Η κατάσταση του τρόμου: Παλαιστίνη, Σιωνισμός και οι Εβραίοι

 

του Τroy Southgate

Η ισραηλινο-παλαιστινιακή σύγκρουση βρίσκεται διαρκώς στο επίκεντρο της επικαιρότητας. Αν και οι ειδήσεις για απώλειες, τραυματισμούς και θανάτους αποτελούν καθημερινό φαινόμενο, τα βασικά στοιχεία σχετικά με τα αίτια της σύγκρουσης και τη λογική λύση για την επίλυσή της δεν προβάλλονται ποτέ.

Πολλοί άνθρωποι θα υποθέσουν —εντελώς φυσιολογικά, βέβαια, εφόσον βασίζονται στα κατεστημένα μέσα ενημέρωσης για την πληροφόρησή τους— ότι το «Κράτος του Ισραήλ» υπήρχε ανέκαθεν, όπως ακριβώς η Αγγλία, η Σκωτία και η Ουαλία. Ωστόσο, αυτό δεν ισχύει, καθώς η ίδρυση του «Εβραϊκού Κράτους του Ισραήλ» ανακηρύχθηκε μόλις στις 14 Μαΐου 1948, από το Τελ Αβίβ. Πριν από αυτή την ημερομηνία, η χώρα ονομαζόταν Παλαιστίνη και αποτελούσε την πατρίδα του παλαιστινιακού λαού επί σχεδόν 2.000 χρόνια. 

Το ισχυρότερο επιχείρημα του σύγχρονου Εβραϊσμού είναι ότι αποτελούν τους άμεσους απογόνους των αρχαίων Ισραηλιτών. Το επιχείρημα αυτό —σε συνδυασμό με την πλήρη άγνοια της συντριπτικής πλειονότητας του κόσμου— έχει χρησιμοποιηθεί για να δικαιολογήσουν τις αξιώσεις τους στην Παλαιστίνη.

Είναι γεγονός ότι το 90% του σύγχρονου παγκόσμιου Εβραϊσμού απαρτίζεται από μια φυλετική ομάδα που ονομάζεται Ασκενάζι (Ashkenazim), οι οποίοι κατάγονται από τον λαό της Αυτοκρατορίας των Χαζάρων, ο οποίος ασπάστηκε τον Ιουδαϊσμό επτά αιώνες μετά την καταστροφή της Ιερουσαλήμ το 70 μ.Χ.

Εκείνη την εποχή, ο μικρός ιουδαϊκός πληθυσμός της Παλαιστίνης είχε διασκορπιστεί από τον Ρωμαίο αυτοκράτορα Βεσπασιανό και τον γιο του, τον Τίτο. Αυτός ο αρχικός πληθυσμός, ο οποίος ήταν μεικτής καταγωγής, κατέφυγε στη Βόρεια Αφρική και στη συνέχεια κατευθύνθηκε προς την Ισπανία, προσηλυτίζοντας πολλούς ανθρώπους στον Ιουδαϊσμό κατά τη διάρκεια της πορείας του.

Η ομάδα αυτή απέκτησε μεγάλο πλούτο και προνόμια, και τα μέλη της είναι γνωστά μέχρι σήμερα ως Σεφαρδίτες Εβραίοι.

Οι Σεφαρδίτες —που αποτελούν το 10% του εβραϊκού πληθυσμού— προέρχονται από ένα μείγμα καταγωγών: Ιουδαίων, Εδωμιτών, Σύρων, Χαναναίων, Φοινίκων και Βορειοαμερικανών. Το αρχικό έθνος του Ιούδα, το οποίο περιλάμβανε τις φυλές του Ιούδα, του Βενιαμίν, του Λευί και άλλες, κατακτήθηκε και οδηγήθηκε σε εξορία στη Βαβυλώνα 600 χρόνια πριν από τη γέννηση του Χριστού.

Περίπου 50.000 από αυτούς επέστρεψαν στην Ιερουσαλήμ γύρω στο 150 π.Χ. για να ανοικοδομήσουν την πόλη και, τελικά, ενσωμάτωσαν τις πόλεις των Εδωμιτών και των Χαναναίων της γύρω περιοχής. Την εποχή του Χριστού, πολλοί από τους κατοίκους της Ιουδαίας είχαν εδωμιτική και χαναναϊκή καταγωγή· συνεπώς, ακόμη και οι σύγχρονοι Σεφαραδίτες Εβραίοι έχουν ελάχιστο από το αρχικό ισραηλιτικό αίμα να κυλά στις φλέβες τους.

Για να επανέλθουμε στους Χαζάρους —έναν τουρκο-φιννικό, ημι-νομαδικό λαό που εγκαταστάθηκε στη σημερινή νότια Ρωσία και σταδιακά εξαπλώθηκε στις ακτές της Μαύρης Θάλασσας, της Κασπίας και της Αζοφικής—, σημειώνεται ότι αρχικά ήταν ειδωλολάτρες.

Ωστόσο, Εβραίοι που είχαν εξοριστεί από την Κωνσταντινούπολη επί Λέοντος Γ΄ εγκαταστάθηκαν ανάμεσα στους Χαζάρους και κατάφεραν να προσηλυτίσουν τον ηγεμόνα της Χαζαρίας, τον Χαγάνο Μπουλάν, στον Ιουδαϊσμό. Τελικά, ολόκληρη η Χαζαρία ακολούθησε το παράδειγμά του. Όταν οι Μογγόλοι νίκησαν τη Χαζαρία τον 13ο αιώνα, ο πληθυσμός κατέφυγε βορειοδυτικά, στην Πολωνία και σε άλλες χώρες της Ανατολικής Ευρώπης. Αυτοί οι άνθρωποι ήταν οι προαναφερθέντες Ασκενάζι.

Είναι σαφές ότι αυτή η ομάδα —η οποία, όπως έχει ήδη αναφερθεί, αποτελεί το 90% του σύγχρονου παγκόσμιου εβραϊκού πληθυσμού— δεν κατοίκησε ποτέ στην Παλαιστίνη και, συνεπώς, δεν έχει καμία νόμιμη αξίωση επ’ αυτής. Ακόμη και για τους Σεφαρδίτες Εβραίους θα ήταν δύσκολο να δικαιολογήσουν μια «επιστροφή» στην Παλαιστίνη.

Ο σιωνιστικός ισχυρισμός ότι οι σημερινοί «Εβραίοι» αποτελούν μια «φυλή» που κατάγεται από τους αρχαίους Εβραίους Ισραηλίτες είναι ψευδής. Οι σύγχρονοι «Εβραίοι» δεν αποτελούν «φυλή», αλλά μια πολιτισμική και θρησκευτική ομάδα με μεικτή φυλετική καταγωγή, γεγονός που επιβεβαιώνεται από την ύπαρξη μαύρων «Εβραίων» —βλ. για παράδειγμα την Επιχείρηση Σολομών— οι οποίοι επίσης δεν έχουν κανέναν προγονικό δεσμό με τη γη της Παλαιστίνης.

Η κατάκτηση της Παλαιστίνης συνεχίζεται αμείωτη, τόσο από το 1948 όσο και κατά τα προηγούμενα έτη. Πρόκειται για μια κατάκτηση που συντελέστηκε μέσω της μαζικής μετανάστευσης Εβραίων από τη Ρωσία, την Πολωνία, τη Δυτική Ευρώπη και την Αμερική, οι οποίοι στέρησαν τον νόμιμο παλαιστινιακό πληθυσμό από τις εστίες, τη γη και το έθνος του.

