Η κατάσταση του τρόμου: Παλαιστίνη, Σιωνισμός και οι Εβραίοι

 

του Τroy Southgate

Η ισραηλινο-παλαιστινιακή σύγκρουση βρίσκεται διαρκώς στο επίκεντρο της επικαιρότητας. Αν και οι ειδήσεις για απώλειες, τραυματισμούς και θανάτους αποτελούν καθημερινό φαινόμενο, τα βασικά στοιχεία σχετικά με τα αίτια της σύγκρουσης και τη λογική λύση για την επίλυσή της δεν προβάλλονται ποτέ.

Πολλοί άνθρωποι θα υποθέσουν —εντελώς φυσιολογικά, βέβαια, εφόσον βασίζονται στα κατεστημένα μέσα ενημέρωσης για την πληροφόρησή τους— ότι το «Κράτος του Ισραήλ» υπήρχε ανέκαθεν, όπως ακριβώς η Αγγλία, η Σκωτία και η Ουαλία. Ωστόσο, αυτό δεν ισχύει, καθώς η ίδρυση του «Εβραϊκού Κράτους του Ισραήλ» ανακηρύχθηκε μόλις στις 14 Μαΐου 1948, από το Τελ Αβίβ. Πριν από αυτή την ημερομηνία, η χώρα ονομαζόταν Παλαιστίνη και αποτελούσε την πατρίδα του παλαιστινιακού λαού επί σχεδόν 2.000 χρόνια. 

Το ισχυρότερο επιχείρημα του σύγχρονου Εβραϊσμού είναι ότι αποτελούν τους άμεσους απογόνους των αρχαίων Ισραηλιτών. Το επιχείρημα αυτό —σε συνδυασμό με την πλήρη άγνοια της συντριπτικής πλειονότητας του κόσμου— έχει χρησιμοποιηθεί για να δικαιολογήσουν τις αξιώσεις τους στην Παλαιστίνη.

Είναι γεγονός ότι το 90% του σύγχρονου παγκόσμιου Εβραϊσμού απαρτίζεται από μια φυλετική ομάδα που ονομάζεται Ασκενάζι (Ashkenazim), οι οποίοι κατάγονται από τον λαό της Αυτοκρατορίας των Χαζάρων, ο οποίος ασπάστηκε τον Ιουδαϊσμό επτά αιώνες μετά την καταστροφή της Ιερουσαλήμ το 70 μ.Χ.

Εκείνη την εποχή, ο μικρός ιουδαϊκός πληθυσμός της Παλαιστίνης είχε διασκορπιστεί από τον Ρωμαίο αυτοκράτορα Βεσπασιανό και τον γιο του, τον Τίτο. Αυτός ο αρχικός πληθυσμός, ο οποίος ήταν μεικτής καταγωγής, κατέφυγε στη Βόρεια Αφρική και στη συνέχεια κατευθύνθηκε προς την Ισπανία, προσηλυτίζοντας πολλούς ανθρώπους στον Ιουδαϊσμό κατά τη διάρκεια της πορείας του.

Η ομάδα αυτή απέκτησε μεγάλο πλούτο και προνόμια, και τα μέλη της είναι γνωστά μέχρι σήμερα ως Σεφαρδίτες Εβραίοι.

Οι Σεφαρδίτες —που αποτελούν το 10% του εβραϊκού πληθυσμού— προέρχονται από ένα μείγμα καταγωγών: Ιουδαίων, Εδωμιτών, Σύρων, Χαναναίων, Φοινίκων και Βορειοαμερικανών. Το αρχικό έθνος του Ιούδα, το οποίο περιλάμβανε τις φυλές του Ιούδα, του Βενιαμίν, του Λευί και άλλες, κατακτήθηκε και οδηγήθηκε σε εξορία στη Βαβυλώνα 600 χρόνια πριν από τη γέννηση του Χριστού.

Περίπου 50.000 από αυτούς επέστρεψαν στην Ιερουσαλήμ γύρω στο 150 π.Χ. για να ανοικοδομήσουν την πόλη και, τελικά, ενσωμάτωσαν τις πόλεις των Εδωμιτών και των Χαναναίων της γύρω περιοχής. Την εποχή του Χριστού, πολλοί από τους κατοίκους της Ιουδαίας είχαν εδωμιτική και χαναναϊκή καταγωγή· συνεπώς, ακόμη και οι σύγχρονοι Σεφαραδίτες Εβραίοι έχουν ελάχιστο από το αρχικό ισραηλιτικό αίμα να κυλά στις φλέβες τους.

Για να επανέλθουμε στους Χαζάρους —έναν τουρκο-φιννικό, ημι-νομαδικό λαό που εγκαταστάθηκε στη σημερινή νότια Ρωσία και σταδιακά εξαπλώθηκε στις ακτές της Μαύρης Θάλασσας, της Κασπίας και της Αζοφικής—, σημειώνεται ότι αρχικά ήταν ειδωλολάτρες.

Ωστόσο, Εβραίοι που είχαν εξοριστεί από την Κωνσταντινούπολη επί Λέοντος Γ΄ εγκαταστάθηκαν ανάμεσα στους Χαζάρους και κατάφεραν να προσηλυτίσουν τον ηγεμόνα της Χαζαρίας, τον Χαγάνο Μπουλάν, στον Ιουδαϊσμό. Τελικά, ολόκληρη η Χαζαρία ακολούθησε το παράδειγμά του. Όταν οι Μογγόλοι νίκησαν τη Χαζαρία τον 13ο αιώνα, ο πληθυσμός κατέφυγε βορειοδυτικά, στην Πολωνία και σε άλλες χώρες της Ανατολικής Ευρώπης. Αυτοί οι άνθρωποι ήταν οι προαναφερθέντες Ασκενάζι.

Είναι σαφές ότι αυτή η ομάδα —η οποία, όπως έχει ήδη αναφερθεί, αποτελεί το 90% του σύγχρονου παγκόσμιου εβραϊκού πληθυσμού— δεν κατοίκησε ποτέ στην Παλαιστίνη και, συνεπώς, δεν έχει καμία νόμιμη αξίωση επ’ αυτής. Ακόμη και για τους Σεφαρδίτες Εβραίους θα ήταν δύσκολο να δικαιολογήσουν μια «επιστροφή» στην Παλαιστίνη.

Ο σιωνιστικός ισχυρισμός ότι οι σημερινοί «Εβραίοι» αποτελούν μια «φυλή» που κατάγεται από τους αρχαίους Εβραίους Ισραηλίτες είναι ψευδής. Οι σύγχρονοι «Εβραίοι» δεν αποτελούν «φυλή», αλλά μια πολιτισμική και θρησκευτική ομάδα με μεικτή φυλετική καταγωγή, γεγονός που επιβεβαιώνεται από την ύπαρξη μαύρων «Εβραίων» —βλ. για παράδειγμα την Επιχείρηση Σολομών— οι οποίοι επίσης δεν έχουν κανέναν προγονικό δεσμό με τη γη της Παλαιστίνης.

Η κατάκτηση της Παλαιστίνης συνεχίζεται αμείωτη, τόσο από το 1948 όσο και κατά τα προηγούμενα έτη. Πρόκειται για μια κατάκτηση που συντελέστηκε μέσω της μαζικής μετανάστευσης Εβραίων από τη Ρωσία, την Πολωνία, τη Δυτική Ευρώπη και την Αμερική, οι οποίοι στέρησαν τον νόμιμο παλαιστινιακό πληθυσμό από τις εστίες, τη γη και το έθνος του.

Είναι μια τραγωδία που κατέστη δυνατή χάρη στην ικανότητα των Σιωνιστών να εξαναγκάζουν κυβερνήσεις και θεσμούς να υποκύπτουν στις επιθυμίες τους. Στο πλαίσιο αυτό, δεν πρέπει να παραβλέπεται ούτε ο τεράστιος πλούτος τους ούτε η κυριαρχία τους στα μέσα μαζικής ενημέρωσης σε παγκόσμιο επίπεδο. Είναι επίσης θλιβερό γεγονός ότι ο δειλός και προδοτικός ρόλος που διαδραμάτισε το βρετανικό κράτος σε αυτή την υπόθεση υπήρξε καθοριστικής σημασίας.   

Οι Παλαιστίνιοι έχουν επιστρατεύσει κάθε διαθέσιμο μέσο για να στρέψουν την προσοχή στη δεινή τους θέση, ωστόσο έχουν αγνοηθεί, ενώ μάλιστα έχουν παρουσιαστεί ως «τρομοκρατική» απειλή για τους «διωκόμενους» Εβραίους, τη στιγμή που, στην πραγματικότητα, συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο. Αξίζει να γίνει μια σύντομη αναδρομή στην ιστορία των ταραχών στην Παλαιστίνη, ώστε να κατανοηθεί το μέγεθος της αδικίας που διέπραξαν οι Σιωνιστές στη Μέση Ανατολή.

Στις 29 Νοεμβρίου 1947, τα λεγόμενα Ηνωμένα Έθνη αποφάσισαν τη διχοτόμηση της χώρας. Εκείνη την εποχή, οι Εβραίοι έλεγχαν μόλις το 7% της γης και αποτελούσαν το ένα τρίτο του πληθυσμού – ποσοστό που ήταν μάλιστα αποτέλεσμα της μαζικής εβραϊκής μετανάστευσης. Ως αποτέλεσμα της διχοτόμησης, οι Εβραίοι απέκτησαν επιπλέον 48% της χώρας, αυξάνοντας το μερίδιό τους στο 55%. Ο παλαιστινιακός πληθυσμός εξοργίστηκε, και δικαίως. Ωστόσο, οι Σιωνιστές δεν αρκέστηκαν σε αυτό και εξαπέλυσαν μια ανελέητη εκστρατεία τρόμου κατά του γηγενούς πληθυσμού, με στόχο να τους εκδιώξουν από τη γη που τους είχε απομείνει. Αυτή η επιθετική στρατηγική, υπό τη μία ή την άλλη μορφή, συνεχίζεται μέχρι σήμερα.

Στις 9 Απριλίου 1948, η Εβραία τρομοκρατική οργάνωση Ιργκούν Ζβάι Λέουμι, με επικεφαλής τον υποψήφιο πρωθυπουργό Μεναχέμ Μπέγκιν, κατέστρεψε το χωριό Ντέιρ Γιασίν. Συνολικά 254 άνδρες, γυναίκες και παιδιά σφαγιάστηκαν και αυτό έδωσε τον τόνο για το τι θα ακολουθούσε.  Ως αποτέλεσμα τέτοιων ενεργειών, έως τις 11 Μαΐου 1948, το 77% της χώρας βρισκόταν σε εβραϊκά χέρια.

Τα Ηνωμένα Έθνη, σε μια χαρακτηριστικά αδύναμη αντίδραση, έστειλαν τον Κόμη Φόλκε Μπερναντότ για να μεσολαβήσει στην κατάσταση και να εφαρμόσει το αρχικό σχέδιο διαμελισμού. Οι Εβραίοι δεν ήταν καθόλου πρόθυμοι να το δεχτούν και μια άλλη τρομοκρατική οργάνωση, η Συμμορία Στερν —με επικεφαλής τον Γιτζάκ Σαμίρ, ο οποίος επρόκειτο επίσης να διατελέσει πρωθυπουργός— πυροβόλησε και σκότωσε αμέσως τον εκπρόσωπο. Στο μεταξύ, η σιωπή του ΟΗΕ για όλη αυτή την υπόθεση ήταν εκκωφαντική.

Τα επόμενα χρόνια χαρακτηρίζονται από μια σειρά τρομοκρατικών ενεργειών και τη θέσπιση καταπιεστικών νόμων από το κράτος του Ισραήλ. Για παράδειγμα, στις 20 Μαρτίου 1950 ψηφίστηκε νόμος που επέτρεπε την απαλλοτρίωση και τη μεταβίβαση στην κρατική κυριότητα περιουσιακών στοιχείων που ανήκαν σε Παλαιστίνιους, οι οποίοι είχαν εγκαταλείψει προσωρινά τα σπίτια και τα χωριά τους. Στις 14 Οκτωβρίου 1953, εβραϊκές δυνάμεις υπό τη διοίκηση του Αριέλ Σαρόν επιτέθηκαν στο αραβικό χωριό Κίμπια, ανατίναξαν το τοπικό σχολείο, κατεδάφισαν 41 σπίτια και δολοφόνησαν 53 αμάχους.

