Για την «Τρίτη Θέση»: νέα αυτόνομη συλλογικότητα - «Αιώνια Ευρώπη»

 

«Μέχρι στιγμής κατά τη διάρκεια του χειμώνα, γεμίσαμε τους τοίχους των δρόμων, των πλατειών και των πάρκων στις γειτονιές του κέντρου της Αθήνας (Πατήσια, Γαλάτσι, Κυψέλη, Γκράβα κ.λπ.), καθώς και την πανεπιστημιούπολη στου Ζωγράφου, με δεκάδες γκράφιτι, αυτοκόλλητα και συνθήματα, ενώ ταυτόχρονα «πατήσαμε» δεκάδες συνθήματα πολιτικών αντιπάλων. 

Σηκώσαμε πανό αλληλεγγύης για τον αγώνα των αγροτών και κρεμάστηκαν σε γέφυρες στα Πατήσια και στο Γαλάτσι.

Το κέντρο της Αθήνας, οι εργατικές γειτονιές και τα πανεπιστήμια πρέπει να πάψουν να αποτελούν «άβατα» για τους εθνικιστές, όπως ακριβώς και οι κοινωνικές κινητοποιήσεις, τα εργατικά αιτήματα, οι απεργίες των εργαζομένων, ο αγώνας κατά της αύξησης των τιμών, για αξιοπρεπή στέγαση, ο αγώνας για το περιβάλλον και άλλοι τόσοι αγώνες ενάντια στα σκοτεινά οικονομικά συμφέροντα που υποβαθμίζουν την ποιότητα ζωής του λαού μας και τον εκμεταλλεύονται.

Επιλέξαμε τον δρόμο ως τον τόπο πολιτικής δράσης σε μια εποχή όπου η ψηφιοποίηση έχει αντικαταστήσει ολοένα και περισσότερο τον πραγματικό κόσμο. 

Το πεδίο του πολιτικού αγώνα, όπου γίνεται η διαφορά μεταξύ ενός νεκρού κινήματος και ενός ζωντανού, είναι και θα είναι πάντα οι δρόμοι. 

Ο εθνικιστικός χώρος δεν μπορεί να περιορίζεται στο να είναι μια ακίνητη δύναμη, αποκομμένη από την κοινωνική πραγματικότητα, παρούσα μόνο σε ετήσιους εορτασμούς η ακόμα χειρότερα, ένα καταφύγιο για γραφικούς νοσταλγούς, αστούς ακροδεξιούς, εμμονικούς στρατόκαυλους και ψυχικά διαταραγμένους. 

Πρέπει να είναι μια αναδημιουργική δύναμη που θα αντιμετωπίζει και θα παρέχει απαντήσεις στα πραγματικά προβλήματα του λαού. 

Ο εθνικισμός θα είναι λαϊκός, επαναστατικός και κοινωνικός η δεν θα είναι τίποτα.

Για εμάς, οποιαδήποτε ριζοσπαστική κοινωνική αλλαγή θα είναι μάταιη αν η ίδια δυναμική της δυστυχίας και της εκμετάλλευσης που επικρατεί σήμερα επιμένει. 

Οποιαδήποτε πρόταση που δεν περιλαμβάνει τον τερματισμό της δύναμης του χρήματος, της τοκογλυφίας, του καπιταλισμού και της νεοφιλελεύθερης δικτατορίας της ελεύθερης αγοράς απλώς στερείται εγκυρότητας και δεν μας ενδιαφέρει. 

Από την πολιτική μας σκοπιά ως εθνικοεπαναστατες, δεν καταλαβαίνουμε όποιον ισχυρίζεται ότι αγωνίζεται για τον λαό ή το έθνος του δεν θεωρεί τον καπιταλισμό (είτε τοπικό είτε διεθνή) ως τον κύριο εχθρό του, αφού υποδουλώνει ολόκληρους λαούς, κοινότητες και έθνη. 

Κανένας λαός δεν μπορεί να είναι ισχυρός, ελεύθερος και κυρίαρχος αν είναι δεσμευμένος από τις αλυσίδες της οικονομικής τυραννίας. 