Είναι μια τραγωδία που κατέστη δυνατή χάρη στην ικανότητα των Σιωνιστών να εξαναγκάζουν κυβερνήσεις και θεσμούς να υποκύπτουν στις επιθυμίες τους. Στο πλαίσιο αυτό, δεν πρέπει να παραβλέπεται ούτε ο τεράστιος πλούτος τους ούτε η κυριαρχία τους στα μέσα μαζικής ενημέρωσης σε παγκόσμιο επίπεδο. Είναι επίσης θλιβερό γεγονός ότι ο δειλός και προδοτικός ρόλος που διαδραμάτισε το βρετανικό κράτος σε αυτή την υπόθεση υπήρξε καθοριστικής σημασίας.   

Οι Παλαιστίνιοι έχουν επιστρατεύσει κάθε διαθέσιμο μέσο για να στρέψουν την προσοχή στη δεινή τους θέση, ωστόσο έχουν αγνοηθεί, ενώ μάλιστα έχουν παρουσιαστεί ως «τρομοκρατική» απειλή για τους «διωκόμενους» Εβραίους, τη στιγμή που, στην πραγματικότητα, συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο. Αξίζει να γίνει μια σύντομη αναδρομή στην ιστορία των ταραχών στην Παλαιστίνη, ώστε να κατανοηθεί το μέγεθος της αδικίας που διέπραξαν οι Σιωνιστές στη Μέση Ανατολή.

Στις 29 Νοεμβρίου 1947, τα λεγόμενα Ηνωμένα Έθνη αποφάσισαν τη διχοτόμηση της χώρας. Εκείνη την εποχή, οι Εβραίοι έλεγχαν μόλις το 7% της γης και αποτελούσαν το ένα τρίτο του πληθυσμού – ποσοστό που ήταν μάλιστα αποτέλεσμα της μαζικής εβραϊκής μετανάστευσης. Ως αποτέλεσμα της διχοτόμησης, οι Εβραίοι απέκτησαν επιπλέον 48% της χώρας, αυξάνοντας το μερίδιό τους στο 55%. Ο παλαιστινιακός πληθυσμός εξοργίστηκε, και δικαίως. Ωστόσο, οι Σιωνιστές δεν αρκέστηκαν σε αυτό και εξαπέλυσαν μια ανελέητη εκστρατεία τρόμου κατά του γηγενούς πληθυσμού, με στόχο να τους εκδιώξουν από τη γη που τους είχε απομείνει. Αυτή η επιθετική στρατηγική, υπό τη μία ή την άλλη μορφή, συνεχίζεται μέχρι σήμερα.

Στις 9 Απριλίου 1948, η Εβραία τρομοκρατική οργάνωση Ιργκούν Ζβάι Λέουμι, με επικεφαλής τον υποψήφιο πρωθυπουργό Μεναχέμ Μπέγκιν, κατέστρεψε το χωριό Ντέιρ Γιασίν. Συνολικά 254 άνδρες, γυναίκες και παιδιά σφαγιάστηκαν και αυτό έδωσε τον τόνο για το τι θα ακολουθούσε.  Ως αποτέλεσμα τέτοιων ενεργειών, έως τις 11 Μαΐου 1948, το 77% της χώρας βρισκόταν σε εβραϊκά χέρια.

Τα Ηνωμένα Έθνη, σε μια χαρακτηριστικά αδύναμη αντίδραση, έστειλαν τον Κόμη Φόλκε Μπερναντότ για να μεσολαβήσει στην κατάσταση και να εφαρμόσει το αρχικό σχέδιο διαμελισμού. Οι Εβραίοι δεν ήταν καθόλου πρόθυμοι να το δεχτούν και μια άλλη τρομοκρατική οργάνωση, η Συμμορία Στερν —με επικεφαλής τον Γιτζάκ Σαμίρ, ο οποίος επρόκειτο επίσης να διατελέσει πρωθυπουργός— πυροβόλησε και σκότωσε αμέσως τον εκπρόσωπο. Στο μεταξύ, η σιωπή του ΟΗΕ για όλη αυτή την υπόθεση ήταν εκκωφαντική.

Τα επόμενα χρόνια χαρακτηρίζονται από μια σειρά τρομοκρατικών ενεργειών και τη θέσπιση καταπιεστικών νόμων από το κράτος του Ισραήλ. Για παράδειγμα, στις 20 Μαρτίου 1950 ψηφίστηκε νόμος που επέτρεπε την απαλλοτρίωση και τη μεταβίβαση στην κρατική κυριότητα περιουσιακών στοιχείων που ανήκαν σε Παλαιστίνιους, οι οποίοι είχαν εγκαταλείψει προσωρινά τα σπίτια και τα χωριά τους. Στις 14 Οκτωβρίου 1953, εβραϊκές δυνάμεις υπό τη διοίκηση του Αριέλ Σαρόν επιτέθηκαν στο αραβικό χωριό Κίμπια, ανατίναξαν το τοπικό σχολείο, κατεδάφισαν 41 σπίτια και δολοφόνησαν 53 αμάχους.

Το επόμενο σημαντικό γεγονός για την τύχη των Παλαιστινίων έλαβε χώρα στις 5 Ιουνίου 1967, όταν το Ισραήλ επιτέθηκε στην Αίγυπτο, τη Συρία και την Ιορδανία, ξεκινώντας τον λεγόμενο Πόλεμο των Έξι Ημερών. Μέσα σε λιγότερο από μία εβδομάδα, οι Ισραηλινοί κατέλαβαν τη Δυτική Όχθη, τη Λωρίδα της Γάζας, τα Υψίπεδα του Γκολάν και το Σινά, καθώς και το υπόλοιπο μισό της Ιερουσαλήμ. Στις 28 Ιουνίου, οι επιτιθέμενοι ανακοίνωσαν την πλήρη προσάρτηση της Ιερουσαλήμ, παρά το ψήφισμα του ΟΗΕ που όριζε ότι η πόλη έπρεπε να διατηρήσει διεθνές καθεστώς. Κατά συνέπεια, 1,3 εκατομμύρια Παλαιστίνιοι βρέθηκαν πλέον υπό ισραηλινή στρατιωτική κατοχή.

Στις 22 Νοεμβρίου 1967, ο ΟΗΕ εξέδωσε το Ψήφισμα 242, καλώντας το Ισραήλ να αποσυρθεί από τα εδάφη που κατέλαβε κατά τη διάρκεια του Πολέμου των Έξι Ημερών. Μέχρι τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές, το κράτος του Ισραήλ αγνοεί αυτό το αίτημα εδώ και πάνω από μισό αιώνα και θα συνεχίσει να το πράττει. Παρομοίως, σε αντίθεση με τα ψηφίσματα που εξέδωσε κατά του Ιράκ του Σαντάμ Χουσεΐν —τα οποία οδήγησαν σε ολοκληρωτικό πόλεμο μέσα σε διάστημα μόλις έξι μηνών— ο ΟΗΕ δεν έχει καταβάλει καμία σοβαρή προσπάθεια για την επιβολή του εν λόγω ψηφίσματος. Δεν προκαλεί έκπληξη το γεγονός ότι αυτό το συμβούλιο-μαριονέτα των ιμπεριαλιστικών συμφερόντων έχει ταυτιστεί απόλυτα με την υποκρισία.