Το επόμενο σημαντικό γεγονός για την τύχη των Παλαιστινίων έλαβε χώρα στις 5 Ιουνίου 1967, όταν το Ισραήλ επιτέθηκε στην Αίγυπτο, τη Συρία και την Ιορδανία, ξεκινώντας τον λεγόμενο Πόλεμο των Έξι Ημερών. Μέσα σε λιγότερο από μία εβδομάδα, οι Ισραηλινοί κατέλαβαν τη Δυτική Όχθη, τη Λωρίδα της Γάζας, τα Υψίπεδα του Γκολάν και το Σινά, καθώς και το υπόλοιπο μισό της Ιερουσαλήμ. Στις 28 Ιουνίου, οι επιτιθέμενοι ανακοίνωσαν την πλήρη προσάρτηση της Ιερουσαλήμ, παρά το ψήφισμα του ΟΗΕ που όριζε ότι η πόλη έπρεπε να διατηρήσει διεθνές καθεστώς. Κατά συνέπεια, 1,3 εκατομμύρια Παλαιστίνιοι βρέθηκαν πλέον υπό ισραηλινή στρατιωτική κατοχή.

Στις 22 Νοεμβρίου 1967, ο ΟΗΕ εξέδωσε το Ψήφισμα 242, καλώντας το Ισραήλ να αποσυρθεί από τα εδάφη που κατέλαβε κατά τη διάρκεια του Πολέμου των Έξι Ημερών. Μέχρι τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές, το κράτος του Ισραήλ αγνοεί αυτό το αίτημα εδώ και πάνω από μισό αιώνα και θα συνεχίσει να το πράττει. Παρομοίως, σε αντίθεση με τα ψηφίσματα που εξέδωσε κατά του Ιράκ του Σαντάμ Χουσεΐν —τα οποία οδήγησαν σε ολοκληρωτικό πόλεμο μέσα σε διάστημα μόλις έξι μηνών— ο ΟΗΕ δεν έχει καταβάλει καμία σοβαρή προσπάθεια για την επιβολή του εν λόγω ψηφίσματος. Δεν προκαλεί έκπληξη το γεγονός ότι αυτό το συμβούλιο-μαριονέτα των ιμπεριαλιστικών συμφερόντων έχει ταυτιστεί απόλυτα με την υποκρισία.

Η εβραϊκή θέση σχετικά με τους Παλαιστινίους μπορεί να συνοψιστεί σε μια δήλωση της τότε Πρωθυπουργού του Ισραήλ, Γκόλντα Μέιρ, η οποία δήλωσε στους Sunday Times στις 5 Ιουνίου 1969: «Δεν υπήρχε παλαιστινιακός λαός· δεν υπήρχαν».

Καθώς οι καταπιεσμένοι Παλαιστίνιοι συνέχιζαν τις προσπάθειες να στρέψουν την παγκόσμια προσοχή στη δεινή τους θέση, το «Ισραήλ» εξαπέλυσε μια παγκόσμια επιχείρηση για να φιμώσει τους Παλαιστίνιους εκπροσώπους, χρησιμοποιώντας τη μόνη μέθοδο που γνωρίζει: τη δολοφονία. Στις 16 Οκτωβρίου 1972, η Μοσάντ —η ισραηλινή μυστική υπηρεσία— δολοφόνησε τον Ουαέλ Ζβαϊτέρ στην Ιταλία· στις 8 Δεκεμβρίου 1972, η Μοσάντ δολοφόνησε τον Μαχμούντ Χαμσαρί στο Παρίσι της Γαλλίας· στις 25 Ιανουαρίου 1973, η Μοσάντ εξόντωσε τον Χουσεΐν Μπασίρ στη Λευκωσία της Κύπρου· στις 10 Απριλίου 1973, οι Παλαιστίνιοι ηγέτες Γιουσέφ Νατζάρ και Καμάλ Αντουάν δολοφονήθηκαν άγρια ​​στα σπίτια τους στη Βηρυτό· και στις 21 Ιουλίου 1973, η Μοσάντ εξέλαβε εσφαλμένα έναν Μαροκινό κάτοικο για Παλαιστίνιο και τον σκότωσε στη νορβηγική πόλη Λιλεχάμερ.

Στο μεταξύ, στις 6 Οκτωβρίου 1973, η Αίγυπτος και η Συρία —αδυνατώντας να πείσουν το Ισραήλ να αποσυρθεί από τα κατεχόμενα εδάφη— εξαπέλυσαν μεγάλη επίθεση. Μετά την αρχική επιτυχία των Αιγυπτίων, οι Ισραηλινοί αντεπιτέθηκαν και διέσχισαν τη Διώρυγα του Σουέζ στις 16 Οκτωβρίου. Ωστόσο, τελικά αποσύρθηκαν τον Μάρτιο του 1974, αλλά μόνο μέχρι τις θέσεις που κατείχαν το 1967.

Ένα ενδιαφέρον περιστατικό έλαβε χώρα στις 10 Νοεμβρίου 1975, όταν ο ΟΗΕ εισήγαγε το Ψήφισμα 3379 (βασισμένο στο προγενέστερο Ψήφισμα 21106) και εξίσωσε τον Σιωνισμό με τον ρατσισμό. Τι σοκ πρέπει να ήταν αυτό για τους δύστυχους, «διωκόμενους» Εβραίους, οι οποίοι επί χρόνια παρουσιάζονταν ως θύματα ρατσισμού και πρωτοπόροι στον αγώνα εναντίον του. Τώρα, βρίσκονταν κατηγορούμενοι για το ίδιο ακριβώς έγκλημα.

Κατά τη διάρκεια των επόμενων ετών, η Μοσάντ συνέχισε την πολιτική της εξόντωσης. Στις 3 Ιανουαρίου 1977, ο Μαχμούντ Σαλίχ δολοφονήθηκε στο Παρίσι· στις 4 Ιανουαρίου 1978, ο Σαΐντ Χαμάμι σκοτώθηκε στο Λονδίνο· στις 3 Αυγούστου 1978, ο Ιζεντίν αλ-Καλάκ εξοντώθηκε στο Παρίσι· στις 21 Ιανουαρίου 1979, ο Αλί Χασάν Σαλαμέ δολοφονήθηκε στη Βηρυτό· και στις 4 Ιουνίου 1981, ο Ναΐμ Χαντάρ σκοτώθηκε στις Βρυξέλλες. Ο κατάλογος συνεχίζεται. Αυτή η λίστα κρατικά εγκεκριμένων δολοφονιών, σε συνδυασμό με το γεγονός ότι τέτοια κτηνώδης βία διαπράχθηκε εντός των συνόρων άλλων χωρών, καταδεικνύει: (i) την οργανωμένη εβραϊκή περιφρόνηση για το δικαστικό απαραβίαστο άλλων εθνών, (ii) τη στάση απέναντι στην ελευθερία του λόγου σχετικά με το Παλαιστινιακό ζήτημα και (iii) την απίστευτη αλαζονεία και την έλλειψη λογοδοσίας τους. Το γεγονός ότι επιτρέπεται στη Μοσάντ να δρα ανεμπόδιστα σε όλο τον κόσμο δεν αποτελεί απλώς προσβολή της εθνικής κυριαρχίας, αλλά προσβολή της ίδιας της ανθρωπότητας.

Συνεχίζοντας, στις 5 Ιουνίου 1982, το «Ισραήλ» εισέβαλε στον Λίβανο και σκότωσε μεταξύ 30.000 και 40.000 ανθρώπους. Στις 30 Αυγούστου εκείνου του έτους, προκειμένου να αποφευχθεί περαιτέρω καταστροφή της Βηρυτού, οι Παλαιστίνιοι μαχητές αποχώρησαν, αφού έλαβαν διαβεβαιώσεις από τις Ηνωμένες Πολιτείες ότι οι οικογένειες που παρέμεναν πίσω στους καταυλισμούς προσφύγων θα προστατεύονταν. Ωστόσο, στη συνέχεια —και αφού είχαν σταματήσει οι εχθροπραξίες—, στις 16 Σεπτεμβρίου, φιλοϊσραηλινοί Λιβανέζοι Φαλαγγίτες εισέβαλαν στους καταυλισμούς προσφύγων Σάμπρα και Σατίλα και προέβησαν σε άγρια ​​σφαγή των κατοίκων, η οποία διήρκεσε δύο ημέρες. Οι Ισραηλινοί παρείχαν μάλιστα εναέριο φωτισμό, ώστε η σφαγή να μπορεί να συνεχιστεί και κατά τη διάρκεια της νύχτας. Αυτό αποτέλεσε αναμφίβολα μια από τις πιο σκοτεινές στιγμές στην ιστορία των σχέσεων του «Ισραήλ» με τους Παλαιστίνιους· ωστόσο, όσοι έχετε παρακολουθήσει την ιστορία μέχρι αυτό το σημείο, θα γνωρίζετε ότι το γεγονός αυτό εντάσσεται στην ισραηλινή πολιτική του πλήρους εκτοπισμού και της εξόντωσης του γηγενούς πληθυσμού, στο πλαίσιο της επιδίωξης για ένα «Μεγάλο Ισραήλ».

Στις 9 Δεκεμβρίου 1987, ένα ισραηλινό φορτηγό εμβόλισε σκόπιμα ένα αυτοκίνητο, με αποτέλεσμα να χάσουν τη ζωή τους τέσσερις Παλαιστίνιοι εργάτες. Ίσως να μην επρόκειτο για κάποιο ιδιαίτερα συγκλονιστικό γεγονός, δεδομένης της αιμοσταγούς ιστορίας του κράτους του Ισραήλ, ωστόσο ο παλαιστινιακός πληθυσμός είχε αποφασίσει ότι τα όρια είχαν ξεπεραστεί και στα Κατεχόμενα ξέσπασαν ταραχές. Είχε ξεκινήσει αυτό που έκτοτε έμεινε γνωστό ως Ιντιφάντα (Εξέγερση). Μέχρι σήμερα, χιλιάδες άνθρωποι έχουν χάσει τη ζωή τους, καθώς αντιμετωπίζουν τακτικά τις ισραηλινές δυνάμεις —με τους πυραύλους, τα τανκς, τα πολυβόλα και τα δακρυγόνα— έχοντας ως μοναδικά μέσα αντίστασης πέτρες και μπουκάλια.

Όταν σκεφτόμαστε τους Παλαιστίνιους, είναι χρήσιμο να αναλογιστούμε τι θα κάναμε εμείς οι ίδιοι αν βρισκόμασταν αντιμέτωποι με μια ξένη ομάδα που εισέβαλε στη χώρα μας κατά χιλιάδες, μας εκδίωκε βίαια από τα σπίτια και τη γη μας, μας στερούσε τα στοιχειώδη μέσα επιβίωσης και εφάρμοζε μια πολιτική συστηματικής εξόντωσης. Οι περισσότεροι από εμάς θα πολεμούσαμε με όλες μας τις δυνάμεις και μέχρι την τελευταία ρανίδα του αίματός μας. Το ίδιο ισχύει και για τους Παλαιστίνιους, και υπάρχει η ελπίδα ότι μια μέρα θα πετύχουν επιτέλους τη δικαιοσύνη που τους αξίζει.

Μια άγνωστη πτυχή της ένοπλης δράσης των εθνικιστών ανταρτών πόλης της ΕΟΚΑ Β

 

του Οδυσσέα Διομήδους

Αυτό το κείμενο ήθελα να το γράψω εδώ και πολύ καιρό. Και το γράφω με πολύ μεγάλη συγκίνηση. Διότι αυτό που περιγράφω αποτελεί την πιο ηρωική (και συνάμα παντελώς άγνωστη) πράξη του πολέμου του ‘74. Και αναφέρεται μόνο στο σχετικό βιβλίο του (πρόσκαιρα αιχμαλώτου και μετέπειτα δραπετεύσαντος) οπλίτη τότε του 251 ΤΠ, Θεράποντος Κωνσταντίνου.

Στο σχετικό βιβλίο του ο Κωνσταντίνου αναφέρει ότι τη Δευτέρα 22 Ιουλίου 1974 είχε συλληφθεί αιχμάλωτος και ακολουθούσε, μαζί με άλλους αιχμαλώτους, τα τουρκικά στρατεύματα κατά την προέλαση τους προς Κερύνεια.