Όσοι αρκούνται σε ένα «ισχυρό έθνος-κράτος» που περιορίζει τη μετανάστευση (όπως αυτοί που μας λένε ότι η «νόμιμη» μετανάστευση είναι μια χαρά και το πρόβλημα είναι μόνο η «παράνομη» μετανάστευση) 

και 

κοσμεί κάθε δρόμο με σημαίες και αγάλματα, ενώ τα ντόπια αφεντικά και οι καπιταλιστές συνεχίζουν να εκμεταλλεύονται τον λαό είναι ανθέλληνες, ανεξάρτητα από το αν αυτοαποκαλούνται «εθνικιστές» ή «πατριώτες». 

Επιπλέον, η κοινωνική τάξη που πηγάζει από τον καπιταλισμό είναι εγγενώς διεφθαρμένη.

Δεν μπορεί να υπάρξει ταξική συνεργασία, ούτε η ιδέα της «εθνικής ενότητας» που προωθείται από ορισμένα εθνικιστικά κινήματα, εφόσον υπάρχει παράλληλα μια κοινωνική τάξη (μεγάλοι επιχειρηματίες, η αστική τάξη, τα αφεντικά κ.λπ.) της οποίας το μοναδικό συμφέρον είναι ο εγωισμός, η απληστία και το προσωπικό κέρδος εις βάρος της υπονόμευσης της εθνικής κοινότητας. 

Θεωρούμε ανήθικο οποιοδήποτε κέρδος που αποκτάται μέσω της κερδοσκοπίας, τοκογλυφίας ή και εις βάρος των εργατών. 

Τέτοιες πρακτικές θα πρέπει να καταργηθούν και όσοι επωφελούνται από αυτές τις ανήθικες και εγκληματικές δραστηριότητες είναι εχθροί μας ανεξάρτητα από τη φυλή, το θρήσκευμα ή την εθνικότητα τους.

Ο μόνος τρόπος για να διασφαλίσουμε την επιβίωση του έθνους μας είναι μέσω της επαναστατικής δραστηριότητας και, τελικά, της κατάρρευσης του τρέχοντος συστήματος.

 Πρέπει να καταλάβουμε μια για πάντα ότι τα σημερινά κράτη, οι κυβερνήσεις, οι θεσμοί, η αστυνομία, ο στρατός, τα μέσα ενημέρωσης, οι υπερεθνικές δομές όπως η Ε.Ε. ή η Παγκόσμια Τράπεζα, και όλα όσα αποτελούν το τρέχον σύστημα ΕΙΝΑΙ ΕΧΘΡΟΙ ΜΑΣ. 

Μην ξεγελιέστε από τους τσαρλατάνους που αυτοαποκαλούνται «πατριώτες» (πολιτικά κόμματα, προβεβλημένες «περσόνες» των μέσων κοινωνικής δικτύωσης που πουλάνε μπλούζες και άλλοι οπορτουνιστές αυτού του καρκίνου που ονομάζεται «πατριωτική δεξιά»).

Δεν έχουμε απολύτως καμία σχέση με αυτή την σιωνιστική δεξιά. 

Η δεξιά, όπως κι αν ντύνεται ή μεταμφιέζεται, είναι ένας εχθρός στον οποίο δεν πρέπει ποτέ να απλώσεις το χέρι σου για βοήθεια γιατί όταν το κάνεις, σε χρησιμοποιεί, σε καταβροχθίζει, εκπορνεύει τις ιδέες μας, τις προτάσεις μας, ούτε σταγόνα νερό για τη δεξιά ...

... όπως ούτε σταγόνα νερό για την αριστερά, την αριστερά που έχει προδώσει τους εργάτες, που κυβερνά χέρι-χέρι με το κεφάλαιο, που είναι αντεθνική, που είναι δειλή και αστική, που έχει ξεπουληθεί στις τράπεζες και στην «woke» ιδεολογία.