Η εβραϊκή θέση σχετικά με τους Παλαιστινίους μπορεί να συνοψιστεί σε μια δήλωση της τότε Πρωθυπουργού του Ισραήλ, Γκόλντα Μέιρ, η οποία δήλωσε στους Sunday Times στις 5 Ιουνίου 1969: «Δεν υπήρχε παλαιστινιακός λαός· δεν υπήρχαν».

Καθώς οι καταπιεσμένοι Παλαιστίνιοι συνέχιζαν τις προσπάθειες να στρέψουν την παγκόσμια προσοχή στη δεινή τους θέση, το «Ισραήλ» εξαπέλυσε μια παγκόσμια επιχείρηση για να φιμώσει τους Παλαιστίνιους εκπροσώπους, χρησιμοποιώντας τη μόνη μέθοδο που γνωρίζει: τη δολοφονία. Στις 16 Οκτωβρίου 1972, η Μοσάντ —η ισραηλινή μυστική υπηρεσία— δολοφόνησε τον Ουαέλ Ζβαϊτέρ στην Ιταλία· στις 8 Δεκεμβρίου 1972, η Μοσάντ δολοφόνησε τον Μαχμούντ Χαμσαρί στο Παρίσι της Γαλλίας· στις 25 Ιανουαρίου 1973, η Μοσάντ εξόντωσε τον Χουσεΐν Μπασίρ στη Λευκωσία της Κύπρου· στις 10 Απριλίου 1973, οι Παλαιστίνιοι ηγέτες Γιουσέφ Νατζάρ και Καμάλ Αντουάν δολοφονήθηκαν άγρια ​​στα σπίτια τους στη Βηρυτό· και στις 21 Ιουλίου 1973, η Μοσάντ εξέλαβε εσφαλμένα έναν Μαροκινό κάτοικο για Παλαιστίνιο και τον σκότωσε στη νορβηγική πόλη Λιλεχάμερ.

Στο μεταξύ, στις 6 Οκτωβρίου 1973, η Αίγυπτος και η Συρία —αδυνατώντας να πείσουν το Ισραήλ να αποσυρθεί από τα κατεχόμενα εδάφη— εξαπέλυσαν μεγάλη επίθεση. Μετά την αρχική επιτυχία των Αιγυπτίων, οι Ισραηλινοί αντεπιτέθηκαν και διέσχισαν τη Διώρυγα του Σουέζ στις 16 Οκτωβρίου. Ωστόσο, τελικά αποσύρθηκαν τον Μάρτιο του 1974, αλλά μόνο μέχρι τις θέσεις που κατείχαν το 1967.

Ένα ενδιαφέρον περιστατικό έλαβε χώρα στις 10 Νοεμβρίου 1975, όταν ο ΟΗΕ εισήγαγε το Ψήφισμα 3379 (βασισμένο στο προγενέστερο Ψήφισμα 21106) και εξίσωσε τον Σιωνισμό με τον ρατσισμό. Τι σοκ πρέπει να ήταν αυτό για τους δύστυχους, «διωκόμενους» Εβραίους, οι οποίοι επί χρόνια παρουσιάζονταν ως θύματα ρατσισμού και πρωτοπόροι στον αγώνα εναντίον του. Τώρα, βρίσκονταν κατηγορούμενοι για το ίδιο ακριβώς έγκλημα.

Κατά τη διάρκεια των επόμενων ετών, η Μοσάντ συνέχισε την πολιτική της εξόντωσης. Στις 3 Ιανουαρίου 1977, ο Μαχμούντ Σαλίχ δολοφονήθηκε στο Παρίσι· στις 4 Ιανουαρίου 1978, ο Σαΐντ Χαμάμι σκοτώθηκε στο Λονδίνο· στις 3 Αυγούστου 1978, ο Ιζεντίν αλ-Καλάκ εξοντώθηκε στο Παρίσι· στις 21 Ιανουαρίου 1979, ο Αλί Χασάν Σαλαμέ δολοφονήθηκε στη Βηρυτό· και στις 4 Ιουνίου 1981, ο Ναΐμ Χαντάρ σκοτώθηκε στις Βρυξέλλες. Ο κατάλογος συνεχίζεται. Αυτή η λίστα κρατικά εγκεκριμένων δολοφονιών, σε συνδυασμό με το γεγονός ότι τέτοια κτηνώδης βία διαπράχθηκε εντός των συνόρων άλλων χωρών, καταδεικνύει: (i) την οργανωμένη εβραϊκή περιφρόνηση για το δικαστικό απαραβίαστο άλλων εθνών, (ii) τη στάση απέναντι στην ελευθερία του λόγου σχετικά με το Παλαιστινιακό ζήτημα και (iii) την απίστευτη αλαζονεία και την έλλειψη λογοδοσίας τους. Το γεγονός ότι επιτρέπεται στη Μοσάντ να δρα ανεμπόδιστα σε όλο τον κόσμο δεν αποτελεί απλώς προσβολή της εθνικής κυριαρχίας, αλλά προσβολή της ίδιας της ανθρωπότητας.

Συνεχίζοντας, στις 5 Ιουνίου 1982, το «Ισραήλ» εισέβαλε στον Λίβανο και σκότωσε μεταξύ 30.000 και 40.000 ανθρώπους. Στις 30 Αυγούστου εκείνου του έτους, προκειμένου να αποφευχθεί περαιτέρω καταστροφή της Βηρυτού, οι Παλαιστίνιοι μαχητές αποχώρησαν, αφού έλαβαν διαβεβαιώσεις από τις Ηνωμένες Πολιτείες ότι οι οικογένειες που παρέμεναν πίσω στους καταυλισμούς προσφύγων θα προστατεύονταν. Ωστόσο, στη συνέχεια —και αφού είχαν σταματήσει οι εχθροπραξίες—, στις 16 Σεπτεμβρίου, φιλοϊσραηλινοί Λιβανέζοι Φαλαγγίτες εισέβαλαν στους καταυλισμούς προσφύγων Σάμπρα και Σατίλα και προέβησαν σε άγρια ​​σφαγή των κατοίκων, η οποία διήρκεσε δύο ημέρες. Οι Ισραηλινοί παρείχαν μάλιστα εναέριο φωτισμό, ώστε η σφαγή να μπορεί να συνεχιστεί και κατά τη διάρκεια της νύχτας. Αυτό αποτέλεσε αναμφίβολα μια από τις πιο σκοτεινές στιγμές στην ιστορία των σχέσεων του «Ισραήλ» με τους Παλαιστίνιους· ωστόσο, όσοι έχετε παρακολουθήσει την ιστορία μέχρι αυτό το σημείο, θα γνωρίζετε ότι το γεγονός αυτό εντάσσεται στην ισραηλινή πολιτική του πλήρους εκτοπισμού και της εξόντωσης του γηγενούς πληθυσμού, στο πλαίσιο της επιδίωξης για ένα «Μεγάλο Ισραήλ».