Τα τουρκικά στρατεύματα, κατά την είσοδο τους στην πόλη της Κερύνειας αντιμετώπισαν διάσπαρτες εστίες αντίστασης από αποκομμένους άνδρες της Εθνικής Φρουράς. 

Μια από αυτές, κατά τον Κωνσταντίνου, προερχόταν από μια ημιτελή οικία στην είσοδο της Κερύνειας, απ’ όπου εκτοξεύονταν κατά των Τούρκων πυρά αυτομάτων όπλων. 

Ο Τούρκος επικεφαλής του προελαύνοντος τμήματος απέστειλε τον Κωνσταντίνου να πει σε αυτούς που προέβαλλαν αντίσταση, να παραδοθούν ειδάλλως θα έπληττε την οικοδομή με αντιαρματικά πυρά  ΠΑΟ.

Οι υπερασπιστές της οικίας, 14 γενειοφόροι και μακρυμάλληδες, οπλισμένοι με Καλάσνικοφ, κατά τον Κωνσταντίνου - περιγραφή που παραπέμπει σε άνδρες της ΕΟΚΑ Β, είπαν στον Κωνσταντίνου να πει στον Τούρκο αξιωματικό "να πάει να γαμηθεί" διότι οι Έλληνες πεθαίνουν δεν παραδίδονται.

Ακολούθως, οι μαχητές αυτοί διενήργησαν έξοδο βάλλοντας κατά των Τούρκων και θερίστηκαν μέχρις ενός από πυρά πολυβόλων και βολές ΠΑΟ.

Το ότι οι πιο πάνω ηρωικώς πεσόντες Έλληνες μαχητές ανήκαν στην ΕΟΚΑ Β, προφανώς στο τμήμα του λησμονημένου εθνικού ήρωα του Ελληνισμού Χριστόφορου Καϊμακάμη (Λόντου), το επιβεβαίωσα ως ακολούθως: Όταν εξαντλήθηκε η πρώτη έκδοση του βιβλίου του Κωνσταντίνου (το οποίο είχε γράψει, καθ’ υπαγόρευσή του κάποιος καθηγητής φιλόλογος) ανέθεσε αυτός τη συγγραφή της δεύτερης έκδοσης σε κάποιον ερευνητή συγγραφέα απόστρατο αξιωματικό της αστυνομίας και οπλίτη του Εφεδρικού Σώματος κατά τα γεγονότα του 74, ο οποίος μετά τη συνταξιοδότηση του συγγράφει και εκδίδει μαρτυρίες για τα τότε τραγικά γεγονότα.

Σε σχετική συζήτησή μας μου ανέφερε ότι ο Κωνσταντίνου του είπε ότι οι 14 μαχητές ανήκαν στην ΕΟΚΑ Β’. Δυστυχώς αυτό δεν το έγραψε στο βιβλίο κατά τη δεύτερη έκδοση του, μολονότι μου το υποσχέθηκε αλλά, προφανώς, κατά τη συγγραφή του βιβλίου υπερίσχυσε η γνωστή μικροψυχία του Μακαριακού. 

Έτσι, εξάλλου, νομίζουν ότι θα πλαστογραφήσουν την Ιστορία.

Η ηρωική θυσία αυτών των αγνώστων ηρωικών μαχητών αποτελεί, κατ’ εμένα την πιο ηρωική πράξη του πολέμου, οπωσδήποτε εφάμιλλη με την επιχείρηση στο Κοτζιά Καγιά, τη μάχη του Στρατοπέδου της ΕΛΔΥΚ και τη μάχη του Πυροίου.

Αποτελεί λοιπόν χρέος τιμής για την Κυπριακή (και την Ελλαδική) πολιτεία, να διερευνήσουν τις συνθήκες θυσίας αυτών των παιδιών, να φέρουν στο φως τα ονόματα τους και να τους απονείμουν μετά θάνατον τις αρμόζουσες τιμές.

Και άχρι της συντελείας του αιώνος, οι μέλλουσες γενεές των Ελλήνων θα πρέπει να κλίνουν ευλαβικώς το γόνυ προ του μεγαλείου της θυσίας τους. Διότι αυτά τα παιδιά αναβίωσαν τη θυσία των ενδόξων προγόνων τους, των 300 της προσωπικής (βασιλικής) φρουράς του βασιλέως Λεωνίδα, οι οποίοι στις 20 Αυγούστου του 480 πΧ έδωσαν την πιο ένδοξη μάχη στην ιστορία της Ανθρωπότητας, τη μάχη των Θερμοπυλών!

Οι αντισιωνιστικές περιπολίες υπήρξαν πρωτοβουλίες των εθνικοπρολεταριακών Sturmabteilung (SA)... τις οποίες σήμερα αντιγράφουν οι "Ρουβίκωνες" στην Θεσσαλονίκη και μάλιστα ανήμερα των γεγονότων του Κάμπελ του 1931!

για το βιβλίο διαβάστε εδώ ...

Φαιά Παλαιστίνη: Όταν η Παλαιστινιακή Χαμάς διαβάζει το ιδεολογικό μανιφέστο του Αδόλφου Χίτλερ!

 

Ο Ιουδαίος Πρόεδρος Ίσαακ Χέρτζογκ αποκάλυψε στις 12.11.2023 σε μια συνέντευξη στο δίκτυο BBC της Βρετανίας και στη Λάουρα Κένσμπεργκ ότι οι δυνάμεις του κατοχικών δυνάμεων IDF βρήκαν το βιβλίο του Άντολφ Χίτλερ «Mein Kampf» σε ένα παιδικό δωμάτιο ανάμεσα στα προσωπικά αντικείμενα ενός νεκρού μαχητή της αντίστασης σε ένα σπίτι πολιτών που χρησίμευε ως  θέση απόκρυψης για την αντιστασιακή Χαμάς στη πολύπαθη Λωρίδα της Γάζας. 

«Αυτό το βιβλίο βρέθηκε πριν λίγες μέρες στη βόρεια Λωρίδα της Γάζας. Σε ένα παιδικό δωμάτιο, το οποίο έγινε καταφύγιο  της Χαμάς. «Ο ένοπλος της Χαμάς που το κατείχε κρατούσε σημειώσεις, και επισήμανε διάφορα τμήματα και μελετούσε ξανά και ξανά την ιδεολογία του Χίτλερ. 

Μέσα στο πολυδιαβασμένο αντίτυπο του Mein Kampf υπήρχαν σημειώσεις στα περιθώρια, υπογραμμισμένα τμήματα και αποσπάσματα». 

Πριν εξήντα επτά χρόνια, ένας άλλος Ισραηλινός ηγέτης ανακοίνωσε την ανακάλυψη αντιγράφων του βιβλίου Mein Kampf που βρίσκονταν στην κατοχή όμως αυτή την φορά ενός διαφορετικού εχθρού. 

Στις 5 Δεκεμβρίου 1956, η Γκόλντα Μέιρ (που την θαύμαζαν καθόλου τυχαία τα μέλη της ΕΠΕΝ(!) ) τότε υπουργός εξωτερικών του Ισραήλ, μίλησε ενώπιον της Γενικής Συνέλευσης των Ηνωμένων Εθνών. Η Μέιρ είπε: 

«Δεν είναι απλή σύμπτωση ότι οι στρατιώτες του αιγύπτιου δικτάτορα Γκαμάλ Αμπντέλ] Νάσερ είχαν μια αραβική μετάφραση του Mein Kampf στα στρατιωτικά σακίδια εκστρατείας τους». 

Τα τελευταία χρόνια, το μανιφέστο του Χίτλερ συνεχίζει να απολαμβάνει σημαντική δημοφιλία στον αραβικό κόσμο και έχει μεταφραστεί στην Γάζα σε τρεις διαλέκτους. 

Το 1982, οι ισραηλινές δυνάμεις βρήκαν πολλά αντίγραφα του Mein Kampf στην αραβική γλώσσα σε οχυρά της PLO που κατέλαβαν στον Λίβανο.

Το 1999, το γαλλικό πρακτορείο ειδήσεων AFP ανέφερε ότι ήταν από τα πιο δημοφιλή βιβλία στα εδάφη που ελέγχονται από την Παλαιστινιακή Αρχή, σύμφωνα με στοιχεία πωλήσεων που συνέλεξε το πιο δημοφιλές βιβλιοπωλείο στη Ραμάλα, την πρωτεύουσα της Παλαιστινιακής Αρχής.

Ίσαακ Χέρτζογκ

Βιτρίνα σε βιβλιοπωλείο της Παλαιστίνης στη  Γάζα το 2013 ...

Ποιοι πρόδωσαν την Κύπρο; Συνέντευξη με τον Γεώργιο Σταύρου, τον διευθυντή γραφείου του Στρατηγού Δημήτριου Ιωαννίδη

 

Ο αντισιωνισμός του ιταλικού φασισμού (https://mavreslegeones.blogspot.com/)

Διαβάστε το άρθρο εδώ ...

 

Mistica Fascista: o αιρετικός Φασιστής Roberto Ricci

 

Στις 21 Μαΐου, πριν από εκατόν είκοσι ένα χρόνια, γεννήθηκε στη Φλωρεντία ο Roberto Ricci, πιο γνωστός απλώς ως Berto.  

Με διπλό πτυχίο στη φυσική και τα μαθηματικά, δεν ήταν ο τυπικός ακαδημαϊκός δογματιστής, αλλά ένας άνθρωπος με πνεύμα στραμμένο στον κόσμο της δράσης. 

Διαμορφωμένος ανάμεσα στις επιρροές της νεανικής αναρχίας και της αντιαστικής αδιαλλαξίας, προσέγγισε τον φασισμό όχι ως ενα ασφαλές καταφύγιο, αλλά ως ένα διαρκές πεδίο μάχης. 

Πράγματι, από τα οδοφράγματα των εντυπων Il Selvaggio και L'Universale,  έγινε ένας από τους πιο αιρετικούς και πρωτοποριακούς συγγραφείς της εποχής.

Ο Berto ​​ήταν ένας από εκείνους τους νέους άνδρες, που προσέγγισαν τον φασισμό από τα αριστερά. 

Ένας από εκείνους που έχοντας ίσως εσωτερικεύσει αυτή την κοσμοθεωρία περισσότερο από οποιονδήποτε άλλον, ήταν ο πιο αδιάλλακτος και επικριτικός απέναντι στη μερική μόνο εφαρμογή της.

Ήταν εν ολίγοις, ένας από εκείνους τους νέους άνδρες, που αδιάφοροι για το προσωπικό τους όφελος, δεν είχαν κανέναν ενδοιασμό να επικρίνουν ανοιχτά ορισμένες αποφάσεις του καθεστώτος ή να παρακολουθούν με ενδιαφέρον άλλες επαναστάσεις, όπως αυτή που βρισκόταν σε εξέλιξη στη Μπολσεβίκικη Ρωσία.

Θεωρούσε τον αγγλοαμερικανικό υλισμό του Σικάγο ως την αληθινή «Αντι-Ρώμη», την πρωτεύουσα μιας ανθρωπότητας που υποβαθμίστηκε σε «προηγμένα θηρία».

Σε έναν κόσμο που έτρεχε προς την κατανάλωση, την εξόντωση της τεχνολογίας και την αποξένωση του ανθρώπου από το επάγγελμά του και την κοινότητα του, ο Berto ​​ζητούσε την επιστροφή στον «πρωτόγονο και άκρως πολιτισμένο» άνθρωπο, δεμένο στη γη, στην εργασία και στο καθήκον. Αλλά στο όραμά του, ο φασισμός δεν ήταν απλώς ένας αντιδραστικός φύλακας μιας κουρασμένης Δύσης, αλλά μάλλον μια «μεσογειακή αρχή», ενας καινοτόμος, πρωτότυπος, προγενέστερος και ανώτερος από τον ίδιο τον Χριστιανισμό, μια «έντονα παγανιστική» παράδοση ικανή να μιλήσει με οικουμενικους όρους, ένα «πολιτικό απόλυτο που έπρεπε να υλοποιηθεί εντός της Αυτοκρατορίας».  

Το όραμα του ήταν περιεκτικό, σχεδόν μυστικιστικό. Τα ενδιαφέροντά του κυμαίνονταν από την πολιτική υψηλού επιπέδου, έως τη μελέτη της κοινωνικής συμπεριφοράς.