Ο κίνδυνος των δεξιών/ακροδεξιών «εθνικιστικών/πατριωτικών» κομμάτων δεν έγκειται μόνο στην παραμόρφωση των ιδεών μας 

(είναι ουσιαστικά νεοφιλελεύθεροι, αντισοσιαλιστές, φιλοσιωνιστές, οπορτουνιστές και καριερίστες πολιτικοί των οποίων το μόνο πραγματικό ενδιαφέρον είναι να καταλάβουν την εξουσία και να ζήσουν σαν βασιλιάδες)

έτσι ώστε η υπόλοιπη κοινωνία να μας συνδέει αυτόματα με αυτά τα σκουπίδια που δεν έχουν καμία σχέση με εμάς 

(πολλοί «εθνικιστές» συμβάλλουν σε αυτό υποστηρίζοντας πρόθυμα κάθε δεξιά καρικατούρα, είτε πρόκειται για τον Τραμπ, τον Μασκ, τον Τόμι Ρόμπινσον, το AfD κ.λπ.)

αλλά και στο ότι, εκτός από όλα αυτά, εκμεταλλεύονται τη δυσαρέσκεια ενός τμήματος του πληθυσμού που έχει βαρεθεί και έχει κουραστεί από το σύστημα, κατευνάζοντας έτσι τον νόμιμο θυμό και διοχετεύοντας τον στη σφαίρα της νομιμότητας και της δημοκρατίας πουλώντας ελπίδες στις εκλογές, εξαλείφοντας την πιθανότητα ριζοσπαστικοποίησης ενός τμήματος της κοινωνίας, ακριβώς με τον ίδιο τρόπο που κάνουν τα κόμματα και οι οργανώσεις της αριστεράς. 

Η κοινοβουλευτική οδός είναι μια αποτυχία και νομιμοποιεί το σύστημα. 

Επιπλέον, το σύστημα δεν μπορεί να ηττηθεί στο στημένο του παιχνίδι. 

Αυτό έχει αποδειχθεί περίτρανα.

Αγωνιστικοί χαιρετισμοί στις υπόλοιπες επαναστατικές εθνικιστικές πρωτοβουλίες και οργανώσεις στην Αθήνα και όχι μόνο. 

Εμείς, από την πλευρά μας, θα συνεχίσουμε.

Ευρώπη - Νεολαία - Επανάσταση!»

«Αιώνια Ευρώπη» 

Ο καταραμένος διανοούμενος: Rogier Nimier (του Κωνσταντίνου Μποβιάτσου)

 γράφει ο Κωνσταντίνος Μποβιάτσος

Ο Rogier Nimier ήταν ένας Γάλλος συγγραφέας, επικεφαλής της λογοτεχνικής ομάδας «Les Hussards», γνωστός για τον αντικομφορμισμό και τη εθνικιστική του στάση, η οποία τον οδήγησε στην κριτική ενάντια του Sartre και του υπαρξισμού.

Παρά το γεγονός ότι ήταν «ελευθεριακός» και αντιιδεολογικός δανδής, θα μπορούσε να περιγραφεί ως ένας  «αναρχικός της δεξιάς» - μιας τάσης της εποχής - για την απόρριψη των κομματικών ταμπελών, την προσήλωση του στην ατομική ελευθερία, την κριτική του στην αστική κοινωνία και τον θαυμασμό του για ένα συγκεκριμένο αριστοκρατικό και αντικομφορμιστικό πνεύμα.

Γεννημένος στις 31 Οκτωβρίου το 1925 στο Παρίσι, στο ίδιο δημοτικό διαμέρισμα με τον Drieu la Rochelle, ο Roger Nimier έχασε τον πατέρα του σε ηλικία 14 ετών, την παραμονή του Μεγάλοι Πολέμου. Φοίτησε στο Λύκειο Pasteur στο Νeuilly για εννέα χρόνια, πριν εγγραφεί σε μεταπτυχιακό πρόγραμμα στη Sorbonne το 1942.

