπέρ της οικογένειας και την επανένταξη της Ορθόδοξης Εκκλησίας πίσω στη ρωσική κοινωνία.

Ξαφνικά αναγνώρισε την ΕΣΣΔ ως τη νόμιμη συνέχεια της Ρωσικής Αυτοκρατορίας και ανακήρυξε τον Στάλιν, σε μια επιστολή που του έστειλε προσωπικά, ως τον αληθινό ηγέτη και φασίστα που αναζητούσε - τον Ρώσο Βολκσφύρερ. Τα γράμματα πλήγωσαν τόσο την πρώην σύζυγο του όσο και άλλους που τον γνώριζαν, οι οποίοι αμφέβαλαν για την εγκυρότητα τους. Στις επιστολές λέει πράγματα όμοια με τον Ρωσικό Εθνομπολσεβικισμό του Νικολάι Ουστριάλοφ:

«Έκανα μια ‘’Έκκληση σε έναν άγνωστο ηγέτη’’ στην οποία κάλεσα ισχυρά στοιχεία εντός της ΕΣΣΔ να σώσουν το κράτος και μαζί να σώσουν εκατομμύρια ζωές Ρώσων που καταδικάστηκαν να πεθάνουν στο πόλεμο, να ορίσουν έναν «Άγνωστο Ηγέτη» ικανό να ανατρέψει την «εβραϊκή κυβέρνηση» και να δημιουργήσει μία Νέα Ρωσία. Δεν κατάλαβα τότε, ότι με τη θέληση της μοίρας, αυτός ο νέος ηγέτης ήταν ο Ιωσήφ Στάλιν με την ιδιοφυΐα του και την επιρροή του στα εκατομμύρια των εργαζόμενων μαζών» ... «Αυτός είναι ο «ρωσικός μας φασισμός», καθαρισμένος από ακρότητες, ψευδαισθήσεις και αυταπάτες».

- Konstantin Rotzaevsky: Γράμμα στον Στάλιν, 22 Αυγούστου 1945

Ο Rodzaevsky έλαβε υποσχέσεις για ασυλία και ότι θα του αποδοθεί η θέση του δημοσιογράφου. Μετακόμισε στο Πεκίνο για να ζήσει σε μια σοβιετική πρεσβεία για μερικές εβδομάδες και μέχρι το τέλος είχε αμφιβολίες για το πόσο απαραίτητο ήταν να επιστρέψει πίσω στη Ρωσία. Εν τέλει δήλωσε τα εξής:

«Όχι, η πόρτα είναι πλέον κλειστή, δεν υπάρχει επιστροφή. Η οικογένεια μου μπορεί να πληρώσει για τις προηγούμενες μου αποφάσεις και τη θέληση μου να επιστρέψω, αλλά δεν μπορώ να επιτρέψω κάτι αντίθετο με κανέναν τρόπο».

Μετά την επιστροφή ο Rodzaevsky συνελήφθη από τις σοβιετικές αρχές. Μαζί με άλλους Ρώσους εμιγκρέδες όπως ο Γκριγκόρι Μιχαήλοβιτς δικάστηκαν. Ο Rodzaevsky κατηγορήθηκε για ενεργή αντισοβιετική δραστηριότητα μετά τη φυγή από την ΕΣΣΔ, ιδίως για τη δημιουργία και την ηγεσία του «Ρωσικού Φασιστικού Κόμματος», την διεξαγωγή αντισοβιετικής προπαγάνδας μεταξύ των πρώην «Λευκών Φρουρών» που βρίσκονταν στη Μαντζουρία, τη σύνταξη φυλλαδίων, μπροσούρων και βιβλίων αντισοβιετικού περιεχομένου, την ενεργή δραστηριοποίηση στη διεθνή σκηνή με τη δημιουργία παρόμοιων οργανώσεων και ομάδων στην Ευρώπη και τις Ηνωμένες Πολιτείες. Επιπλέον, σύμφωνα με την ετυμηγορία, συμμετείχε στην προετοιμασία επίθεσης κατά της ΕΣΣΔ μαζί με αρκετούς Ιάπωνες στρατηγούς, οργανώνοντας και συμμετέχοντας προσωπικά σε μια σειρά από προκλήσεις που πραγματοποιήθηκαν από τις ιαπωνικές μυστικές υπηρεσίες, ως πρόσχημα για την κατάληψη της Μαντζουρίας. Κατηγορήθηκε επίσης ότι εκπαίδευε κατάσκοπους και τρομοκράτες της RFU που χρησιμοποιήθηκαν κατά της ΕΣΣΔ.