Με την πένα του και πάνω απ' όλα, με το παράδειγμά του, δεν παρέλειψε ποτέ να επιπλήττει εκείνους τους «Άγγλους εκ των έσω» που, παρά το γεγονός ότι φορούσαν το μελανό πουκάμισο, διατηρούσαν ακόμα αυτή την αστική, εμπορική νοοτροπία». 

Άλλωστε, στο όραμά του, η πολιτική ήταν πρώτα και κύρια, η εκπαιδευτική και ηθική αποστολή του ανθρώπου.

Όταν ο πόλεμος χτύπησε την πόρτα, αρνήθηκε το άνετο καταφύγιο που του προσφέρθηκε πίσω από τα γραφεία εφημερίδων και έφυγε ως εθελοντής, επιλέγοντας τις φωτιές της ερήμου. 

Στις 2 Φεβρουαρίου 1941, στην άμμο του Bir Gandula, στη Λιβύη, καταρρίφθηκε από ένα βρετανικό αεροπλάνο, αφήνοντας τους δύο γιους του με την υπερηφάνεια ενός πατέρα που ήθελε να τους δώσει έναν «κόσμο με λιγότερους κλέφτες».

 Σε εκείνους που ομολόγησαν την σταδιακή απογοήτευση τους για τον Φασισμό, απάντησε με την υπερηφάνεια του προκαθορισμένου: 

«Στη ζωή, μπορείς να σταματήσεις να πιστεύεις μία φορά. Το έχω ήδη κάνει αποκηρύσσοντας την αναρχία. Δεν μπορώ να το ξανακάνω: θα γινόταν επάγγελμα».

Nicolla Bombacci: ο σύντροφος του Λένιν που υπερασπίστηκε τον Φασισμό και τον Μουσολίνι

 

Υπάρχουν άνθρωποι που περνούν τον χρόνο τους ως απλοί θεατές γεγονότων, και υπάρχουν άνθρωποι που, από την άλλη πλευρά, φαίνονται γεννημένοι για να καούν στην ιστορία, καταναλώνοντας τον εαυτό τους εξ ολοκλήρου στη φωτιά των ιδεών, επαναστάσεων και τραγωδιών του αιώνα τους.

Ο Nicola Bombacci ανήκε σε αυτή τη δεύτερη γενιά.

Η ζωή του δεν ήταν μέτρια. Αυτό δεν ήταν προφύλαξη. Δεν ήταν οπορτουνισμός.

Είναι μια μάχη. Όλα έχουν να κάνουν με την πίστη. Ήταν μια επανάσταση.

Γεννημένος στην φλεγόμενη και ανήσυχη Ρομάνια του τέλους του δέκατου όγδοου αιώνα, σε εκείνη την άγρια χώρα όπου ο σοσιαλισμός αναμειγμένος με το λαϊκό αίσθημα, την εξέγερση των αγροτών και το εθνικό πάθος, ο Bombacci μεγάλωσε στην Ιταλία όταν με υπήρχε πολιτική ενότητα αλλά ήταν ήδη βαθιά διχασμένη από τις κοινωνικές ανισότητες, τη δυστυχία του αγροτικού προλεταριάτου και η αλαζονεία της φιλελεύθερης αστικής τάξης.

Ήταν δάσκαλος δημοτικού.

Αλλά πριν γίνει ήταν άνθρωπος του λαού.

Στις πλατείες, στις αίθουσες εργασίας, στα σοσιαλιστικά τμήματα, μεταξύ εργατών και αγροτών, είδε το αυθεντικό πρόσωπο του ιταλικού κοινωνικού ζητήματος.

Και συμπεριλαμβάνοντας ότι ο κοινοβουλευτικός φιλελευθερισμός δεν θα πληρώσει ποτέ την εργασία.

Το Φιλελεύθερο Κράτος του εμφανίστηκε ως το βασίλειο των άχρηστων λέξεων, των βουλευτικών συμβιβασμών, της οικονομικής κυριαρχίας που ασκείται από τα οικονομικά συμφέροντα  και τη βιομηχανική μεσαία τάξη.

Από εδώ προέκυψε η συμμετοχή του στον επαναστατικό Σοσιαλισμό.

Ο Bombacci δεν ανήκε στη λίστα των ψυχρών θεωρητικών και των συνετών αριθμομηχανών.

Ήταν ένας άνθρωπος με απόλυτο πολιτικό πάθος.

Πίστευε στην επανάσταση ως ηθικό γεγονός πριν να είναι φθηνή.

Πίστευε στην ανάγκη να πέσει η κυριαρχία της πλουτοκρατίας.

Πίστευε ότι η δουλειά πρέπει να γίνει η βάση της νέας τάξης πραγμάτων.

Οι τρελοί εργάτες τον άκουγαν σαν δικό τους.

Ο λόγος του ήταν απλός, φλογερός, άμεσος.

Όχι ο ακαδημαϊκός λόγος των «επαγγελματιών» της πολιτικής, αλλά ο ζωντανός από τους λαϊκούς ταραχοποιούς που μιλούσε στις μάζες καθώς μιλάς στους αδελφούς που αγωνίζονται.

Στο Ιταλικό Σοσιαλιστικό Κόμμα έγινε γρήγορα ένας από τους βασικούς εκπροσώπους του επαναστατικού μαξιμαλισμού.

Σαν σεισμός πέρασε όλη την Ευρώπη ο απόηχος του Οκτωβρίου.

Ο Bombacci κοίταξε προς τη σοβιετική Ρωσία με σχεδόν θρησκευτικό ενθουσιασμό.

Ο Λένιν του εμφανίστηκε ως ο άνθρωπος που προοριζόταν να «σπάσει» για τα καλά την παλιά αστική τάξη.

Και μαζί με τους κομμουνιστές επαναστάτες συμμετείχε στην ίδρυση του Κομμουνιστικού Κόμματος Ιταλίας το 1921.

Αλλά ακόμα και τότε, στην ψυχή του Bombacci, έζησε κάτι διαφορετικό από τον απλό μαρξιστικό διεθνισμό.

Παρέμεινε βαθιά συνδεδεμένος με την ιδέα του Έθνους.

Στη λαϊκή διάσταση της Πατρίδας.

Στην πεποίθηση ότι η επανάσταση πρέπει να ενσαρκωθεί στη συγκεκριμένη ιστορία των λαών.

Εδώ είναι ένας από τους πιο δραματικούς και αποφασιστικούς κόμβους της ύπαρξής του.

Καθώς ο ευρωπαϊκός κομμουνισμός κινούταν προς τη γραφειοκρατία και τον σοβιετικό συγκεντρωτισμό, ο Bombacci άρχισε σιγά να αντιλαμβάνεται την κρίση της διεθνούς επανάστασης.

Η Ρωσία που ονειρευόταν να γίνει πατρίδα της εργασίας του φαινόταν όλο και περισσότερο να κυριαρχείται από μηχανισμούς, κομματικές πειθαρχίες, γραφειοκρατικές ολιγαρχίες.

Ο κομμουνισμός κινδύνεψε να μετατραπεί σε μια νέα δύναμη μακριά από τον Λαό.

Και αυτός, ένα επαναστατικό και ακανόνιστο πνεύμα, δεν μπορούσε να το δεχτεί.

Εν τω μεταξύ στην Ιταλία επιβεβαίωναν τον φασισμό.

Πολλοί βλέπουν μόνο τη σύγκρουση.

Αντ' αυτού, ο Bombacci προσπάθησε να συλλάβει την υπόγεια συνέχεια.

Αισθάνθηκε ότι ο φασισμός της εργατίστικης προέλευσής του περιείχε μια επαναστατική, αντιαστική, κοινωνική ψυχή.

Όχι συντηρητικός φασισμός των οικονομικών συμφερόντων.

Όχι ο γραφειοκρατικός φασισμός των οπορτουνιστών.

Μιλούσε όμως για δουλειά, συμμετοχή, υπέρβαση του ταξικού αγώνα, υπέρ της εθνικής κοινότητας.

Τότε έγινε τραγική η σιλουέτα της.

Οι κομμουνιστές τον θεωρούσαν προδότη.

Οι φασίστες πάντα τον κοιτούσαν με υποψίες.

Οι άνθρωποι της μεσαίας τάξης δεν θα τον καταλάβουν ποτέ.

Ο Bombacci έμεινε μόνος. Μόνο με τη δική του ιδέα περί επανάστασης.

Ωστόσο συνέχισε να πιστεύει ότι ο 19ος αιώνας υποτίθεται ότι θα δημιουργούσε μια νέα σύνθεση: όχι ατομικιστικό φιλελευθερισμό, όχι οικονομικός καπιταλισμός, όχι σοβιετικός γραφειοκρατικός υλισμός, αλλά μια εθνική κοινωνική επανάσταση.

Σε αυτό το όραμα βρήκε τη σχέση με τον Μουσολίνι.

Οι δύο άνδρες ήρθαν από την ίδια σοσιαλιστική Ρομάνια.

Είχαν περάσει τις ίδιες συγκρούσεις. Τα ίδια πάθη. Οι ίδιες ιδεολογικές καταιγίδες.

Και ο Bombacci είδε στην τελική φάση του φασισμού την ακραία πιθανότητα να συνειδητοποιήσει ότι η εργατική επανάσταση τον κυνηγούσε όλη του τη ζωή.

Ήταν η εποχή της Ιταλικής Κοινωνικής Δημοκρατίας.

Η Ιταλία ήταν χάλια. Οι πόλεις καίγονταν. Όλη η Ευρώπη κατέρρευσε στον πόλεμο.

Αλλά μέσα σε αυτή την τραγωδία ο Bombacci πίστευε ότι η κοινωνικοποίηση ήταν ακόμα δυνατή.

Η κοινωνικοποίηση!

Αυτή η λέξη έγινε το επίκεντρο της τελευταίας πολιτικής του μάχης.

Δεν είναι μια απλή οικονομική φόρμουλα. Όχι τεχνουργήματα προπαγάνδας.

Αλλά μια προσπάθεια να σπάσει η κυριαρχία του μεγάλου κεφαλαίου.

Το εργοστάσιο επί το έργον. Η εταιρεία υποτάσσεται στο Έθνος. Συμμετοχή των Εργαζομένων. Η κοινωνική λειτουργία της ιδιοκτησίας. 

Ξεπερνώντας τον ανταγωνισμό μεταξύ κεφαλαίου και εργασίας.

Ο Bombacci είδε σε όλα τη δυνατότητα ολοκλήρωσης της ημιτελούς επανάστασης του 19ου αιώνα.

Πολλοί δεν θα ακολουθήσουν το παράδειγμά του. Πολλοί τον θεωρούσαν «χαμένο» άνθρωπο.

Άλλοι κατάλαβαν ότι ο Bombacci αντιπροσώπευε την καθαρή ουσία της φασιστικής επανάστασης που έβλεπε την τελευταία της πράξη.

Αλλά άντρες σαν τον Bombacci δεν ζουν με κριτήρια επιφύλαξης. 

Ζουν με απόλυτη πίστη στην πίστη τους.

Και έμεινε μέχρι το τέλος δίπλα στην Ιταλική Κοινωνική Δημοκρατία.

Όχι για προσωπικό συμφέρον. Όχι για τον οπορτουνισμό. Όχι από φόβο.

Μα γιατί ένιωσαν ότι εκεί, σε εκείνη την τελευταία απελπισμένη ιστορική φλόγα, η πιθανότητα μιας ιταλικής κοινωνικής επανάστασης εξακολουθούσε να επιβιώνει.

Το τέλος έφτασε στη λίμνη Κόμο, στην καταληκτική τραγωδία του Απριλίου 1945.

Ο Bombacci συνελήφθη μαζί με τον Μουσολίνι.

Και δολοφονήθηκε μαζί με αυτόν από δειλούς.

Έτσι τελείωσε η ζωή ενός από τους πιο αμφιλεγόμενους, δραματικούς και αξιόλογους άνδρες του 19ου αιώνα.

Σοσιαλιστής.

Κομμουνιστής φαιός …

Πρωτοποριακός.

Άνθρωπος της Κοινωνικοποίησης.

Αδύνατον να «κλειδωθεί» στις παραδοσιακές κατηγορίες της πολιτικής.