Ως λαμπρός μαθητής, κατατάχθηκε στις 3 Μαρτίου 1945 στο 2ο Σύνταγμα Ουσάρων στην Τarbes, αλλά δεν πολέμησε. Προικισμένος με εξαιρετική νοημοσύνη και μνήμη, δημοσίευσε το πρώτο του μυθιστόρημα, Les Épées (Τα Σπαθιά), σε ηλικία 23 ετών.

Η λογοτεχνική του φρενίτιδα ήταν τέτοια που έγραψε έξι ακόμη βιβλία σε πέντε χρόνια, συμπεριλαμβανομένου του αριστουργήματός του, Le Hussard bleu (Ο Μπλε Ουσάρος), ενός δοκιμίου για τον μεγάλο Γάλλο συγγραφέα Georges Bernanos, το Le Grande d'Espagne (Ο Μεγάλος Άνδρας της Ισπανίας) και ενός μυθιστορήματος με θέμα την πικρία, Les Enfants tristes (Τα Λυπημένα Παιδιά).

Ωστόσο, συνέχισε το έργο του ως δημοσιογράφος σε διάφορα έντυπα και σεναριογράφος κυρίως για την ταινία του Louis Malle, "Ascenseur pour l echafaud". 

Εν τω μεταξύ, ο κριτικός λογοτεχνίας Bernard Frank τον χαρακτήρισε μια  ηγετική φυσιογνωμία στο λογοτεχνικό  κίνημα των Ουσάρων μαζί με τους συγγραφείς Antoine Blondin και Jacques Laurent, στους οποίους σύντομα προσχώρησε ο Michel Déon.

Καταγγέλλοντας την ακαμψία του Sartre και τις μεταπολεμικές λογοτεχνικές εκκαθαρίσεις από τις συμμαχικές δυνάμεις, βοήθησε να αποκατασταθούν οι Jacques Chardonne, Paul Morand, André Fraigneau και Louis-Ferdinand Céline στη θέση που τους άξιζε στον λογοτεχνικό κόσμο.

Παθιασμένος με τα αυτοκίνητα και την ταχύτητα, πέθανε σε τροχαίο ατύχημα στις 28 Σεπτεμβρίου 1962, μαζί με τη νεαρή συγγραφέα Sunsiaré de Larcône, λίγες μέρες πριν από την κυκλοφορία του νέου του μυθιστορήματος, D'Artagnan amoureux.

Συντακτική Ομάδα «Σαμουράι της Δύσης» (https://samuraithsdyshs.wordpress.com/)

 

«Όταν δέχεσαι επίθεση από τις μαζορέτες του Trump και αμέσως μετά από τους φιλορώσους σωτήρες, συνειδητοποιείς ότι είσαι στη σωστή πλευρά. Όταν οι πρώτοι σε κατηγορούν ότι είσαι κομμουνιστής ή υποστηρικτής του Δημοκρατικού Κόμματος (σύμφωνα με το καθημερινό λεξιλόγιο των πολιτικά ορθών) και οι δεύτεροι ότι είσαι υπηρέτης των Γιάνκηδων, καταλαβαίνεις πώς η Τρίτη Θέση είναι πάντα η μόνη αληθινή εναλλακτική λύση σε κάθε ψυχωτικό άκρο. Η εγκυρότητα του κεντρικού άξονα φαίνεται, όπως πάντα, στις πιο συγκεκριμένες περιπτώσεις»

Συντακτική Ομάδα «Σαμουράι της Δύσης»

Για την «Τρίτη Θέση»: αποκλειστική συνέντευξη με τον Matthias Fischer γενικό γραμματέα του Γερμανικού «Τρίτου Δρόμου» (Der Dritte Weg)

Για την «Τρίτη Θέση»: αποκλειστική συνέντευξη με τον Matthias Fischer γενικό γραμματέα του Γερμανικού «Τρίτου Δρόμου» (Der Dritte Weg)

Η παρακάτω αποκλειστική συνέντευξη για την συντακτική ομάδα του «Μαύρου Κρίνου» είναι πρωτοβουλία της συναγωνίστριας N.F. η οποία διακρίνεται όχι μόνο για τις κορυφαίες σπουδές της στην πολιτική ιστορία της Ευρώπης αλλά και για την πολύχρονη εμπειρία της σχετικά με τα Ευρωπαϊκά εθνικιστικά κινήματα.