Όλοι οι κατηγορούμενοι παραδέχτηκαν (…) την ενοχή τους. Την 30η Αυγούστου 1946, στις 5 η ώρα, η δίκη άρχισε και στις 5:30 το πρωί τελείωσε η ανάγνωση της ετυμηγορίας. Ο Rodzaevsky καταδικάστηκε σε θάνατο. Υποτίθεται ότι τα τελευταία του λόγια ήταν «Ζήτω η Ρωσία!» καθώς τον πυροβολούσε το εκτελεστικό απόσπασμα την ίδια μέρα που κρίθηκε ένοχος, σε ένα από τα υπόγεια του κτιρίου της MGB της ΕΣΣΔ στη Lubyanka. Το τελευταίο βιβλίο του Rodzaevsky «The Last Will of a Russian Fascist» (Η Τελευταία Επιθυμία ενός Ρώσου Φασιστή) εκδόθηκε τελικά το 2001. Στις 11 Οκτωβρίου 2010, με απόφαση του κεντρικού περιφερειακού δικαστηρίου του Krasnoyarsk στη Ρωσία, το βιβλίο θεωρήθηκε ως εξτρεμιστικό υλικό. Μέχρι σήμερα ο Rodzaevsky δεν έχει κερδίσει ποτέ την τιμή της αποκατάστασης εκτός από μια σύντομη «εκτίμηση» του Alexander Dugin για αυτόν στο δοκίμιο του για την Ρωσική Συντηρητική Επανάσταση.

Η θλιβερή πραγματικότητα είναι ότι ο Rodzaevsky θεωρείται εργαλείο της αντιρωσικής ή γενικότερα αντισλαβικής πολιτικής, και ότι οι ενέργειες του ίσως υποκινήθηκαν από τη δική του λαγνεία για εξουσία και πλούτο. Ανεξάρτητα από τις όποιες αντιρρήσεις που είναι λογικό να υπάρξουν, αυτή είναι η θλιβερή πραγματικότητα της τραγικής του κληρονομιάς. Μαζί του πέθανε και το τελευταίο απομεινάρι του αληθινού ρωσικού φασισμού, χαμένο για πάντα στην αφάνεια.

«Η Σβάστικα θα λάμψει περήφανα πάνω από το Κρεμλίνο και έτσι το μαύρο καθεστώς θα πεθάνει! Ζήτω η Ρωσία!».

Αυτά ήταν τα αληθινά τελευταία λόγια του Konstantin Rodzaevsky.

Ο Λευκός μυστικιστής Βαρόνος Roman von Ungern - Sternberg‎ που τρόμαξε τον στρατό του Λένιν: αντικομφορμιστικό μέσο Zentromag #2, Φεβρουάριος 2021, σελίδες 8-9-10.

 

Όταν οι μπολσεβίκοι που ανακρίνουν τον Βαρόνο ρώτησαν με χλευαστικό τόνο: «Τι διακρίνει την οικογένεια σας στη ρωσική υπηρεσία;» Ο Βαρόνος απάντησε ήρεμα: «Εβδομήντα δύο νεκροί στον πόλεμο».

Συνεχίζοντας τις αναρτήσεις σχετικά με ποιοτικά περιοδικά του «χώρου», δεν μπορούμε να μην αναφερθούμε σε μια εκδοτική προσπάθεια που τα αντίτυπα της εξαντλούνται σε ελάχιστο χρόνο λόγω της ποιοτικής αρθρογραφίας. 

Έτσι λοιπόν καιρό πριν κάποιοι ταυτιστούν με το σύμβολο «Ζ» των Ρωσικών δυνάμεων εισβολής στην Ουκρανία, το ίδιο γράμμα εμφανίζεται στο εξώφυλλο και στις σελίδες ενός εντύπου με έντονα τα χαρακτηριστικά της «Τρίτης Θέσης» και της αυτόνομης σκέψης. 

Είναι το Zentromag, η ελληνική «νεοφασιστική» έκδοση της «οικογένειας Zentropa». Μια προσπάθεια που ξεκίνησε τον Ιούλιο του 2020 και έχει ως σκοπό σύμφωνα με τους συντάκτες του ως «την ιδεολογική επικράτηση και όχι τον ιστορικό αναθεωρητισμό». 