Στις 9 Δεκεμβρίου 1987, ένα ισραηλινό φορτηγό εμβόλισε σκόπιμα ένα αυτοκίνητο, με αποτέλεσμα να χάσουν τη ζωή τους τέσσερις Παλαιστίνιοι εργάτες. Ίσως να μην επρόκειτο για κάποιο ιδιαίτερα συγκλονιστικό γεγονός, δεδομένης της αιμοσταγούς ιστορίας του κράτους του Ισραήλ, ωστόσο ο παλαιστινιακός πληθυσμός είχε αποφασίσει ότι τα όρια είχαν ξεπεραστεί και στα Κατεχόμενα ξέσπασαν ταραχές. Είχε ξεκινήσει αυτό που έκτοτε έμεινε γνωστό ως Ιντιφάντα (Εξέγερση). Μέχρι σήμερα, χιλιάδες άνθρωποι έχουν χάσει τη ζωή τους, καθώς αντιμετωπίζουν τακτικά τις ισραηλινές δυνάμεις —με τους πυραύλους, τα τανκς, τα πολυβόλα και τα δακρυγόνα— έχοντας ως μοναδικά μέσα αντίστασης πέτρες και μπουκάλια.

Όταν σκεφτόμαστε τους Παλαιστίνιους, είναι χρήσιμο να αναλογιστούμε τι θα κάναμε εμείς οι ίδιοι αν βρισκόμασταν αντιμέτωποι με μια ξένη ομάδα που εισέβαλε στη χώρα μας κατά χιλιάδες, μας εκδίωκε βίαια από τα σπίτια και τη γη μας, μας στερούσε τα στοιχειώδη μέσα επιβίωσης και εφάρμοζε μια πολιτική συστηματικής εξόντωσης. Οι περισσότεροι από εμάς θα πολεμούσαμε με όλες μας τις δυνάμεις και μέχρι την τελευταία ρανίδα του αίματός μας. Το ίδιο ισχύει και για τους Παλαιστίνιους, και υπάρχει η ελπίδα ότι μια μέρα θα πετύχουν επιτέλους τη δικαιοσύνη που τους αξίζει.

Ματωμένες χειραψίες: Το Ισραήλ είναι η μόνη χώρα στον κόσμο που μπορεί να βομβαρδίσει 9 χώρες και να εισβάλει σε 3 γειτονικές χώρες σε ένα χρόνο, να σκοτώσει 100.000 ανθρώπους -συμπεριλαμβανομένων 25.000 παιδιών- σε 1.000 ημέρες, να εκτοπίσει σχεδόν 6 εκατομμύρια ανθρώπους σε 3 χώρες, να λιμοκτονήσει 2 εκατομμύρια ανθρώπους στη Γάζα, να παραβιάσει τις Συμβάσεις της Γενεύης και της Βιέννης, το διεθνές δίκαιο, τα ανθρώπινα δικαιώματα και την κρατική κυριαρχία, να απαγάγει, να βιάσει και να βασανίσει παιδιά και γυναίκες, να πυροβολήσει, να φυλακίσει και να δολοφονήσει, και παρόλα αυτά να θεωρείται θύμα.

 

Η Ισραηλινή εταιρεία που εμπλέκεται στα Τέμπη και στην γενοκτονία της Γάζας. Ουδείς εκ των διασήμων kosher "εθνικιστών" δεν βγάζει μιλιά εδώ και χρόνια, Τυχαίο;

πηγή

Με την Παλαιστίνη

 

Ο ηγέτης του Μπααθικού Ιράκ για τον Σιωνισμό και την Παλαιστίνη

 

«Ο Σιωνισμός δεν στοχεύει μόνο την Παλαιστίνη. Είναι ένα παγκόσμιο δίκτυο που τρέφεται από τον πόλεμο, τη διχόνοια και την αποσταθεροποίηση των εθνών. Αν δεν αναχαιτιστεί, καμία χώρα στον κόσμο δεν θα είναι πραγματικά κυρίαρχη»

Στην ίδια γιγαντοπινακίδα το πρόσωπο του Γκάντι Αϊζενκοτ καλυμμένο πλέον με τα χρώματα της παλαιστινιακής σημαίας. Όπως φαίνεται, κάποια άτομα θεώρησαν ότι αυτό δεν θα έπρεπε να μείνει αναπάντητο. Σε κάθε περίπτωση, δείχνει ότι η παρουσία μιας ισραηλινής προεκλογικής αφίσας στον δημόσιο χώρο της Κύπρου δεν είναι ευπρόσδεκτη, όπως και κανένας γενοκτόνος δεν είναι ευπρόσδεκτος στο νησί.

 

On average, the Israeli army arrests, interrogates, tries, then imprisons two Palestinian kids a day.

 

Οι Ισπανοί τριτοθεσίτες χαίρονται για τη νίκη του Ιράν και εκφράζουν την αλληλεγγύη τους σε όλο τον "Άξονα της Αντίστασης" στην Παλαιστίνη, τον Λίβανο, την Υεμένη, τη Συρία και το Ιράκ.

 

Bodies of evidence

 

Φαιά Παλαιστίνη: Όταν η Παλαιστινιακή Χαμάς διαβάζει το ιδεολογικό μανιφέστο του Αδόλφου Χίτλερ!

 

Ο Ιουδαίος Πρόεδρος Ίσαακ Χέρτζογκ αποκάλυψε στις 12.11.2023 σε μια συνέντευξη στο δίκτυο BBC της Βρετανίας και στη Λάουρα Κένσμπεργκ ότι οι δυνάμεις του κατοχικών δυνάμεων IDF βρήκαν το βιβλίο του Άντολφ Χίτλερ «Mein Kampf» σε ένα παιδικό δωμάτιο ανάμεσα στα προσωπικά αντικείμενα ενός νεκρού μαχητή της αντίστασης σε ένα σπίτι πολιτών που χρησίμευε ως  θέση απόκρυψης για την αντιστασιακή Χαμάς στη πολύπαθη Λωρίδα της Γάζας. 

«Αυτό το βιβλίο βρέθηκε πριν λίγες μέρες στη βόρεια Λωρίδα της Γάζας. Σε ένα παιδικό δωμάτιο, το οποίο έγινε καταφύγιο  της Χαμάς. «Ο ένοπλος της Χαμάς που το κατείχε κρατούσε σημειώσεις, και επισήμανε διάφορα τμήματα και μελετούσε ξανά και ξανά την ιδεολογία του Χίτλερ. 

Μέσα στο πολυδιαβασμένο αντίτυπο του Mein Kampf υπήρχαν σημειώσεις στα περιθώρια, υπογραμμισμένα τμήματα και αποσπάσματα». 

Πριν εξήντα επτά χρόνια, ένας άλλος Ισραηλινός ηγέτης ανακοίνωσε την ανακάλυψη αντιγράφων του βιβλίου Mein Kampf που βρίσκονταν στην κατοχή όμως αυτή την φορά ενός διαφορετικού εχθρού. 

Στις 5 Δεκεμβρίου 1956, η Γκόλντα Μέιρ (που την θαύμαζαν καθόλου τυχαία τα μέλη της ΕΠΕΝ(!) ) τότε υπουργός εξωτερικών του Ισραήλ, μίλησε ενώπιον της Γενικής Συνέλευσης των Ηνωμένων Εθνών. Η Μέιρ είπε: 

«Δεν είναι απλή σύμπτωση ότι οι στρατιώτες του αιγύπτιου δικτάτορα Γκαμάλ Αμπντέλ] Νάσερ είχαν μια αραβική μετάφραση του Mein Kampf στα στρατιωτικά σακίδια εκστρατείας τους». 

Τα τελευταία χρόνια, το μανιφέστο του Χίτλερ συνεχίζει να απολαμβάνει σημαντική δημοφιλία στον αραβικό κόσμο και έχει μεταφραστεί στην Γάζα σε τρεις διαλέκτους. 