Επειδή ο Bombacci δεν ανήκε πραγματικά ούτε στη δεξιά ούτε στην αριστερά.

Ανήκε στην επαναστατική θρησκεία του αιώνα του.

Και μέχρι το τέλος έμεινε πιστός σε αυτή την ιδέα: ότι η δουλειά πρέπει να υπερισχύει του χρήματος, ότι η πολιτική πρέπει να κυριαρχεί στην οικονομία, ότι ο Λαός πρέπει να γίνει πρωταγωνιστής της ιστορίας.

Η παραβολή του εξακολουθεί να παραμένει μία από τις πιο τραγικές και ισχυρές αναπαραστάσεις της ευρωπαϊκής κρίσης του φιλελευθερισμού και της συχνά βίαιης και αντιφατικής αναζήτησης μιας νέας κοινωνικής τάξης στην καρδιά του 19ου αιώνα.

Και ίσως εδώ αποκαλύπτεται η τύχη του Bombacci: όχι αυτή του ηττημένου ανθρώπου, αλλά αυτή του ανθρώπου που καταναλώνεται εξ ολοκλήρου από την ίδια του την πολιτική πίστη.

Γιατί υπάρχουν άνθρωποι που περνάνε την ιστορία.

Και άλλοι που επιλέγουν να καούν μέσα της.

Εκείνος (γράφει ο Γεώργιος Ζ.Κουτιώλας)

 

Το να γράφεις σήμερα ένα άρθρο για τον Αδόλφο Χίτλερ σε καθιστά αυτομάτως για τους περισσότερους αναγνώστες γραφικό και γίνεσαι στόχος κριτικής που σε ορισμένες περιπτώσεις ξεπερνάει κάθε φαντασία. Και μόνο η αναφορά στο όνομά του μπορεί να μετατρέψει και τον πιο δειλό μικροαστό σε μέγα «ναζιστιφάγο» διότι  η λογική της αγέλης τον οδηγεί στο να γνωρίζει ότι δίπλα του θα σταθούν στρατιές «αντιναζί» που είναι στην ουσία η πλειοψηφία της μάζας. Δεν είμαι υποχρεωμένος να απολογηθώ σε δημοκράτες και σε μπολσεβίκους.

Γεννημένος στις 20 Απριλίου του 1889 στο BraunauamInn της Αυστρίας, ήταν το τέταρτο από τα έξι παιδιά του AloisHitler και της KlaraPolzl. Στην ηλικία των 3 ετών η οικογένεια του μετακόμισε στην Γερμανία. Ο πατέρας του δεν ενέκρινε το γεγονός ότι ενδιαφερόταν περισσότερο για την τέχνη παρά για τις επιχειρήσεις. Ο νεαρός Χίτλερ ήταν ένας ντροπαλός και ευαίσθητος νέος τον οποίο συγκλόνισε ο θάνατος του νεαρού αδελφού του, Edmund, το 1900. Σε συνδυασμό με την τέχνη έδειξε από νωρίς το ενδιαφέρον του για τον γερμανικό εθνικισμό με την απόλυτη φυλετική υπόσταση αυτού, αρνούμενος την Αυστροουγγρική αρχή και βλέποντας πάντα με σκεπτικισμό την αυτοκρατορία των Αψβούργων. Και εις ό,τι αφορά τις απόψεις του έμεινε σταθερός χωρίς να παρεκκλίνει της πορείας του ακόμα και όταν το τέλος ήταν αναπόφευκτο. Για τους Ούγγρους αν ανατρέξουμε στις λεπτομέρειες της  επιχείρησης «Margarethe» βλέπουμε ακριβώς ό,τι πίστευε ως νεαρός, πραγματοποιήθηκε όταν η μοίρα του έδωσε την δύναμη.

Το 1903 ο πατέρας του πεθαίνει απρόσμενα. Δύο χρόνια αργότερα η μητέρα τού επιτρέπει να αφήσει το σχολείο και να μετακομίσει στην Βιέννη όπου εργάζεται ως περιστασιακός εργάτης και ζωγράφος ακουαρέλας. Υπέβαλε αίτηση στην ακαδημία καλών τεχνών δύο φορές και απορρίφθηκε και τις δύο φορές. Δίχως χρήματα αναγκάζεται να μείνει σε καταφύγιο για αστέγους για αρκετά χρόνια. Η εποχή αυτή παίζει καταλυτικό ρόλο στην διαμόρφωση του χαρακτήρα του, όπως ο ίδιος περιγράφει.

Με το ξέσπασμα του πρώτου παγκοσμίου πολέμου κάνει αίτηση για να υπηρετήσει στον γερμανικό στρατό όπου και έγινε αποδεκτός το 1914, αν και ήταν ακόμη πολίτης της Αυστρίας. Αν και δεν ήταν πάντα στο μέτωπο πήρε μέρος σε πολλές μάχες και τραυματίστηκε στην μάχη της Σομ απέναντι στους Αγγλογάλλους. Τιμήθηκε για την γενναιότητά του με τον σιδηρού σταυρό πρώτης τάξης. Θα είναι και το μόνο αριστείο που θα φέρει πάντα σε όλη του την καριέρα μέχρι και την πτώση.

Ο νεαρός δεκανέας εξοργισμένος από την κατάρρευση της πολεμικής προσπάθειας σοκαρίστηκε από την παράδοση της Γερμανίας το 1918. Βρήκε την συνθήκη των Βερσαλλιών εξευτελιστική, ιδίως την αποστρατικοποίηση της Ρηνανίας. Όπως και άλλοι Γερμανοί εθνικιστές πίστευε ότι ο Γερμανικός στρατός είχε προδοθεί από τους πολιτικούς και τους μαρξιστές. Με την επιστροφή του στο Μόναχο συνεχίζει να εργάζεται για τον στρατό ως αξιωματικός στο τμήμα πληροφοριών. Καθώς παρακολουθεί για λογαριασμό της υπηρεσίας το Γερμανικό Εργατικό Κόμμα (DAP) έρχεται σε επαφή με τον ιδρυτή του,AntonDrexler, ο οποίος τον καλεί να μετέχει του κόμματος το 1919. Από τις 5 Ιανουαρίου 1919 μέχρι τις 24 Φεβρουαρίου 1920 κοσμογονικές αλλαγές συμβαίνουν στα εσωτερικά του κόμματος. Η γέννηση του εθνικού σοσιαλιστικού εργατικού κόμματος (NSDAP) είναι πλέον γεγονός.

Σχεδίασε το έμβλημα μόνος του. Έναν μαύρο αγκυλωτό σταυρό (hakenkreuz) μέσα σε λευκό κύκλο πάνω σε κόκκινο φόντο. Σύντομα η φήμη του εξαπλώθηκε χάρη στις πύρινες ομιλίες του εναντίον την συνθήκης των Βερσαλλιών και των πολιτικών του αντιπάλων, μαρξιστών και Εβραίων. Το 1921 αναλαμβάνει το κόμμα ολοκληρωτικά. Οι έντονες ομιλίες του άρχισαν να προσελκύουν τακτικά ακροατήρια. Ο σκληρός πυρήνας αρχίζει να συντίθεται. Είναι 8 Νοεμβρίου 1923 και ο Χίτλερ με τα Sturmabteilung (SA) υπό τον HermannGöring εισβάλλει στην μπιραρία Löwenbräukeller του Μονάχου όπου 3000 παρευρισκόμενοι παρακολουθούν ομιλία της ηγεσίας της βαυαρικής κυβέρνησης. Ο Χίτλερ καλεί σε εθνική επανάσταση και ισχυρίζεται ότι η κυβέρνηση του Ράιχ έχει πέσει. Την ίδια στιγμή ένοπλα SA υπό τον Ernst Röhm καταλαμβάνουν το υπουργείο πολέμου ενώ ο RudolfHeß εργάζεται για την σύλληψη των Εβραίων και μαρξιστών πολιτικών της Βαυαρίας.

Την επόμενη μέρα επικεφαλής 3000 υποστηρικτών έρχεται αντιμέτωπος με την αστυνομία στην πλατεία Odeon, η οποία ανοίγει πυρ. Το πραξικόπημα αποτυγχάνει με 21 νεκρούς και πολλούς τραυματίες. Ο Χίτλερ συλλαμβάνεται και καταδικάζεται για προδοσία και οδηγείται στην φυλακή όπου υπαγορεύει το πρώτο μέρος του πονήματος «Ο Αγών μου» στον πάντα πιστό στην ιδέα και αναπληρωτή του, RudolfHeß. Εκεί περιγράφει ακριβώς την κοσμοθεωρία του την οποία ουδέποτε απαρνήθηκε μέχρι τέλους.

Το 1932 κατεβαίνει στις εκλογές εναντίον του PaulvonHindenburg. Στον δεύτερο γύρο συγκεντρώνει το 35% των ψήφων και ο Hindenburg συμφωνεί να τον διορίσει καγκελάριο ώστε να επέλθει η πολιτική ισορροπία. Το πεπρωμένο δένει την μοίρα του ανθρώπου αυτού με την Γερμανία αλλά και ολόκληρη την Ευρώπη. Μετά την πυρκαγιά στο Reichstag το 1933 ο Χίτλερ χρησιμοποιεί τη θέση του ως καγκελαρίου για να συγκεντρώσει όλες τις εξουσίες στο πρόσωπό του. Η στρατιωτική αντιπολίτευση τιμωρήθηκε. Τα αιτήματα των SA για περαιτέρω στρατιωτική δύναμη ήταν στην ουσία η έναρξη μιας μακροχρόνιας σειράς ενεργειών κατά του ιδίου αλλά και του εθνικοσοσιαλισμού, καθώς και μιας σειράς από απόπειρες δολοφονίας τις οποίες απέφυγε όλες λες και η μοίρα τον κράτησε στην ζωή για να δώσει ό,τι είχε να προσφέρει μέχρι το τέλος. Γίνεται αρχηγός του γερμανικού στρατού ο οποίος μετονομάζεται σε Wermacht, ενώ μετά την νύχτα των μεγάλων μαχαιριών δημιουργούνται τα ένοπλα τμήματα του κόμματος, τα Waffen SS (Schulzstaffel) με απόλυτη πίστη στο πρόσωπό του. Συγκεντρώνει πάνω του όλες τις θεσμικές εξουσίες ελέγχοντας πλήρως την κρατική μηχανή, την εθνική οικονομία, τις τράπεζες, τις ένοπλες δυνάμεις. Η προσωπικότητά του αποκτά κάτι το μυθικό και γίνεται ένας λαοφιλής ηγέτης για τους Γερμανούς τόσο εντός όσο και εκτός συνόρων.

Στα χρόνια της διακυβέρνησής του η Γερμανία θα γίνει κράτος ισχυρό οικονομικά και στρατιωτικά. Ό,τι γνωρίζουμε σήμερα ως γερμανικό σήμα κατατεθέν όπως η αυτοκινητοβιομηχανία, το εμπόριο, οι αυτοκινητόδρομοι, η βαριά βιομηχανία, το σιδηροδρομικό δίκτυο, τα πάντα έγιναν υπό την αιγίδα του καγκελάριου Χίτλερ. Ο ίδιος κάνει τα πρώτα σχέδια του αυτοκινήτου του λαού (Volkswagen) το οποίο αναθέτει στο  Δρ. FerdinandPorsche να υλοποιήσει και το οποίο οι Γερμανοί μπορούν να αγοράσουν με 3 μάρκα την εβδομάδα. Μέχρι και σήμερα στις τεχνικές σχολές και στο τμήμα μηχανολόγων σε όλα τα πανεπιστήμια διδάσκεται ότι εκείνη η προσπάθεια καθώς και η μετέπειτα αρχιτεκτονική των μηχανικών μερών που εισήγαγε ο Έλληνας Αλέξανδρος Ισηγόνης για το γνωστό σε όλους mini της British Motor Industry έθεσαν τις βάσεις για όλα τα αυτοκίνητα μαζικής παραγωγής των τελευταίων 60 ετών εις ό,τι αφορά στην δυναμική της σχεδίασης.