link: Ο Γερμανικός «Τρίτος Δρόμος»

Πότε ιδρύθηκε το κόμμα «Τρίτος Δρόμος»;

Το εθνικό επαναστατικό μας κόμμα και κίνημα «Ο Τρίτος Δρόμος» (Der Dritte Weg) ιδρύθηκε την 30^η Σεπτεμβρίου 2013 στη Χαϊδελβέργη (Βάδη-Βυρτεμβέργη).

Πως είναι το πολιτικό σκηνικό στην Γερμανία;

Εδώ και σχεδόν 80 χρόνια, υπάρχουν 4 κόμματα που μας κυβερνούν σε μεταβαλλόμενους συνασπισμούς. Όλα τους χτίζουν τη γέφυρα προς τον θάνατο του γερμανικού λαού. 

Ως πολιτικοί υποστηρικτές του φιλελεύθερου καπιταλιστικού συστήματος, αυτοί οι αυτοαποκαλούμενοι «δημοκράτες» θυσιάζουν τον γερμανικό λαό στον βωμό της πολυπολιτισμικής τους ιδεολογίας. Εκατομμύρια Γερμανοί ζουν στα όρια της φτώχειας. 

Λόγω των χαμηλών μισθών, υπάρχουν διαρκώς περισσότεροι άνθρωποι που δεν μπορούν να ανταπεξέλθουν στο ενοίκιο. 

Πάνω από 20 εκατομμύρια άνθρωποι με το λεγόμενο «μεταναστευτικό υπόβαθρο» εκτοπίζουν, προφανώς ασταμάτητα, τον πολιτισμό και την παράδοση μας, δίνοντας σε ολόκληρες περιοχές μια αφρο-ασιατική όψη. 

Η κατάσταση ασφαλείας μπορεί να περιγραφεί μόνο ως δεινή. Οι εθνικιστικές ομάδες και τα ρεύματα αντιμετωπίζουν ολοένα και περισσότερες καταπιέσεις και δαιμονοποιούνται κοινωνικά. Υπάρχει μια αισθητή πολιτική και κοινωνική διάθεση «τέλους εποχής» σε αυτή τη χώρα.

Ποια η γνώμη σας για το AfD;

Με το AfD, έχει εδραιωθεί μια λαϊκιστική παραφυάδα των κυρίαρχων κατεστημένων κομμάτων, η οποία, με εύηχα λόγια, προσπαθεί να εγκλωβίσει τις απογοητευμένες μάζες της χώρας και να τις οδηγήσει σε μια καλύτερη ΟΔΓ [Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας]. Με άλλα λόγια, όλα παραμένουν ως έχουν, απλώς με περισσότερη τάξη. 

Υπό την καπιταλιστική έννοια, τάσσεται υπέρ της κερδοφόρας μετανάστευσης, προσκολλάται γεωπολιτικά σε κάθε ιμπεριαλιστική δύναμη χωρίς να επιδιώκει κανέναν αναγνωρίσιμο στόχο προς το γερμανικό συμφέρον, ενώ η πλειονότητα των στελεχών του εξασφαλίζει τη θέση της στην «ταΐστρα» του συστήματος μέσω ενός μόνιμου εσωτερικού χαρακώματος, χωρίς να προσφέρει ουσιαστικά στον λαό. 

Θα χρειαστεί χρόνος, αλλά και αυτό το κόμμα θα απομυθοποιηθεί και θα αποκαλύψει ότι δεν μπορεί και δεν θέλει να διασφαλίσει την ύπαρξη του λαού μας και της πατρίδας μας.

Ποιες οι επαφές σας με Έλληνες συναγωνιστές;

Εδώ και πολλά χρόνια υπάρχουν καλές επαφές με την Ελλάδα, οι οποίες επιβεβαιώνονται επανειλημμένα μέσω αμοιβαίων επισκέψεων.