Το 1982, οι ισραηλινές δυνάμεις βρήκαν πολλά αντίγραφα του Mein Kampf στην αραβική γλώσσα σε οχυρά της PLO που κατέλαβαν στον Λίβανο.

Το 1999, το γαλλικό πρακτορείο ειδήσεων AFP ανέφερε ότι ήταν από τα πιο δημοφιλή βιβλία στα εδάφη που ελέγχονται από την Παλαιστινιακή Αρχή, σύμφωνα με στοιχεία πωλήσεων που συνέλεξε το πιο δημοφιλές βιβλιοπωλείο στη Ραμάλα, την πρωτεύουσα της Παλαιστινιακής Αρχής.

Ίσαακ Χέρτζογκ

Βιτρίνα σε βιβλιοπωλείο της Παλαιστίνης στη  Γάζα το 2013 ...

Israel is a war criminal

 

Ο Troy Southgate - που εκφράζει το Στρασσερικό ιδεολογικό ρεύμα του εθνικοσοσιαλισμού - για τον ξυλοδαρμό των Βάσκων αντισιωνιστών στο αεροδρόμιο του Μπιλμπάο της Ισπανίας

 

Αν οι συγκλονιστικές σκηνές στο αεροδρόμιο του Μπιλμπάο δεν πείσουν τελικά την Αριστερά ότι χρειάζεται μια επαναστατική εξέγερση ενάντια στον παγκόσμιο ασφυκτικό έλεγχο που ασκεί ο Διεθνής Σιωνισμός σε αμέτρητες κυβερνήσεις σε όλο τον κόσμο, τότε τίποτα δεν θα το κάνει. 

Εν τω μεταξύ, όσοι στη Δεξιά επευφημούν αυτή τη βαρβαρότητα από το περιθώριο - επειδή τα θύματα έχουν διαφορετικές απόψεις από τις δικές τους για την μετανάστευση - είναι εντελώς άξιοι περιφρόνησης. 

Αν οι αρχές της εθνικής ελευθερίας και της κοινωνικής δικαιοσύνης δεν εφαρμοστούν καθολικά σε παγκόσμιο επίπεδο, οι Σιωνιστές ανθέλληνες γενοκτόνοι του Νετανιάχου που προσθέτουν τις τελευταίες πινελιές στην τεράστια τεχνοκρατική φυλακή τους (δείτε το βίντεο) θα διασφαλίσουν ότι θα γίνουμε υπηρέτες τους για πάντα …

«Το βιβλίο του Roger Coudroy: «ΕΖΗΣΑ ΤΗΝ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΙΑΝΙΚΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ: ΕΝΑΣ ΕΘΝΙΚΟΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΗΣ ΜΑΧΗΤΗΣ ΜΕ ΤΟΥΣ FEDAYEEN»

 

«Το βιβλίο του Roger Coudroy «ΕΖΗΣΑ ΤΗΝ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΙΑΝΙΚΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ: ΕΝΑΣ ΕΘΝΙΚΟΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΗΣ ΜΑΧΗΤΗΣ ΜΕ ΤΟΥΣ FEDAYEEN» έχει μήκος 160 σελίδες και κοστίζει μόλις 24 ΕΥΡΩ με δωρεάν αποστολή σε οποιοδήποτε μέρος του κόσμου. 

Η διεύθυνση PayPal  είναι blackfrontpress@yahoo.co.uk και μπορείτε να βρείτε περισσότερες λεπτομέρειες παρακάτω. 

Επιμέλεια: Troy Southgate / 

Εξώφυλλο: Francisco Albanese Pastene

Ο ROGER Coudroy (1935–1968) ήταν Βέλγος μηχανικός που συνδεόταν με την Jeune Europe («Νέα Ευρώπη»), μια εθνικιστική οργάνωση με επικεφαλής τον Jean Thiriart, η οποία αναζητούσε έναν τρίτο δρόμο πέρα ​​από τη Μόσχα και την Ουάσινγκτον. 

Ως ένθερμος αντισιωνιστής, ο Coudroy ταξίδεψε στη Βηρυτό και τη Δαμασκό, όπου συναντήθηκε με μέλη του παλαιστινιακού αντάρτικου κινήματος, Al Fatah. Τον Μάιο του 1968, επισκέφθηκε το στρατόπεδο προσφύγων Baqa'a και συμμετείχε σε μια σειρά επιτυχημένων παραστρατιωτικών επιχειρήσεων εναντίον των ισραηλινών δυνάμεων που είχαν εκτοπίσει τον ιθαγενή αραβικό πληθυσμό κατ' εντολή του δυτικού ιμπεριαλισμού. 

Αρχικά το βιβλίο αυτό δημοσιεύτηκε το 1969 από το Κέντρο Ερευνών της PLO. αυτό το βιβλίο είναι Μια συναρπαστική ματιά στην ακλόνητη πεποίθηση του Coudroy ότι ο ένοπλος αγώνας για την παλαιστινιακή κυριαρχία δεν διαφέρει από την αναζήτηση της ευρωπαϊκής ταυτότητας αυτό, θα μείνει για πάντα στη μνήμη μας. 

Σε μια εποχή που η σύγχρονη Δεξιά έχει πουλήσει την ψυχή της σε ισχυρά σιωνιστικά συμφέροντα, αυτό το βιβλίο θα ταξιδέψει τους αναγνώστες σε ένα αξέχαστο ταξίδι μέσα από τα ατρόμητα κατορθώματα ενός αφοσιωμένου επαναστάτη που ρίσκαρε τα πάντα για την υπόθεση της εθνικής ελευθερίας και της κοινωνικής δικαιοσύνης.

Leila Khaled

ΜΑΥΡΟΣ ΚΡΙΝΟΣ: Λαϊκό Μέτωπο για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης - Γενική Διοίκηση: η «αριστερή» Εθνικιστική έκφραση της Παλαιστινιακής αντίστασης.

 

Νίκη στα όπλα της Ιρανικής αντίστασης ΙΙ: το καθεστώς της Τεχεράνης στην εμπροσθοφυλακή για την λευτεριά της Παλαιστίνης!

 

γράφει ο Wolverine

Η νέα προσπάθεια αποσταθεροποίησης του Ιράν που ξεκίνησε με νόμιμες διαμαρτυρίες εμπόρων και πολιτών ενάντια στην επιδείνωση της οικονομικής κατάστασης, λόγω της απαξίωσης του νομίσματος, με αποτέλεσμα τον καλπασμό του πληθωρισμού και κάποιες κυβερνητικές επιλογές, μάλλον έχει φτάσει στο αποκορύφωμα τις τελευταίες ημέρες, οι αρχές της Ισλαμικής Πολιτείας προχωρούν στον περιορισμό των ενεργειών των τρομοκρατικών συμμοριών, εμπνευσμένων και χρηματοδοτούμενων από τις ΗΠΑ και την Μοσάντ.

Το κύμα ψεμάτων και παραπληροφόρησης έχει εισχωρήσει ξανά στα social media, μια απίστευτη φάρσα και εντελώς φτιαγμένη είδηση, όπου παρουσιάζεται ο μισητός Παχλεβί ως πιθανή λύση για μια φανταστική μετάβαση που θα έπρεπε να επιβληθεί από τις πέμπτες φάλαγγες της Μοσάντ και των ΗΠΑ που στην πραγματικότητα αυτοανακηρύχθηκαν «στο πλευρό του Ιρανικού λαού», τον ίδιο που βομβάρδισαν πριν 6 μήνες, σκοτώνοντας 1000 ανθρώπους και τραυματίζοντας χιλιάδες.