Ακόμα και  100 χρόνια μετά και παρά την λυσσώδη προσπάθεια των νικητών μετά το 1945 να διαβάλουν την αλήθεια καθιστώντας τον ως την  προσωποποίηση του απόλυτου κακού, το έργο του δεν σβήνει. Παρέλαβε ένα χάος, μια παρηκμασμένη κοινωνία και μια κατεστραμμένη οικονομία και οικοδόμησε έθνος σε μια πολιτεία κοινωνικής δικαιοσύνης. Το κράτος γίνεται εθνικό και ο λαός από μάζα ανθρώπων μετατρέπεται σε φυλή αρίστων. Το πολίτευμα που όλοι αποστρέφονται και μισούν απέδειξε ότι είναι η οδός την οποία πρέπει να ακολουθήσει κάθε έθνος που θέλει να ζήσει. Τρανή απόδειξη είναι ότι σήμερα το μόνο κράτος παγκοσμίως που ακολουθεί την πολιτική του 3ου Ράιχ είναι το Ισραήλ με φυλετικούς νόμους και κράτος σιωνιστικό σύμφωνα με νόμο της Κνεσέτ. Οι Εβραίοι μάς λένε να πάρουμε μετανάστες στις χώρες μας όταν αυτοί δεν δέχονται καθόλου αλλόφυλους για να προστατεύσουν την φυλή τους. Άραγε ποια φυλή; Ποια από τις 12; Αλλά ας αφήσουμε τους Εβραίους που δεν μας ενδιαφέρουν έτσι κι αλλιώς.

Το 1938 ο Χίτλερ υπογράφει με τους Τσάμπερλεν, Ντελαντιέ, Μουσολίνι την συμφωνία του Μονάχου με την οποία η Γερμανία προσαρτά την Σουδητία που αποτελεί γερμανικό έδαφος όπου κατοικούν γερμανικοί πληθυσμοί. Μια μεγάλη διπλωματική επιτυχία η οποία επιφέρει ισορροπία στην φυλετική σύσταση της Ευρώπης καθώς κράτη – μορφώματα δίνουν τη θέση τους σε κράτη με φυλετική ομοιογένεια, όσο μπορεί αυτό να είναι εφικτό στην βορειοανατολική Ευρώπη με την οποία θα ασχοληθούμε αναλυτικά σε προσεχές άρθρο.

 Με το σύμφωνο μη επιθέσεως Ρίμπεντροπ – Μολότωφ τον Αύγουστο του 1939 καταφέρνει να κρατήσει μακριά από τα πόδια του τους μπολσεβίκους της στέπας και εκστρατεύει με προορισμό την πόλη του Ντάντσιχ στην Πολωνία, που είναι ιστορικά η γερμανική επαρχία της Πομερανίας, με σκοπό να την προσαρτήσει. Την ίδια στιγμή Αγγλία και Γαλλία τού κηρύσσουν τον πόλεμο ενώ οι Σλάβοι κομουνιστές της Σοβιετικής Ένωσης εισβάλουν στην Πολωνία από την απέναντι πλευρά. Τα γεγονότα παίρνουν την μορφή χιονοστιβάδας και οδηγούν στον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο.

Αντίθετα με ό,τι γράφεται από τους στρατευμένους ρυπαρογράφους, ο Χίτλερ ήταν ιδιαίτερα δημοφιλής στο γυναικείο φύλο. Δεν απέκτησε παιδιά λέγοντας πως είχε ως παιδιά του όλους τους Γερμανούς. Η αίσθηση της μεγάλης ευθύνης ίσως τον κράτησε μακριά από την δέσμευση της οικογένειας, σύμφωνα με τον HeinzLinge. Όμως μια γυναίκα έδεσε την μοίρα της μαζί του. Η φωτογράφος και στενογράφος EvaBraun γνώρισε τον Χίτλερ το 1929. Η σχέση τους έμεινε κρυφή και δεν έκαναν ιδιαίτερες δημόσιες εμφανίσεις μαζί. Μια σχέση με εμπιστοσύνη και αλληλοσεβασμό. Ενώ θα μπορούσε να σώσει τον εαυτό της στο τέλος δεν εγκατέλειψε ούτε την θέση της ούτε τον σύντροφό της ακολουθώντας τον τόσο στην ζωή όσο και στον θάνατο.

Η Γερμανία υπήρξε το πρόσφορο έδαφος της ελληνιστικής αναγέννησης. Ο Χίτλερ υπήρξε φιλέλλην και ελληνιστής. Θαύμαζε και εξυμνούσε τους αρχαίους Έλληνες στο όραμα που είχε για το Ράιχ των χιλίων ετών. Ήδη από τις πρώτες του ομιλίες μιλάει για την αρχαία Σπάρτη ως το υπέρτατο φυλετικό κράτος στην ιστορία(derklarsterassenstaatdergeschichte). Ο υπουργός εξοπλισμών AlbertSpeer διηγείται ότι στον Χίτλερ άρεσαν ιδιαίτερα οι παραλληλισμοί ανάμεσα στον Περικλή και τον ίδιο, λέγοντας ότι όπως ο Περικλής έχτισε τον Παρθενώνα, έτσι κι αυτός έκανε τους γερμανικούς αυτοκινητόδρομους (autobahn). Πολέμιος της δημοκρατίας όπως ο Σωκράτης και ο Λυκούργος και άνθρωπος πρακτικός κατά Αριστοτέλη. Μαζί με τον προσωπικό του φίλο και γλύπτη ArnoBreker σχεδιάζει νέα κτήρια με Ελληνιστικής εποχής αρχιτεκτονική και κοσμεί πλατείες και δημόσια κτήρια με αγάλματα που έχουν τις αναλογίες και τα χαρακτηριστικά αυτών της κλασικής εποχής της  Ελλάδος.

Ο αντιναζί ιστορικός Fest στο βιβλίο του Hitler (ullstein verlag,Berlin,1987σελ. 734) παραθέτει απάντηση που έδωσε ο Χίτλερ σε ερώτηση για το πού πρέπει να αναζητηθούν οι πρόγονοι των Γερμανών. Η απάντησή του ήταν η εξής : «εάν κάποιος μας ρωτά σχετικώς με τους προγόνους μας πρέπει πάντοτε να υποδεικνύουμε τους Έλληνες». Ο Χίτλερ έτρεφε μια συμπάθεια και ένα θαυμασμό για τον Βαλλώνο αξιωματικό LeonDegrelle, διοικητή της 5ης ταξιαρχίας καταιγίδας (sturmbrigade) και της 28ης λεγεώνας εθελοντών πανθήρων γρεναδιέρων (panzergrenadier). O Χίτλερ τον παρασημοφόρησε προσωπικά με τον Degrelle να ρωτάει «Φύρερ, ποια είναι η πατρίδα μας;» και τον Χίτλερ να απαντάει «Πατρίδα μας είναι η Ελλάδα!». Ο Χίτλερ είπε στον νεαρό Βαλλώνο αξιωματικό ότι αν είχε έναν γιο θα ήθελε να είναι αυτός.

Ο Χίτλερ πληροφορείται την ιταλική επίθεση κατά της Ελλάδος στις 28 Οκτωβρίου 1940 στις 10 το πρωί. Διαβάζουμε στο ημερολόγιο του Goebbels ότι αναθεματίζει και βρίζει τους Ιταλούς κατηγορώντας τους για προδοσία.

Για την επέμβαση του Απριλίου στην Ελλάδα μεταφέρω αυτούσιο το κείμενο από το ημερολόγιο του Goebbels : «8 Απριλίου 1941 : χθες προχωρούμε αργώς στην Ελλάδα…οι Έλληνες είναι γενναίοι μαχητές…οι Έλληνες εκμεταλλεύονται το ιδεώδες αμυντικό έδαφος καλώς…με τον φύρερ. Και αυτός θαυμάζει ιδιαιτέρως το θάρρος των Ελλήνων. Ίσως υπάρχει ακόμη ένα ίχνος της παλαιάς ελληνικής καταγωγής σε αυτούς. Ο φύρερ απαγορεύει τον βομβαρδισμό των Αθηνών. Αυτό είναι δίκαιο και ευγενές εκ μέρους του… εάν οι Άγγλοι δεν είχαν εγκατασταθεί εκεί δεν θα βοηθούσε ποτέ τους Ιταλούς». Και παρακάτω: «οι Έλληνες αγωνίζονται πολύ γενναίως. Απαγορεύω στον τύπο να τους δυσφημίσει… με τον φύρερ… θαυμάζει τη γενναιότητα των Ελλήνων… θλίβεται που υπεχρεώθη να τους πολεμήσει». Συνεχίζει : 30 Απριλίου 1941 Τετάρτη… χθες: με τον φύρερ… είναι θλιμμένος που αναγκάστηκε να επιτεθεί κατά της Ελλάδος. Οι Έλληνες δεν έκαναν τίποτα για να το αξίζουν αυτό… προτίθεται να τους συμπεριφερθεί όσο το δυνατόν με φιλανθρωπία. Οι Ιταλοί κάνουν το αντίθετο. Ο Breker που είναι επίσης παρών είναι πολύ θλιμμένος. Η σύζυγός του είναι Ελληνίς…».

Από τις αρχές του 1945 καταλαβαίνει ότι η Γερμανία θα χάσει τον πόλεμο. Έχει στρέψει επάνω του όλη την μανία των αιώνιων εχθρών της  Άριας Λευκής Ευρωπαϊκής ομοεθνίας. Ολόκληρος ο πλανήτης κάτω από τις διαταγές του ιερατείου του Ιεχωβά στέλνει τους στρατούς του εναντίον της Γερμανίας φαινομενικά, αλλά επί της ουσίας ολόκληρη η Ευρώπη καταστρέφεται και λεηλατείται. Από την ανατολή τα στίφη των μπολσεβίκων Σλάβων της στέπας εξαπέλυσαν την λυσσώδη βαρβαρική τους επίθεση. Η βαρβαρότητα αυτών των ανθρωποειδών είναι πρωτόγνωρη. Στην Ελλάδα την συναντούμε αυτούσια από τους ελληνόφωνους κομουνιστές οι οποίοι από τα Δεκεμβριανά του 1944 ξεριζώνουν καρδιές με κατσαβίδια και κόβουν λαιμούς με κονσερβοκούτια.

Από δυσμάς προχωρούν οι Εγγλέζοι του κ. Τσώρτσιλ (Εβραίου κατά το ήμισυ) μαζί με τους Αμερικανούς του κ. Ρούσεβελτ (Εβραίου) καθώς και τον γαλλικό στρατό που δεν είχε προσχωρήσει στην πολιτεία του Βυσί. Δηλαδή τους κουμουνιστές «πουρκουάδες». Η μέγγενη σφίγγει και στραγγαλίζει ό,τι έχει μείνει όρθιο. Ο Χίτλερ πληροφορείται το λιντσάρισμα του Μουσολίνι και της συντρόφου του, Πετάτσι. Επιλέγει την μεγάλη έξοδο. Νυμφεύεται την Εύα και σε ένα 24ωρο δίνουν τέλος στην ζωή τους για να μην πέσουν στα χέρια των ερυθρών κτηνανθρώπων της στέπας. Η Γερμανία συνθηκολογεί στις 8 Μαΐου.

Ανεξάρτητα από την πολιτική ιδεολογία του καθενός, όταν κάνουμε μια ιστορική αναδρομή και βλέπουμε τις προσωπικότητες που έχουν στιγματίσει την εποχή εκείνη, οφείλουμε να δούμε την αλήθεια και να αποδίδουμε «τα του Καίσαρος τω Καίσαρι και τα του Θεού τω Θεώ». Όταν μιλάμε για την εποχή του δεύτερου μεγάλου πολέμου πάντα ψηλαφούμε προσωπικότητες που έδωσαν το στίγμα τους και σημάδεψαν την εποχή τους και εξακολουθούν να ασκούν επιρροή στην εποχή μας. Όταν μιλάμε για τον Χίτλερ ή τον Στάλιν ή τον Μάο σε καμία περίπτωση δεν μπορούμε να υποβιβάζουμε την προσωπικότητα λόγω πολιτικής αντιπαλότητας. Βέβαια αυτό δεν συνέβη στην περίπτωση του Αδόλφου Χίτλερ για το πρόσωπο του οποίου έχουν ξοδευτεί εκατομμύρια δολάρια σε δυσφήμιση και παραπληροφόρηση από στρατευμένους ρυπαρογράφους και κονδυλοφόρους με την αρωγή της παγκόσμιας αόρατης κυβέρνησης των περιούσιων, οι οποίοι έχουν στρατολογήσει δημοσιογράφους, συγγραφείς, ιστορικούς, μυστικές υπηρεσίες.