Ένα μέσο που προβλήθηκε από την συντακτική μας ομάδα και τους ίδιους τους δημιουργούς του στο instagram. Κυκλοφορεί μέχρι και σήμερα και μπορείτε να το βρείτε σε επιλεγμένα βιβλιοπωλεία και μέσω της ηλεκτρονικής διεύθυνσης: zentropafatria@protonmail.com

Ως μια πρώτη επιλογή το εξαιρετικό άρθρο για τον Βαρόνο Roman von Ungern - Sternberg‎ το οποίο μπορείτε να κατεβάσετε σε .pdf εδώ…

Μια διάλεξη σχετικά με τον «Παράφρονα Βαρόνο» Roman von Ungern - Sternberg‎ που ονομάστηκε από κάποιους «αναρχομοναρχικός» αλλά και «Λευκός Θεός του Πολέμου», έλαβε μέρος στο Κίεβο την 18^η Δεκεμβρίου του 2018. 

Διοργανώθηκε στα πλαίσια του φεστιβάλ ASGARDSREI - συμμετέχουν κάθε χρόνο και Έλληνες συναγωνιστές - και φιλοξενήθηκε στον χώρο του Reconquista Club υπό την επίβλεψη του κινήματος Reconquista, της εθνικοεπαναστατικής λογοτεχνικής λέσχης Plomin και του Militant Zone.

Η προσωπικότητα του πολεμιστή και υπερασπιστή της Κεντρικής Ασίας Roman von Ungern - Sternberg στοίχειωσε τη φαντασία γενεών, έχοντας φτάσει στο απόγειο της δημοτικότητας μεταξύ των οπαδών της «Τρίτης Θέσης».

Υπερβολικά μαχητικός, σκληρός και «ευπαρουσίαστος» για να είναι μια εικόνα των «ευρασιανιστών» με τον ανατολίτικο προσανατολισμό, πολύ «ανατολίτικος» για τους «απλοϊκούς» της δεξιάς, είχε μετατρέψει την Αντιμπολσεβίκικη αντίσταση σε μια μεγαλειώδη εξέγερση ενάντια στον σύγχρονο κόσμο. 

Αυτή η εξέγερση, όντας μια μορφή τέχνης παρόμοια με την καταδικασμένη εξέγερση του Yukio Mishima στο όνομα του Αυτοκράτορα, ήταν ταυτόχρονα ένας από τους χειρότερους εφιάλτες για την «Κόκκινη Μόσχα» στην πράξη.

Ο Hendrik Möbus γνωστός στους κύκλους του Militant Black Metal λόγω των Γερμανών Absurd, αξιόλογος στοχαστής και δημοσιογράφος βρέθηκε στο πλευρό της Olena Semenyaka και του Fróði Midjord και προσπάθησε να δώσει στους συμμετέχοντες, την βιωματική προσέγγιση ενός πολέμαρχου μιας άλλης εποχής.

Ο Μαρξισμός ως φιλελευθερισμός (Μαύρες Λεγεώνες)

 

O Όττο Στράσσερ ήταν αντικομμουνιστής. Όμως ο αντικομμουνισμός του διέφερε από τον σημερινό ακροδεξιό αντικομμουνισμό. Ο Όττο Στράσσερ δεν στρεφόταν εναντίον του μαρξισμού επειδή θα μας «στερούσε την ατομική ιδιοκτησία» ή απλά επειδή ο Μαρξ ήταν Εβραίος αλλά διότι διαγίγνωσκε εντός του εγγενώς φιλελεύθερο στοιχείο που τον καθιστούσε μία ακατάλληλη μορφή σοσιαλισμού. 

Ήδη από την διακήρυξη της αποχώρησης του από το NSDAP  σημείωνε: «Στον μαρξισμό το εγγενώς σωστό σοσιαλιστικό συναίσθημα συνδέεται με το εσφαλμένο δόγμα του φιλελεύθερου μηχανισμού και με τον διεθνισμό, ενώ στην αστική τάξη το εγγενώς σωστό εθνικιστικό συναίσθημα συνδέεται με τον φιλελεύθερο ορθολογισμό και τον καπιταλισμό. Αντιτιθέμεθα τόσο στον μαρξισμό όσο και στην αστική τάξη και κατά συνέπεια δεν αντιλαμβανόμαστε καμία ουσιαστική διαφορά, αφού το φιλελευθέρο στοιχείο που ενυπάρχει και στους δύο τους καθιστά εχθρούς μας» και δεν είχε καθόλου άδικο. 