Ο Abu Obeida υπήρξε επί σειρά ετών ο επίσημος εκπρόσωπος τύπου της Παλαιστινιακής αντίστασης. 

Ο εμπρηστικός επαναστατικός του λόγος τον κατέστησε στόχο των Σιωνιστικών Δυνάμεων Κατοχής. 

Κοινωνικές εκδηλώσεις και αθλητικές δραστηριότητες διακόπτονταν όταν μετέδιδε έκτακτα ανακοινωθέντα. 

Η εικόνα του με την παραδοσιακή ερυθρόλευκη μαντήλα κοσμεί τους τοίχους των πόλεων και των χωριών της Παλαιστίνης. 

Αναφορές για τον θάνατο του εμφανίστηκαν σε σελίδες της ελληνικής άκρας αριστεράς. 

Αυτό όμως που απέκρυψαν πολλοί «αλληλέγγυοι» ... ήταν οι δηλώσεις του για το επαναστατικό καθεστώς της Τεχεράνης: 

«εκφράζω τον σεβασμό μου στο Ιράν για την συνεχή ενίσχυση της αντίστασης σε αυτή την ιστορική μάχη» ενώ παλαιότερα είπε «καταδικάζω τις δειλές σιωνιστικές επιθέσεις και εκφράζω τα συλλυπητήρια μου για τον θάνατο των Ιρανών ηγετών». 

Ωστόσο, θέλουμε να θυμόμαστε μια πτυχή που πολλοί, πάρα πολλοί τείνουν να κρύβουν ή να υποτιμούν: την εγγύτητα της Ισλαμικής Πολιτείας με τον Παλαιστινιακό σκοπό, ιδανική, πνευματική αλλά και συγκεκριμένη και ενεργή εγγύτητα, μια διαρκή στήριξη που το Ιράν πλήρωσε αδρά, καθιστώντας το κύριο εχθρό του Ισραήλ και της Αμερικάνικης υποστήριξης.

Το 1979, μετά τη νίκη της Επανάστασης, το επιτελείο της Ισραηλινής πρεσβείας εγκατέλειψε τη χώρα και τα κλειδιά της πρεσβείας παραδόθηκαν στον τότε ηγέτη της PLO τον Γιάσερ Αραφάτ. 

Αυτή η χειρονομία αποδεικνύει, μαζί με όλη την επακόλουθη ιστορία, ότι ο σύνδεσμος μεταξύ Ιράν και Παλαιστίνης ξεπερνά το θρησκευτικό στοιχείο και ενώνει αυτή την υποστήριξη προς τους καταπιεσμένους λαούς που είναι γραμμένο απευθείας στο Σύνταγμα της Ισλαμικής Πολιτείας. 

Πρέπει να σημειωθεί ότι η μοναρχική δυναστεία ήταν στρατηγικός σύμμαχος του Ισραήλ, με το οποίο εξακολουθεί να είναι συνδεδεμένη, καθώς αποτελεί οικονομικό και στρατηγικό δορυφόρο.

Από τότε η Ιρανική υποστήριξη δεν μειώθηκε ποτέ για την Παλαιστινιακή Αντίσταση, στην πραγματικότητα ο Διοικητής των Δυνάμεων Qods, Στρατηγός Soleimani έπαιξε θεμελιώδη ρόλο στην αναδημιουργία των συνθηκών για μια μεγάλη συμμαχία μεταξύ των δυνάμεων της Αντίστασης στη Γάζα, πληρώνοντας με τη ζωή του και αυτή την «ενοχή» στα μάτια των ΗΠΑ και του Ισραήλ.

Όποιος έχει την ευκαιρία να επισκεφθεί το Ιράν ξεκινώντας από το σπίτι του Αγιατολάχ Χομεϊνί, μια απλή και ταπεινή κατοικία όπου οι ισχυροί άνθρωποι της γης έγιναν δεκτοί από τον μεγάλο πολιτικό και πνευματικό οδηγό του επαναστατικού Ιράν, μια όμορφη φωτογραφία απεικονίζει τον Χομεϊνί δίπλα σε έναν άλλο μεγάλο πρωταγωνιστή του αγώνα του Παλαιστινιακού λαού, τον Αρχιεπίσκοπο Ιλαρίωνα Καπούτσι που αψήφησε τον Σιωνιστή κατακτητή από τον οποίο φυλακίστηκε, χωρίς ποτέ να χάσει την διάθεση του για υποστήριξη στην κατεχόμενη Παλαιστίνη.

Όποιος νιώθει στο πλευρό του Παλαιστινιακού λαού δεν μπορεί να αγνοήσει αυτά τα γεγονότα, που είναι γραμμένα στο βιβλίο της Ιστορίας. 

Απέναντι στα ψέματα της άκρας αριστεράς και της antifa, τις μυθοπλασίες των «εθνοσωτήρων» της αστικής ακροδεξιάς που δεν τολμούν να πουν λέξη για τα τεκταινόμενα, οι Αυτόνομοι συναγωνιστές θα συνεχίσουν να υπερασπίζονται τις αρχές και τις αξίες του τελευταίου οχυρού του νεοπλατωνισμού που ενισχύει και εμπνέει τον ΑΞΟΝΑ της αντίστασης!

Blocco Studentesco: για την γη των Φιλισταίων, ενάντια στους γιούς του Δαυίδ!

Μια συνέντευξη του Youssef Hindi στην «Rivarol» για την κατάσταση στην Μέση Ανατολή και την σιωνιστική ακροδεξιά (https://mavreslegeones.blogspot.com/)

 

Μια συνέντευξη του Youssef Hindi στην «Rivarol» για την κατάσταση στην Μέση Ανατολή και την σιωνιστική ακροδεξιά 

(https://mavreslegeones.blogspot.com/)

Γεννημένος το 1986 στο Μαρόκο και μεγαλωμένος στη Γαλλία, ο Youssef Hindi είναι ιστορικός θρησκειών και γεωπολιτικός. 

Eιδικός στον μεσσιανισμό και τις ιστορικές, πολιτικές και γεωπολιτικές του επιπτώσεις, με την πρωτοποριακή του έρευνα σήκωσε το πέπλο της προέλευσης των σύγχρονων ιδεολογιών, συμπεριλαμβανομένου του σιωνισμού, της κοσμικότητας και του γαλλικού ρεπουμπλικανισμού.

link: Το κακό πνεύμα των ΗΠΑ και οι «Kosher εθνικιστές».

link: Sic transit gloria mundi

«Rivarol: Παρουσιάζετε μια σύνθεση ολόκληρης της ιστορίας της Αραβο-ισραηλινής σύγκρουσης σε ένα έργο με τίτλο «Κατανοώντας την Αραβο-ισραηλινή Σύγκρουση», που εκδόθηκε το 2024 από τις πολύ ενδιαφέρουσες Éditions Kontre Kulture. Μέσα από το βιβλίο σας, καταλαβαίνουμε ότι η σιωνιστική ιδεολογία εξακολουθεί να διατηρεί τον στόχο της εθνοκάθαρσης της Παλαιστίνης. Πώς εξηγείται αυτή η εμμονή;

Youssef Hindi: Ο Σιωνισμός, στην αρχή του, είναι ένα πολιτικό-θρησκευτικό έργο που βασίζεται στον Ιουδαϊσμό. Οι ιδρυτές του σύγχρονου Σιωνισμού, της εβραϊκής εθνικής κατοικίας και του Κράτους του Ισραήλ, αν και κατά κύριο λόγο άθεοι, στήριξαν το σχέδιό τους στην Εβραϊκή Βίβλο (απαλλαγμένη από την Καινή Διαθήκη), που θεωρείται «κτηματολογικό» και πολιτικό, κοινωνικό και γεωπολιτικό εγχειρίδιο. Η κατάκτηση των Αγίων Τόπων από τις σιωνιστικές παραστρατιωτικές οργανώσεις που σχημάτισαν το «IDF» το 1948 έχει ως πρότυπο το Δευτερονόμιο και το Βιβλίο του Ιησού του Ναυή. 