Αντί επιλόγου θα κλείσω με μια αναφορά σε προσωπική συζήτηση που είχα με έναν αξιωματικό ε.α. των τεθωρακισμένων, ο οποίος δραστηριοποιείται σε γνωστό πατριωτικό κόμμα. Ύστερα από μια συζήτηση πλέον της μίας ώρας γύρω από την σημερινή κατάντια της Ελληνικής φυλής και αφού έφτασε σε αδιέξοδο μην μπορώντας να αντικρούσει με επιχειρήματα τα όσα ανέφερα παρουσία μιας ντουζίνας αποστράτων συνταγματαρχών και ταξιάρχων και πτεράρχων, εξεμάνη. Νομίζοντας ότι είμαστε ακόμα στην μονάδα και ότι μπορεί να επιβληθεί δια βίας έχασε την ψυχραιμία του και με ύβρεις και συκοφαντίες μού επιτέθηκε λεκτικώς. Αρνήθηκε τον εθνικισμό ως ιδεολογία «πριν αλέκτορα φωνήσαι», με αποκάλεσε «ναζί» και με απέπεμψε στην λησμονιά της ιστορίας. Άλλος ένας «αντιφασίστας» και «αντιναζί» πατριώτης δημοκράτης που αρνείται τον φυλετισμό ενώ τον ψωμίζει το στράτευμα από 18 χρονών που μπήκε στη σχολή Ευελπίδων.

 Ζητώ η νίκη!»

Γεώργιος Ζ.Κουτιώλας

Θα επιστρέψουμε. Είναι υπόσχεση.

Θα επιστρέψουμε. Είναι υποχρέωση.

Αίμα και τιμή

 Βιβλιογραφία :

Κωνσταντίνος Πλεύρης «Ο άλλος Χίτλερ»

Κωνσταντίνος Πλεύρης «Γκαίμπελς – αποκαλύψεις από το ημερολόγιο 40-41»

HeinzLinge «Ο Χίτλερ όπως δεν τον ήξερε κανείς»

AdolfHitler «Ο αγών μου»

Λογγίνος Παξινόπουλος, ο «Εκατόνταρχος» του Ελληνικού Εθνικοσοσιαλισμού

 

Λογγίνος Παξινόπουλος, ο «Εκατόνταρχος» του Ελληνικού Εθνικοσοσιαλισμού 

«Ψηλά το Μέτωπο και η ζωή αν σβήσει, Και το Σκοτάδι αν απλωθεί μες τη ματιά, Εις τα Ουράνια θέλει αντηχήσει, Και των νεκρών μας η ατέλειωτη Στρατιά»

Εκ μέρους της συντακτικής ομάδας: το παρακάτω άρθρο δεν θα μπορούσε να ολοκληρωθεί χωρίς την πολύτιμη συνδρομή των παλαίμαχων συναγωνιστών Τ.Χ. - Γ.Γ. - Θ.Κ. - Δ.Π. - Α.Π. 

Δεν μπορεί φυσικά να μην αναφερθεί η αμέριστη βοήθεια της συναγωνίστριας Θ.Π. την οποία και ευχαριστούμε θερμά για την τιμή και τον χρόνο.

Το άρθρο αυτό αφιερώνεται στην μνήμη του Συναγωνιστή που δεν λύγισε στα κελιά της Μασονικής δεξιάς, δεν υπέγραψε δηλώσεις μετανοίας, δεν συνεργάστηκε με τις κρατικές αρχές και «έφυγε» Όρθιος σε έναν κόσμο Ερειπίων.

γράφει ο Σταύρος Λιμποβίσης

Αρχές δεκαετίας του ’60 σε μια κεντρική περιοχή των Αθηνών με έντονους συμβολισμούς, Εθνικοσοσιαλιστικά εμβατήρια από δίσκους βινυλίου διαλύουν την σιωπή της νύχτας προκαλώντας απορίες στους κατοίκους και φρίκη σε αυτούς που αναγνωρίζουν την «καταραμένη» μουσική. 

Σε περίοπτη θέση μιας διώροφης κατοικίας από όπου προέρχεται η μουσική «πρόκληση» κυματίζει περήφανη η Σβάστικα ενώ διακρίνονται σάκοι με άμμο περιμετρικά, θυμίζοντας σε κάποιους ότι οι «Τελευταίοι Πιστοί» μιας άλλης εποχής διαθέτουν ακόμη το θάρρος λίγα χρόνια μετά τον πόλεμο να υψώσουν τα Αντιδημοκρατικά σύμβολα.

Αυτή η περίπτωση δεν είχε να κάνει με μια ακόμη φετιχιστική προσέγγιση του Εθνικοσοσιαλισμού όπως πολλοί θα σπεύσουν να υποθέσουν, αλλά με μια ειλικρινή «μετάληψη εθνικοσοσιαλιστικής θείας κοινωνίας» μέσα στο κέντρο του «υδροκέφαλου τέρατος» που είναι η πρωτεύουσα. 

Υπεύθυνος για το ρίγος που διαπέρασε την σπονδυλική στήλη των υπηρετών του Καραμανλή και κινητοποίησε πολλές φορές την βασιλική χωροφυλακή,  ένας νεολαίος της εποχής ασυμβίβαστος μαχητικός και οξυδερκής. Ο Λογγίνος Παξινόπουλος.

Πήρε το όνομα του από τον «Άγιο» που κατείχε το αξίωμα του Εκατόνταρχου στον Ρωμαϊκό στρατό και έτσι αποκαλείται στα ευαγγέλια, η λατινική εκδοχή της ελληνικής λέξης Λόγχη. 

Ο Θεάνθρωπος όμως του Λογγίνου Παξινόπουλου δεν ήταν ο Ναζωραίος Ιησούς αλλά ο Αδόλφος Χίτλερ και οι «Μάρτυρες της Πίστης» για αυτόν οι Δώδεκα που απεβίωσαν κατά την διάρκεια της περιβόητης «Δίκης της Νυρεμβέργης». 

Με την ιδεολογική του «λόγχη» ο Λογγίνος Παξινόπουλος προσπαθούσε να πλήξει τα πλευρά της αστικής δημοκρατίας αφού μισούσε τον καθωσπρεπισμό και την υποταγή της χώρας στον κομματισμό.

Παρά την εσκεμμένη παραπληροφόρηση διάσημων προσώπων του «ελληνικού εθνικοσοσιαλιστικού κινήματος» που χρόνια τώρα δημιουργούν ψευδείς εντυπώσεις καθώς και των κονδυλοφόρων που τον συκοφάντησαν την εποχή εκείνη σε κάθε ευκαιρία, ο Λογγίνος Παξινόπουλος αναμφισβήτητα είναι ο «πρωτεργάτης» στην ενίσχυση και διάδοση των «φασιστικών» ιδεών μετά τον πόλεμο.

Λίγα χρόνια πριν την δικτατορία το όνομα του γίνεται συνώνυμο με την δράση και την επαναστατική σκέψη.  Γεννημένος το 1943, γιος αξιωματικού που αργότερα βρέθηκε στις λίστες διώξεων της δολοφονικής ΟΠΛΑ, στέλεχος των ομάδων κρούσης των «Ελπιδοφόρων» και υπεύθυνος στην περιοχή των Αμπελοκήπων των εθνικιστικών ομάδων αυτοάμυνας που οι αντίπαλοι έσπευσαν να τις ονομάσουν ως «Τάγματα Εφόδου»!

Ο αστικός δημοκρατικός τύπος σπεύδει το ΄63 - λόγω των αλληλοκατηγοριών που ανταλλάσσουν μεταξύ τους τα γραβατοφορεμένα αντιφασιστικά γουρούνια του κοινοβουλευτισμού που συνωστίζονταν και σιτίζονταν μέσα στον «ναό της δημοκρατίας» - με κύριο στόχο τον αποπροσανατολισμό της κοινής γνώμης να δώσει το «σύνθημα» για ένα νέο επικοινωνιακό «κυνήγι» και μάλιστα αυτή την φορά καθόλου τυχαία από τις στήλες της «Καθημερινής» που εκφράζει την εποχή εκείνη τις απόψεις του Παλατιού και του Στρατού.

Την 5η Ιανουαρίου 1960, τα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων κάνουν λόγο για ένα πρωτοφανές κύμα Εθνικοσοσιαλιστικών «εικαστικών παρεμβάσεων» σε πολλές πόλεις της Ελλάδας, εκτός απ’ την Αθήνα (Θεσσαλονίκη, Πάτρα, Ρόδος, Χαλκίδα κ.ά., ακόμη και στον Αερολιμένα Ελληνικού) μια παγκόσμια κίνηση ενάντια στο κράτος του Ισραήλ και τις διώξεις της Μοσάντ σε 400 πόλεις στην Ευρώπη, στις ΗΠΑ, στην Αυστραλία, στη Νότια Αφρική και στη Λατινική Αμερική που έφτασε συνολικά τις 2500 δράσεις!

Ηθικός αυτουργός για την Ελλάδα θεωρήθηκε ο Εθνικοσοσιαλιστής Λογγίνος Παξινόπουλος ο οποίος ήταν γνωστός για τις σχέσεις του με την Δαμασκό του Χαφέζ αλ - Άσαντ και την PLO και είχε εκπαιδευτεί στην κοιλάδα Μπεκάα.

Ο Παξινόπουλος σε έφοδο των αρχών τον Οκτώβριο του ’63 δεν πτοείται και με μια χειροβομβίδα στο χέρι, αδιαφορεί πλήρως για τον εισαγγελέα και τα ντόπια τσιράκια του που σπεύδουν να τον τιμωρήσουν για την δράση του. Προσπαθεί να διαφύγει δεν τα καταφέρνει και συλλαμβάνεται αφού πρώτα όμως κατέστρεψε σημαντικά έγγραφα. Το πρώτο επεισόδιο από μια σειρά διώξεων που συνεχίστηκαν για πολλά χρόνια.

Από την δεκαετία του ΄60 το κράτος συνήθιζε και συνηθίζει ακόμη και σήμερα να υιοθετεί κάθε είδους ψευδή στοιχεία ακόμη και να επιδεικνύει ιστορικά κειμήλια, τα οποία συνοδεύει με ψευδείς μαρτυρίες ανθρώπων της δεξιάς και της αριστεράς με στόχο την διαχρονική «θωράκιση της αστικής δημοκρατίας». 

Τα πολεμικά ενθύμια του πατέρα του Παξινόπουλου που πολέμησε ηρωικά από τον Σαγγάριο μέχρι τις λυσσαλέες μάχες του εμφυλίου κοσμούσαν την οικία του συναγωνιστή ανάμεσα στους αναρτημένους Αετούς της Εθνικοσοσιαλιστικής κληρονομιάς και τους Κεραυνούς της Κομματικής φρουράς. Δεν είναι τυχαίο ότι ο κατηγορούμενος συναγωνιστής ξεφτίλισε τους διώκτες του και νίκησε το κράτος στα δικαστήρια ενώ κατάφερε να του επιστραφούν τα αιματοβαμμένα κειμήλια στο χώρο όπου και ανήκαν.

Τα παπαγαλάκια της δημοσιογραφίας της εποχής εκείνης γράφουν: «Ο διεπόμενος από ναζιστικάς πεποιθήσεις Παξινόπουλος συνελήφθη ως κάτοχος μυστικού οπλοστασίου που βρισκόταν σε δώμα στην ταράτσα της οικίας του, το οποίο περιελάμβανε μεταξύ άλλων: Αυτόματο όπλο τύπου “Στεν”, 4 τυφέκια, 10 περίστροφα, 5 χειροβομβίδες “Μιλλς”, ένα κιβώτιο φυσίγγια, 15 ξίφη και μαχαίρια, κράνη, μαστίγια και άλλο πολεμικό υλικό» ενώ στην συνέχεια το άρθρο αναφέρεται χαρακτηριστικά στην διακόσμηση του εσωτερικού χώρου της οικίας του που προκαλεί σοκ στους διώκτες του λόγω των Εθνικοσοσιαλιστικών χρωμάτων και συμβόλων. 