Και ο μαρξισμός και ο φιλελευθερισμός είναι δύο ιδεολογίες με κοινή αφετηρία, αυτή του Διαφωτισμού και της Γαλλικής Επανάστασης, δύο ιδεολογίες οι οποίες έχουν ως επίκεντρο το άτομο και δύο ιδεολογίες οι οποίες προτάσσουν τις ίδιες φιλοσοφικές αρχές, αυτές του υλισμού, του ορθολογισμού, του αθεϊσμού, του διεθνισμού και της ισότητας. Κάνοντας μια περιγραμματική ανάλυση, για τους μαρξιστές το «άτομο» καθορίζεται από το πλέγμα των κοινωνικών σχέσεων, οι οποίες με την σειρά τους αποτελούν αντίκρισμα των ταξικών σχέσεων παραγωγής. 

Ο αγώνας που δίνουν διαμέσου της ταξικής πάλης για την «κοινωνική απελευθέρωση» έχει ως τελικό σκοπό την πλήρη «ελευθερία» του ατόμου (κατάλυση θεσμού οικογένειας, διάλυση εθνικής ταυτότητας, κατάργηση μορφών ιεραρχίας κτλ) και το μέγιστο δυνατό υλικό όφελος για αυτό. Το φιλελεύθερο στοιχείο είναι λοιπόν εμφανές! 

Το κείμενο που ακολουθεί είναι απόσπασμα από το ιδεολογικό μανιφέστο του Όττο Στράσσερ Germany Tomorrow και καταδεικνύει ακριβώς όλα τα παραπάνω, δηλαδή ότι ο μαρξισμός αποτελεί μία εξέλιξη του φιλελευθερισμού και για αυτό η σύγκρουση μαζί του είναι αναπόφευκτη. Ενδεικτικό για τον τρόπο σκέψης του Όττο Στράσσερ είναι το κείμενο ΕΔΩ στο οποίο ταυτίζει τον συντηρητισμό με την «ιδέα του Εμείς» και τον φιλελευθερισμό με την «ιδέα του Εγώ».

link: Με το Σπαθί και το Σφυρί: Προμηθευτείτε από το βιβλιοπωλείο «Ορφικός» την σημαία της «Τρίτης Θέσης» και του «Μαύρου Μετώπου»

ΜΑΡΞΙΣΜΟΣ

«Μου φάνηκε επίσης απαραίτητο να ξεκινήσω το Τρίτο Μέρος με μια σαφή δήλωση των φιλοσοφικών θεμελίων του γερμανικού σοσιαλισμού, έτσι ώστε να μπορέσω να εξηγήσω από νωρίς την εσωτερική και θεμελιώδης αντίθεση του γερμανικού σοσιαλισμού με τον διεθνή μαρξισμό - ένα θέμα στο οποίο θα πρέπει να γίνεται υπαινιγμός συνέχεια. 

Για εμάς τους εθνικοσοσιαλιστές, φυσικά δεν τίθεται θέμα για το αν ο μαρξισμός είναι εφεύρεση του «Εβραίου Μάρξ» ειδικά σχεδιασμένη να οδηγήσει τους Γερμανούς εργάτες σε λάθη ή ακόμη και στη φτώχεια. Για εμάς ο μαρξισμός είναι ένας σοσιαλισμός εξίσου φιλελεύθερος και αλλότριος, ένα δόγμα του οποίου οι φιλελεύθεροι παράγοντες το καθιστούν αναγκαστικά ακατάλληλο για την οικοδόμηση του σοσιαλιστικού (δηλαδή συντηρητικού) μέλλοντος και του οποίου το πρόγραμμα θα συμπαρασυρθεί από την πτώση του φιλελευθερισμού.

Αυτό ισχύει τόσο για τον συνταγματικό μαρξισμό του Σοσιαλιστικού Κόμματος Γερμανίας, όσο και για τον επαναστατικό μαρξισμό του Κομμουνιστικού Κόμματος Γερμανίας. Κάτι το οποίο φαίνεται από το γεγονός ότι το Σ.Κ.Γ (Σοσιαλιστικό Κόμμα Γερμανίας) δεν είναι λιγότερο εχθρικό προς τον εθνικοσοσιαλισμό από το Κ.Κ.Γ (Κομμουνιστικό Κόμμα Γερμανίας).