Ποια η θέση για τον πόλεμο στην Ουκρανία;

Ο πόλεμος στην Ουκρανία έδειξε ξεκάθαρα σε εμάς τους Ευρωπαίους τις ιμπεριαλιστικές φιλοδοξίες από την Ανατολή. Αυτός ο πόλεμος αφορά επίσης τους πόρους και τη μακροπρόθεσμη διασφάλισή τους μέσω της αφομοίωσης του γηγενούς πληθυσμού. 

Η αλληλεγγύη μας εδώ στρέφεται πλήρως προς το εθνικιστικό κίνημα στην Ουκρανία, το οποίο μάχεται ηρωικά ενάντια σε όλους τους εχθρούς, εσωτερικούς και εξωτερικούς. 

Υπό την ευρωπαϊκή έννοια, αυτός ο πόλεμος μας δείχνει ξεκάθαρα πόσο σημαντική είναι η οικοδόμηση μιας ευρωπαϊκής συνομοσπονδίας, προκειμένου να προστατευθεί η ήπειρος μας από τις ιμπεριαλιστικές φιλοδοξίες από Ανατολή και Δύση. 

Η Ευρώπη υπήρξε εξάρτημα των υπαρχουσών Μεγάλων Δυνάμεων για αρκετό καιρό και πρέπει τώρα να τραβήξει τον δικό της δρόμο για να προστατεύσει τους γηγενείς λαούς της από την πτώση.

Ποια η θέση σου στο κόμμα;

Ως γενικός γραμματέας του κόμματος, εκπροσωπώ τους στόχους και το πρόγραμμα του εθνικού-επαναστατικού μας κόμματος και κινήματος τόσο εσωτερικά όσο και εξωτερικά.

Πως μπορεί να έρθει κάποιος σε επαφή μαζί σας;

Το κύριο εκφραστικό μας όργανο είναι η ιστοσελίδα μας: www.der-dritte-weg.info. Εκεί, τα πάντα αναφέρονται και ενημερώνονται καθημερινά. Σε αυτή τη σελίδα είναι επίσης διαθέσιμες όλες οι επιλογές επικοινωνίας για όλες τις περιοχές όπου δραστηριοποιούμαστε ήδη.

Ποια η άποψη σου για τον Διεθνή Καπιταλισμό και τον Διεθνή Κομμουνισμό;

Ο εκμεταλλευτικός καπιταλισμός με τον αφύσικο καταναγκασμό του για ανάπτυξη από τη μία πλευρά, και ο ισοπεδωτικός κομμουνισμός με την καθολική περικοπή της προσωπικότητας από την άλλη, δεν αποτελούν εναλλακτικές λύσεις για μια κοινωνικά δίκαιη οικονομική τάξη. 

Στο επίκεντρο μιας πολιτικής με προσανατολισμό την πατρίδα βρίσκονται η πρόνοια και η ελευθερία του λαού, και ως εκ τούτου το εθνικό-επαναστατικό μας κίνημα απαιτεί - πέρα από τον κομμουνισμό και τον καπιταλισμό - μια χωροταξικά προσδιορισμένη Λαϊκή οικονομία (folk economy) υπό την έννοια ενός Γερμανικού Σοσιαλισμού. 

Μια λαϊκή οικονομία πρέπει να αφοσιωθεί στην αυτάρκεια του κράτους σε βασικά είδη διατροφής, στην παροχή κοινωνικής δικαιοσύνης, στο δικαίωμα αλλά και στο καθήκον κάθε ατόμου για εργασία, και στην προώθηση της επιστήμης και της έρευνας. 

Η προστασία της ιδιωτικής ιδιοκτησίας καθώς και των μικρομεσαίων επιχειρήσεων πρέπει να είναι εγγυημένη, όμως οι επιχειρήσεις γενικής κοινής ωφέλειας, οι βιομηχανίες στρατηγικής σημασίας, καθώς και οι ασφάλειες και οι τράπεζες, ανήκουν στα χέρια της λαϊκής κοινότητας, δηλαδή στην κρατική ιδιοκτησία. 