Κυκλοφορούσε συχνά με Εθνικοσοσιαλιστικά σύμβολα στο κέντρο των Αθηνών χωρίς να φοβάται τις απειλές, ενώ για την δική του προστασία πάντα είχε μαζί του και έναν γερμανικό ποιμενικό με το όνομα Thor!

Διαβάζουμε χαρακτηριστικά σε έτερο δημοσίευμα της εποχής για τον Λογγίνο Παξινόπουλο: «Ανεκοινώθη εκ του υφυπουργείου Εσωτερικών, σχετικώς με τα αναγραφέντα […] περί αποκαλύψεως οπλοστασίου ανήκοντος εις παρακρατικήν οργάνωσιν, ότι […] τα εις την οδόν … οικίαν του 20ετούς σπουδαστού Λογγίνου Παξινοπούλου […] ήσαν μουσειακώς ανηρτημένα εις τους τοίχους. […] Ο Παξινόπουλος υπεστήριξεν ότι επρόκειτο περί ενθυμίων ανηκόντων εις τον πατέρα του Παξινόπουλον Σπυρίδωνα, αντισυνταγματάρχην του ελληνικού στρατού. [Ο καταγγείλας αυτόν] κατέθεσεν εις τον εισαγγελέα ότι ο Παξινόπουλος ήτο ηγετικόν στέλεχος φασιστικής οργανώσεως, της «Αντικομμουνιστικής Σταυροφορίας», ο ίδιος όμως ο Παξινόπουλος είπεν ότι εις ουδεμίαν οργάνωσιν ανήκει».

Στις 4 Ιουλίου 1964 νεολαίοι περισσότερα από 500 άτομα χωρίς ενιαία πολιτική ταυτότητα που μισούσαν στο σύνολο τους την σάπια πολιτική κατάσταση, εισβάλλουν στη Βουλή. Ένα πλήθος που αργότερα έπεσε θύμα σπίλωσης και κατηγοριών στα ΜΜΕ της εποχής και καπηλεύτηκαν την οργή τους οι άνθρωποι της δεξιάς λόγω της εναντίωσης τους στον Παπανδρέου. 

Το πλήθος της νεολαίας σύντομα διαλύει τα μπλόκα της αστυνομίας αναποδογυρίζει περιπολικά και κάνει τους χωροφύλακες της Βουλής να κρυφτούν στα υπόγεια. Οι δημοσιεύσεις κάνουν λόγο ότι με μαχαίρια κάποιοι από αυτούς και άλλοι με ξύλα φτάνουν στον προθάλαμο των συνεδριάσεων και συγκρούονται με τους βουλευτές.

Ηγείται του οργισμένου πλήθους ο Γεώργιος Βεντούρης, ακτιβιστής των ιδεών μας και αργότερα ηγέτης της Εθνικοσοσιαλιστικής τάσης των Ελλήνων φοιτητών της Ιταλίας ΕΣΕΣΙ (Εθνικός Σύνδεσμος Ελλήνων Σπουδαστών Ιταλίας) καθώς και ηγετικό στέλεχος του FUAN (Πανεπιστημιακό Μέτωπο Εθνικιστικής Δράσης, Movimento Soziale Italiano).

Λίγες μέρες αργότερα, διεξάγεται η δίκη για αυτή την εισβολή στη Βουλή. Επικρατεί ένταση. Σύμφωνα με την κατάθεση ενός αξιωματικού της Γενικής Ασφάλειας, η εισβολή στη Βουλή οργανώθηκε από τον Εθνικοσοσιαλιστικό «Όμιλο Εθνικής Αναγεννήσεως». Μεταξύ των κατηγορουμένων είναι και ο γνωστός στις αρχές Λογγίνος Παξινόπουλος.

Μια παρένθεση για αυτή την επιδρομή: Το 1965 ο καταδικασθείς ως κύριος υποκινητής της επιδρομής Ρένος Αποστολίδης που η δεξιά τον θεωρεί «αναρχικό» και η αριστερά «φασίστα» εξέδωσε το βιβλίο «Κατηγορώ», στο οποίο, μεταξύ άλλων, παρουσιάζει τη δική του εκδοχή για την εισβολή στο «Κυνοβούλιο». Εξηγεί ότι η πράξη του αυτή έγινε για να υπογραμμίσει στον κόσμο πως δεν ανέβασε στην εξουσία παρά τον «χασάπη Παπατζή του '44, τον άνθρωπο των Αγγλοαμερικάνων, που εγκατέστησε τη Δεξιά στην Ελλάδα». 

Η «Αυγή» έσπευσε να κάνει λόγο για … «Τάγματα Εφόδου» που εισέβαλαν στον ναό της δημοκρατίας.  Η κυβέρνηση διέταξε την διάλυση όλων των οργανώσεων που «αναπτύσσουν έκνομη δράση» ενώ δια στόματος του Υπουργού Εσωτερικών, Ιωάννη Τούμπα, η κυβέρνηση κατήγγειλε την Εθνικοσοσιαλιστική ιδεολογία.

Υπήρχε μια οργάνωση νέων, οι Άλκιμοι, που λειτουργούσε ήδη από το 1932. Ήταν μια οργάνωση, που την είχε δημιουργήσει η «Εθνικιστική Ένωση Ελλάς», σαν αντίπαλο δέος για τους νεαρούς  Κομμουνιστές στην δεκαετία του 1930. Οι Άλκιμοι, έδρασαν με παραστρατιωτική μορφή, λαμπαδηφορίες, παρελάσεις στην πόλη, μέχρι και το 1936. Τότε, διαλύθηκαν από τον Ιωάννη Μεταξά, αφού αυτός σχημάτισε την ΕΟΝ, την μοναδική στα χρόνια του, νόμιμη οργάνωση, για τη Νεολαία.

Δυστυχώς κάποιοι Εθνικοσοσιαλιστές είδαν την 21^η Απριλίου ως μια «σανίδα σωτηρίας» άλλοι απέφυγαν διακριτικά κάθε επαφή μαζί της ενώ δεν έλειψαν και αυτοί που κυνηγήθηκαν από την ασφάλεια επειδή θεωρήθηκαν σύμφωνα με την ορολογία του καθεστώτος «αναρχοφασίστες».

Ο Λογγίνος Παξινόπουλος υπήρξε ηγετικό στέλεχος του «χουντικού» ένοπλου παραστρατιωτικού σώματος των «Αλκίμων», το οποίο ήταν έμπνευση και δημιούργημα γνωστών εθνικιστών με σκοπό να «αποτελεί τον σιδηρούν βραχίονα του καθεστώτος». 

Ο Κωνσταντίνος Πλεύρης σύμφωνα με τα λεγόμενα του είχε κάνει την πρόταση για «φασιστικοποίηση» της νεολαίας στους Λαδά και Ασλανίδη, αυτοί του έδωσαν την άδεια και την χρηματοδότηση και τα όπλα για να προχωρήσει αλλά χωρίς να φαίνονται, κι έτσι στην διοίκηση τους μπήκαν στελέχη της οργάνωσης Κ4Α.

«Αναμφιβόλως η οργάνωσις των Αλκίμων εξουσιάζετο απολύτως από εμάς», γράφει ο Πλεύρης. «Είδαμε την ευκαιρίαν εξορμήσεως προς την μάζαν των νέων και την αξιοποιήσαμε εντατικώς. Υπέβαλα στον Ασλανίδη λεπτομερές πρόγραμμα εκπαιδεύσεως των Αλκίμων, που επεδιώξαμε να την καταστήσωμεν παραστρατιωτικήν οργάνωσιν, που θα απετέλει τον λαϊκόν σιδηρούν βραχίονα του καθεστώτος».

Στην πράξη όμως ουδέποτε το καθεστώς ενδιαφέρθηκε πραγματικά για την «φασιστικοποίηση» της νεολαίας αφού στον αξιακό πυρήνα του υπήρξε απλά μια αντιδραστική στρατιωτική κυβέρνηση με κυρίαρχο το αντικομμουνιστικό στοιχείο και με εσωτερικές συγκρούσεις που τελικά ωφέλησαν τον Καραμανλή και τον Αβέρωφ. 

Η μεγαλύτερη απόδειξη της ποιότητας του καθεστώτος ήταν η επιμονή του Παπαδόπουλου να στηριχτεί σε πρόσωπα του παλαιού πολιτικού κόσμου και να ισχυροποιήσει τις δημοκρατικές διαδικασίες ενώ παράλληλα οι κορυφαίοι αντίπαλοι του ζούσαν πλουσιοπάροχα στο εξωτερικό.

Ο Γεώργιος Παπαδόπουλος όπως είναι γνωστό υπήρξε άκρως αρνητικός μπροστά στις προτάσεις της ριζοσπαστικοποίησης λέγοντας χαρακτηριστικά - φοβούμενος φυσικά τις αντιδράσεις των ξένων και της αριστεράς - «μην μας πουν φασίστες» αλλά το 1970 λόγω πιέσεων μερίδας των στρατιωτικών 20 χιλιάδες Άλκιμοι ορκίστηκαν στο γήπεδο της ΑΕΚ στην Νέα Φιλαδέλφεια. Κατά άλλους ο αριθμός ήταν μόλις 4 χιλιάδες ενώ σε γνωστό ντοκιμαντέρ αναφέρονται 30 χιλιάδες συνολικά.  

Οι περισσότεροι ήταν άνεργοι νέοι που πίστεψαν στις υποσχέσεις τους χούντας ότι «θα σας  βρούμε δουλειά». Αυτές οι υποσχέσεις δεν υλοποιήθηκαν και απέμειναν μόνο οι «διαλέξεις» για την «Εθνοσωτήριο Επανάσταση» γεγονός που σύντομα αποθάρρυνε την νεολαία. 

Η πρόχειρη οργάνωση και η έλλειψη μιας αυθεντικής ιδεολογίας και δράσης μέσα σε συνθήκες μιας «επανάστασης» που τελικά ήταν «παρένθεση» απέδειξε ότι κάθε πολιτικό εγχείρημα που στερείται αρχών και κοινωνικής αποδοχής σύντομα θνήσκει. Το Σώμα των Αλκίμων διαλύθηκε τον Μάρτιο του 1976, με διαταγή του πολυμελούς Πρωτοδικείου Αθηνών.

Ο Λογγίνος Παξινόπουλος δεν σταμάτησε την δράση του στην μεταπολίτευση. Συνέχισε να κοιτάει κατάματα χωρίς φόβο το δημοκρατικό τέρας αμφισβητώντας έμπρακτα τη αστική νομιμότητα, ενώ το ηθικό του στην φυλακή υπήρξε παράδειγμα για πολλούς. Δεν δείλιασε απέναντι στις συνεχείς ανακρίσεις και φυλακίσεις και δεν συνεργάστηκε με τα πιόνια του καθεστώτος. 

Σε μια επίδειξη ισχύος που σόκαρε τους δημοκράτες και τα ΜΜΕ και παρά τις συνθήκες πλήρους κυριαρχίας της αριστεράς που έσπερνε το μίσος και της προδοτικής δεξιάς που πούλησε την Κύπρο στο όνομα της δημοκρατίας, ο Λογγίνος Παξινόπουλος - μαζί με Έλληνες και Ιταλούς νεοφασίστες - εμφανίστηκε στην στρατιωτική παρέλαση της 25^ης Μαρτίου του ΄75 στις στήλες του Ολυμπίου Διός και χαιρέτισε με Τεταμένη την Δεξιά τις πολεμικές σημαίες που δεν υπεστάλησαν στην Μεγαλόνησο αλλά τις υπερασπίστηκαν οι Έλληνες πολεμιστές παρά την προδοσία των Μακαρίου Αβέρωφ και Καραμανλή καθώς και των επίορκων αξιωματικών.

Ουδέποτε ο Λογγίνος Παξινόπουλος αποδέχτηκε την αναγκαιότητα του κοινοβουλευτισμού για την υπεράσπιση των ιδεών.

Παρέμεινε μέχρι το τέλος του βίου του ανένταχτος και πιστός στις αρχές και τις αξίες της Πλατωνικής Πολιτείας. 

Υπήρξε Πολιτικός Στρατιώτης και «πυρφόρος» του Ελληνικού Εθνικοσοσιαλισμού. 

Απεβίωσε μετά από σύντομη ασθένεια την 24^η Νοεμβρίου 1993.

Λογγίνος Παξινόπουλος: Ζει και Μάχεται!