Ιδρυτικά κείμενα που αν διαβαστούν κατά γράμμα, χωρίς την εξουσιοδοτημένη ερμηνεία της Καθολικής Εκκλησίας, πρεσβεύουν την κατάκτηση, την εθνοκάθαρση, την εξάλειψη πληθυσμών χωρίς διάκριση ηλικίας και φύλου, καθώς και ζώων, και την καταστροφή πόλεων στο σύνολό τους. Για να το θέσω απλά, όταν ισχυρίζεστε, όπως ο David Ben-Gurion και ο Benjamin Netanyahu, ότι είστε ο κληρονόμος του Joshua και ισχυρίζεστε ότι ακολουθείτε το παράδειγμά του, το συγκεκριμένο αποτέλεσμα είναι η εθνοκάθαρση του 1948 (η Nakba) και η τρέχουσα γενοκτονία στη Γάζα.

Rivarol: Η αμερικανο-ισραηλινή συμμαχία είναι μια σταθερά στην ιστορία της σύγκρουσης. Πώς κατανέμονται οι ρόλοι μεταξύ τους; Είναι η επιστροφή του Τραμπ σημείο καμπής σε αυτή την τοξική σχέση;

Youssef Hindi: Η Αμερική είναι το αεροπλανοφόρο και το πορτοφόλι του Ισραήλ. Το Ισραήλ είναι η σύζυγος και το αφεντικό της Ουάσιγκτον, μια σπάταλη σύζυγος που παρασύρει τις Ηνωμένες Πολιτείες σε θανάσιμους πολέμους εναντίον οποιουδήποτε εμποδίζει την εδαφική της επέκταση από τον Νείλο έως τον Ευφράτη, συχνά ενάντια στα συμφέροντα της Ουάσιγκτον. Μέσω του λόμπι του, το Ισραήλ ασκεί ακόμη πιο ισχυρή δύναμη στο αμερικανικό κατεστημένο καθώς οι Αγγλοαμερικανοί έχουν προσηλυτιστεί δύο φορές: πρώτα στον Ιουδαϊσμό μέσω του Καλβινισμού, Πουριτανισμού, Ευαγγελισμού κ.λπ. μετά στον Σιωνισμό. Οι Ηνωμένες Πολιτείες θεωρούν τον εαυτό τους, από την ίδρυσή τους, ως τη νέα Ιερουσαλήμ. Ο ιουδαιοπροτεσταντισμός είναι το γόνιμο έδαφος του αγγλοαμερικανικού σιωνισμού και του φιλο-ισραηλινού λόμπι. 

Ο Ντόναλντ Τραμπ πρέπει να ικανοποιήσει το φιλο-ισραηλινό λόμπι και τους Εβραίους Σιωνιστές δωρητές του, συμπεριλαμβανομένης της οικογένειας Άντελσον. Θα κάνει, νομίζω, αυτό που έκανε κατά την πρώτη του θητεία, δηλαδή το μέγιστο των συμβολικών παραχωρήσεων: Συμφωνίες του Αβραάμ, μεταφορά της πρεσβείας στην Ιερουσαλήμ, αναγνώριση του συριακού Γκολάν ως ιδιοκτησίας του Ισραήλ. 

Όλα αυτά, νομίζω, αποφεύγοντας τον πόλεμο εναντίον του Ιράν για τον οποίο πιέζουν οι Ισραηλινοί ηγέτες και το λόμπι τους στις Ηνωμένες Πολιτείες. Καθώς γράφω αυτές τις γραμμές, έχει επιτευχθεί συμφωνία κατάπαυσης του πυρός στη Γάζα. Αυτό είναι το αποτέλεσμα, ειδικότερα, των διαπραγματεύσεων που διεξήγαγε η ομάδα Τραμπ. Ο Ντόναλντ Τραμπ είπε τηλεφωνικά στον Νετανιάχου μετά τη νίκη του στις προεδρικές εκλογές ότι ήθελε κατάπαυση του πυρός στη Γάζα πριν από την ορκωμοσία του.

Rivarol: Από τη δεκαετία του 2000, ο Σιωνισμός πήρε μια ανοιχτά θρησκευτική και μεσσιανική τροπή. Στο βιβλίο «Ισραήλ και Παγκόσμιος Πόλεμος των Θρησκειών», που γράφτηκε από κοινού με τον Pierre-Antoine Plaquevent και το οποίο μόλις κυκλοφόρησε από τις Éditions Culture & Racines, παρέχετε πολλά κλειδιά για την κατανόηση αυτής της αλλαγής. Πώς μεταφράζεται αυτό στον στόχο του πολέμου κατά του παλαιστινιακού λαού;

Youssef Hindi: Αυτό έχει ως αποτέλεσμα μια επιτάχυνση της εθνοκάθαρσης που ξεκίνησε το 1948, και η οποία συνεχίστηκε με αργό και ύπουλο τρόπο έκτοτε, με κάποιες κορυφές όξυνσης όπως κατά τον πόλεμο του 1967. Η εβραϊκή μεσσιανική στροφή του Κράτους του Ισραήλ δεν έχει ως συνέπεια τη μεταμόρφωση του Σιωνισμού, αλλά την αφαίρεση των φιλελεύθερων αντικειμενικών του εμπόδιων και της υποκρισίας. 

Με αυτήν την εξτρεμιστική κυβέρνηση, ο Σιωνισμός εμφανίζεται ως έχει στην ουσία: μεσσιανικός, επεκτατικός, ρατσιστικός, αποκλειστικός, υπεροχικός και γενοκτονικός. Η «θεαματική» διάσταση της γενοκτονίας ζωντανά στη Γάζα αποκαλύπτει στην ανθρωπότητα τη βαθιά φύση του Ισραήλ και την υποκρισία των δυτικών ηγετών που μιλούν για το Shoah καθημερινά και που κοιτούν από μακριά μια γενοκτονία που λαμβάνει χώρα μπροστά στα μάτια μας.

Rivarol: Ποιο είναι το πραγματικό τίμημα της εθνοκάθαρσης στη Λωρίδα της Γάζας;

Youssef Hindi: Σύμφωνα με μια χαμηλή εκτίμηση από μια μελέτη (που δημοσιεύτηκε τον Νοέμβριο του 2024) που πραγματοποιήθηκε από δύο ερευνητές, τον Corey Scher, του Πανεπιστημίου της Νέας Υόρκης, και τον Jamon Van Den Hoek, του Oregon State University, το 58,7% των κτιρίων στον θύλακα της Γάζας υποβαθμίζονται ή καταστρέφονται. «Στον ιδιαίτερα πυκνό τομέα της πόλης της Γάζας, το ποσοστό αυτό αυξάνεται στο 73,8%.» 