Η οικονομία πρέπει να υπηρετεί τον λαό και όχι το αντίστροφο.

Ποια η άποψη του κόμματος σας για το ΝΑΤΟ και την Ευρωπαϊκή Ένωση και το όραμα σας για το μέλλον;

Στα δεσμά του ΝΑΤΟ και του Ευρώ. Το κόμμα μας Der III. Weg (Ο Τρίτος Δρόμος) επιδιώκει μια ισχυρή συμμαχία των λαών από το Βόρειο Ακρωτήριο έως τη Μεσόγειο και από τον Ατλαντικό έως τα Ουράλια. 

Μια Συνομοσπονδία στην οποία οι ευρωπαϊκοί αδελφοί λαοί, ισότιμα και χέρι-χέρι, θα δημιουργήσουν και θα υπερασπιστούν μια ασφαλή και βιώσιμη ήπειρο. 

Χωρίς την επιρροή παγκόσμιων δυνάμεων όπως οι ΗΠΑ, η Κίνα και η Ρωσία, και μακριά από όργανα εκμετάλλευσης όπως η ΕΕ, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (ΔΝΤ), η Παγκόσμια Τράπεζα ή το Βορειοατλαντικό Σύμφωνο (ΝΑΤΟ), θα αναδυθεί ένα Φρούριο πνεύματος και δράσης για τη διατήρηση των εθνοτικών μας ταυτοτήτων και του τρόπου ζωής μας. Για τον λόγο αυτό, οι λαοί της Ευρώπης πρέπει να αποσπαστούν από τις προαναφερθείσες διεθνιστικές συμμαχίες και θεσμούς.

Στα δεσμά του ΝΑΤΟ, τα ευρωπαϊκά κράτη είναι λακέδες των ιμπεριαλιστικών φιλοδοξιών των ΗΠΑ και του Ισραήλ. Από την άλλη πλευρά, η Ευρώπη απειλείται για άλλη μια φορά από τον νεομπολσεβίκικο ιμπεριαλισμό της Μόσχας, ενώ το πολιτικό Ισλάμ σημαίνει τη μεγάλη επίθεση στην Ευρώπη, το οποίο εισβάλλει εδώ και δεκαετίες μέσω της μαζικής μετανάστευσης από την αφρο-ασιατική περιοχή. 

Πρέπει να δοθεί ένα τέλος στην κατάληψη του χώρου από ξένες δυνάμεις στην Ευρώπη! Μια κοινή ευρωπαϊκή εξωτερική, αμυντική και γεωπολιτική πολιτική είναι η εγγύηση για μια ειρηνική και αντι-ιμπεριαλιστική τάξη στην ήπειρό μας. Στο επίκεντρο αυτής της πολιτικής πρέπει να βρίσκεται η συνέχιση της ύπαρξης του ζωτικού χώρου των λαών μας, οι επεκτατικοί στόχοι δεν έχουν καμία αξίωση εγκυρότητας. 

Σε αυτό το πλαίσιο, οι ευρωπαϊκοί λαοί πρέπει να αποσπαστούν από παγκοσμιοποιητικές συμμαχίες όπως το ΝΑΤΟ και στο πλαίσιο μιας ευρωπαϊκής συνομοσπονδίας, να οικοδομήσουν μια ενιαία αμυντική ασπίδα στρεφόμενη ενάντια σε κάθε ξένη προς τον χώρο μας ιμπεριαλιστική απειλή. 

Σε πρακτικό επίπεδο, και ειδικά όταν αφορά την επιβίωση των ευρωπαϊκών λαών, πρέπει να υπάρξει συνεργασία προκειμένου να διασφαλιστεί μακροπρόθεσμα η Ευρώπη στον σύγχρονο κόσμο. 

Με την εξισορρόπηση των επιμέρους δυνατών και αδύνατων σημείων των λαϊκών οικονομιών, στην έρευνα για μελλοντικά μεγάλα έργα ή στην αντιμετώπιση προκλήσεων που παραμένουν άγνωστες. 