Αρχικά δεν υπήρχε τίποτα «λαθεμένο» με αυτό τον φιλελεύθερο αλλοτριωτισμό. Οφειλόταν απλώς στο γεγονός ότι η λαχτάρα για το σοσιαλισμό άρχισε να βρίσκει έκφραση στην εποχή οπού κυριαρχούσε η «ιδέα του Εγώ», δηλαδή ο φιλελευθερισμός. Υπό αυτές τις συνθήκες ο σοσιαλιστικός αγώνας των εργατών έπρεπε είτε να αντιμετωπίσει την αναπόφευκτη ήττα (όπως ηττήθηκαν στον Αγροτικό Πόλεμο του 1525 καθώς και τότε κυριαρχούσε ο φιλελευθερισμός) [1] είτε να προσαρμοστεί στις κρατούσες φιλελεύθερες ιδέες.

Χάρη στον Μάρξ, τον Ένγκελς, τον Κάουτσκι κλπ (όλοι τυπικά φιλελεύθεροι και λόγω της καταγωγής τους και λόγω της φύσης τους) ο σοσιαλισμός πήρε τη φιλελεύθερη πορεία προς την αλλοτρίωση, όπως φάνηκε ξεκάθαρα από τις σχέσεις του με τη Διεθνή, τις τακτικές του ταξικού πολέμου και την υλιστική φιλοσοφία του.

Για αυτό το λόγο και μόνο για αυτόν θα είναι αδύνατο για το μαρξισμό να έχει διαμορφωτικό ρόλο στις επερχόμενες εξελίξεις και για αυτό το λόγο η παρακμή του φιλελευθερισμού θα τον συμπαρασύρει.

Ο συγγραφέας άφησε σκόπιμα τις παραπάνω παραγράφους όπως ακριβώς γράφτηκαν το 1931 για να δείξει πως η αλήθεια των όσων έγραφε τότε έχει επιβεβαιωθεί από τα μεταγενέστερα γεγονότα. Η καταστροφή των μαρξιστικών κομμάτων στην Ιταλία, τη Γερμανία και την Αυστρία - εν μέρει επίσης στην Ισπανία - γίνεται κατανοητή μόνο όταν αντιληφθούμε ότι αποτελεί τη μοιραία συνέπεια της εξασθένισης της φιλελεύθερης ιδέας και των συναφών μορφών της. Ούτε οι διαφορές στη στρατηγική που μετήλθαν οι δύο κύριες τάσεις του μαρξισμού, ο κομμουνισμός και η σοσιαλδημοκρατία, ούτε ακόμη οι διαφορές στη τακτική που άσκησε ο μαρξισμός στους έσχατους αγώνες του στη Γερμανία και την Αυστρία στάθηκαν ικανοί να τον σώσουν από την μοίρα του.

Επιπλέον αν αναλογιστούμε τη θέση των μαρξιστικών κομμάτων στις υπόλοιπες χώρες της Ευρώπης, παρατηρούμε ότι ούτε στην επαναστατική, ούτε στη μεταρρυθμιστική του μορφή ο μαρξισμός διαδραματίζει καθοριστικό ρόλο στα ευρωπαϊκά γεγονότα. Σε αυτό το σημείο είναι ενδιαφέρον να σημειωθεί ότι ο ρόλος τον οποίον εξακολουθούν να διαδραματίζουν τα διάφορα μαρξιστικά κόμματα είναι ανάλογος της προσκόλλησης τους στο έθνος ενώ οι πολυάριθμες και ευπρόσδεκτες προσπάθειες αναπροσαρμογής του μαρξισμού, εκκινούν αναγκαστικά από την ανανεωμένη προσέγγιση μεταξύ έθνους και εργατών.

Ωστόσο, εν όψει του γεγονότος ότι το «Πολεμήστε τον Μαρξισμό» έχει καταστεί ένα επίκαιρο σύνθημα, μου φαίνεται δίκαιο και αξιοπρεπές να επισημάνω το πόσα το μαρξιστικό εργατικό κίνημα έχει πετύχει για λογαριασμό του ευρύτερου λαού και των μαζών και ιδιαίτερα να τονίσω τη σημασία των συνδικαλιστικών οργανώσεων.

Όμως η γνώση και η παραδοχή των άνω πραγμάτων καθιστά ακόμη πιο αναγκαίο να διερευνήσουμε το γιατί ο μαρξισμός ήταν μία πολιτική αποτυχία και εδώ δεν θα σταθώ στη μαρξιστική θεωρία αλλά στη πολιτική πρακτική των μαρξιστικών κομμάτων. Αυτή είναι που πάνω από όλα πρέπει να διατηρηθεί στο προσκήνιο κατά τη διάρκεια των ερευνών που θα ακολουθήσουν»

πηγή