Τον Ιούλιο του 2024, το επιστημονικό περιοδικό Lancet υπολόγισε τον αριθμό των θανάτων σε 186.000, λαμβάνοντας υπόψη «έμμεσες» αιτίες που συνδέονται με τη σύγκρουση. Με βάση αυτή την εκτίμηση, ο αριθμός των νεκρών στη Γάζα σήμερα είναι μεταξύ 220.000 και 240.000, ή το 10% του πληθυσμού.

για να διαβάσετε ολόκληρη την συνέντευξη εδώ ...

Jean Marie Le Pen: Η Γάζα είναι ένα «στρατόπεδο συγκέντρωσης» (https://mavreslegeones.blogspot.com/)

 

Anaktisi Mag - περιοδικό ΑΝΑΚΤΗΣΗ

«Η μεγάλης κλίμακας στρατιωτική επίθεση που ξεκίνησε [το Ισραήλ] εναντίον των αμάχων πληθυσμών που βρίσκονται συγκεντρωμένοι σε ένα πραγματικό γκέτο, ένα πραγματικό στρατόπεδο συγκέντρωσης, μου φαίνεται συγκλονιστική και ελπίζω να σταματήσει. 

Αυτοί οι άνθρωποι είναι εγκλωβισμένοι σε μια περιοχή από την οποία δεν μπορούν να ξεφύγουν. Είναι προφανές ότι μοιάζει με στρατόπεδο συγκέντρωσης. 

Καταλαβαίνω ότι ο ελέφαντας ερεθίζεται όταν το κουνούπι του τσιμπάει το αυτί αλλά δεν μπορώ να πιστέψω ότι το Ισραήλ αισθάνεται ότι απειλείται επειδή σε έξι μήνες, τρείς από τους πολίτες του έχουν πεθάνει από ρουκέτες που εκτοξεύονται από την έρημο. 

Καταλαβαίνω ότι το κράτος του Ισραήλ θέλει να υπερασπιστεί τους πολίτες του, ακόμα κι αν απειλούνται σε μικρό βαθμό, αλλά η απάντηση του, μου φαίνεται δυσανάλογη»

Οι παραπάνω δηλώσεις του Λεπέν έγιναν στις 8 Ιανουαρίου 2009. 

Βέβαια η επικαιρότητα τους παραμένει ίδια όπως και η τεράστια ομοιότητα με το σήμερα ...

πηγή

Η παράνοια της antifa στα γήπεδα: St. Pauli vs Celtic

 

Μαχητής ως το τέλος, πρότυπο για κάθε επαναστάτη: αποχαιρετισμός στον Yahya Sinwar

 

του Α.Π.

Οι σιωνιστές και οι παπαγάλοι τους δεν διδάσκονται ούτε από την Ιστορία, ούτε καν από τα γεγονότα των τελευταίων εβδομάδων. Με τον αμερικανιάρικο τρόπο σκέψης τους, «φτιάχνονται» με το να κατασκευάζουν «δαιμόνιους» και «σκληρούς» ηγέτες που «κινούν τα νήματα» της Αντίστασης, ωσάν να ήταν αυτή προσωπική υπόθεση και όχι βαθιά ριζωμένη στους αραβικούς λαούς (της Λεβαντίνης, ιδιαίτερα). 

Διαπίστωσαν, όμως, με τα αυξημένα φέρετρα των φαντάρων τους (σήμερα, άλλα πέντε – τουλάχιστον) που έρχονται από τον Λίβανο (όπου δεν έχουν μπορέσει να προχωρήσουν, κι αυτό, χάρη στην Αντίσταση) ότι καμία δολοφονία ηγετικού στελέχους της Αντίστασης δεν την λυγίζει, ειδικά την αραβική. Δεν καταλαβαίνουν καν ότι, όταν φωτογραφίζουν τον νεκρό Αντιστασιακό, με τη στρατιωτική του στολή, με τη μαντίλα και το όπλο στο χέρι, όταν δείχνουν βίντεο με τις τελευταίες στιγμές του ηγέτη, να εξαντλεί τις τελευταίες του σωματικές δυνάμεις για να επιτεθεί στο ντρόουν που αντιλήφθηκε ότι έρχεται (κανένας σιωνιστής δεν είχε το θάρρος να τον κοιτάξει στα μάτια), και να μην ήταν πηγή έμπνευσης, τον καθιστούν. Δηλαδή, χάνουν ακόμα και στον επικοινωνιακό τομέα, στον οποίο «διαπρέπουν».

Και τι να πει κανείς ειδικά για τον Γιάχια Σίνουαρ; Με σχεδόν 23 χρόνια στις σιωνιστικές φυλακές και μη έχοντας αποκηρύξει τον ένοπλο αγώνα για την απελευθέρωση του λαού του, δεν θα μπορούσε παρά να πεθάνει με το όπλο στο χέρι. Έχοντας μάθει, στη φυλακή, τη γλώσσα του εχθρού, γνώρισε και την ψυχή του: βασικό δίδαγμα για κάθε επαναστάτη, ώστε να μην υποτιμά, ούτε όμως να υπερτιμά τον αντίπαλο, σε αντίθεση, φυσικά, με τη στάση των σιωνιστών και κάθε εξ ορισμού αλαζόνα λακέ του ιμπεριαλισμού. Αυτό αποτελεί προϋπόθεση για κάθε επαναστατική ενέργεια, όπως ήταν η ηρωική 7η Οκτώβρη, που τσαλάκωσε μια για πάντα τον σιωνιστικό-ιμπεριαλιστικό «χάρτινο τίγρη», στον (τέλειο) σχεδιασμό της οποίας ο Σίνουαρ, ως φαίνεται, είχε κομβικό ρόλο.

Ακόμα και ο ηρωικός θάνατός του (πόσες φορές διαβάσαμε έναν χρόνο τώρα, ότι «την είχε κάνει», «κρύβεται σε τούνελ» κλπ.) ρίχνει ξανά «τη μπάλα στο γήπεδο» των σιωνιστών. Αυτοί, τώρα, πρέπει να αποδείξουν (και σε όσους ως τώρα έμειναν πεισμένοι) για ποιο λόγο συνεχίζουν τον γενοκτονικό πόλεμο. Ήδη, τα σιωνιστικά ΜΜΕ αναγκάζονται κάτι να ψελλίσουν για «παράθυρο ευκαιρίας» για «ντηλ». Ακόμα πιο αδικαιολόγητη στην παγκόσμια κοινή γνώμη φαντάζει τώρα και μία επίθεση και στο Ιράν. Ούτε αυτό είχαν υπολογίσει.

Οι σιωνιστές μπορεί να επιχαίρουν για μια επικοινωνιακού και μόνο τύπου εφήμερη «επιτυχία», ιδίως μετά τις φάπες από την ιρανική ανταπάντηση και την επιτυχή διάλυση του στρατοπέδου της «επίλεκτης» συμμορίας Γκολάνι από τη Χεζμπολάχ. Επί της ουσίας, ωστόσο, ο θάνατος Σίνουαρ, αν άλλαξε κάτι, όσον αφορά την αραβική Αντίσταση και, γενικότερα, την υπόθεση των Λαών, είναι στο ότι πυκνώνουν οι γραμμές όσων εμπνέονται από τον θάνατο του και προσχωρούν σε αυτή.