Όποτε ένα μεμονωμένο κράτος καταβάλλεται, αλλά το πρόβλημα μπορεί να αντιμετωπιστεί συλλογικά, η Ευρωπαϊκή Συνομοσπονδία τίθεται σε ισχύ. Για τον ιδρυτικό κύκλο, ήταν σημαντικό να δημιουργηθεί ένα ολιστικά προσανατολισμένο πολιτικό εργαλείο προκειμένου να υπάρχει ενιαία δράση σε όλη τη χώρα. 

Μέχρι το έτος ίδρυσης (2013), δεν υπήρχε κόμμα ή οργάνωση που να δραστηριοποιείται με τόσο έντονο κοσμοθεωρητικό προσανατολισμό. Εκείνη την εποχή, το «εθνικό στρατόπεδο» ήταν πλήρως διαλυμένο, χωρίς κανένα αναγνωρίσιμο κοσμοθεωρητικό θεμέλιο. Ο καθένας έκανε ότι και όπως ήθελε, χωρίς σαφές σχέδιο. 

Από την ίδρυση μας, το κίνημα μας αναπτύσσεται σταθερά και υγιώς. Σε αυτή τη φάση της οικοδόμησης, είναι σημαντικό για εμάς να προσελκύσουμε ικανούς ιδεαλιστές και πεπεισμένους αγωνιστές στις τάξεις μας, που προωθούν τον σκοπό μας με φλογερή αφοσίωση.

Ποια η τακτική της πολιτικής δράσης σας;

Εκτός από την κανονική πολιτική εργασία σε δημόσιους χώρους, οι περισσότεροι νέοι συναγωνιστές έρχονται σε εμάς μέσω του διαδικτύου και των μέσων κοινωνικής δικτύωσης. 

Πάνω από το 70% των ανθρώπων σήμερα ενημερώνονται μέσω του διαδικτύου· αντιμετωπίσαμε και εμείς αυτόν τον ψηφιοποιημένο κόσμο και ευθυγραμμίσαμε την προπαγάνδα μας ανάλογα. 

Οποιοσδήποτε μπορεί να ταυτιστεί με το εθνικό-επαναστατικό μας κίνημα, ασπάζεται τη γερμανική κοσμοθεωρία και διαθέτει τον κατάλληλο χαρακτήρα, θα βρει την πολιτική του στέγη στο κόμμα μας. Και οι δύο πλευρές (το κόμμα και το ενδιαφερόμενο άτομο) χρησιμοποιούν την αρχική δοκιμαστική συμμετοχή για να γνωριστούν και να συντονιστούν.

Η άποψη σας για την οικογένεια;

Στο επίκεντρο της πολιτικής μας βρίσκεται ο λαός, και ως πυρήνας του, η γερμανική οικογένεια. Η διατήρηση της είναι το ύψιστο καθήκον μας· αυτό και μόνο μας διακρίνει από όλους τους άλλους.

Ποια η θέση σας ενάντια στην πολυπολιτισμικότητα;

Δεν είμαστε οπαδοί της πολυπολιτισμικής ιδεολογίας. Ως εθνικοί επαναστάτες, θεωρούμε ότι η διαφορετικότητα των λαών είναι αυτή που πρέπει να υπερασπιστούμε και να διατηρήσουμε.

Ποια η ευρύτερη οπτική σας απέναντι στον κόσμο;

Τα ακραία προβλήματα απαιτούν ριζοσπαστικές λύσεις. Σε αντίθεση με άλλους, εμείς δεν είμαστε οπαδοί μιας ιδεολογίας - είτε ακραίας είτε όχι-  αλλά αντιθέτως βλέπουμε τον κόσμο όπως είναι, τον αναλύουμε και βγάζουμε τα συμπεράσματα μας. Αυτό ονομάζεται κοσμοθεωρία, και στη δική μας περίπτωση, η Γερμανική. 

Υπακούοντας στους νόμους της φύσης, βλέπουμε τον κόσμο ως έχει και υπερασπιζόμαστε τη θέση που μας έχει αναλογεί. Έχοντας επίγνωση αυτής της διαπίστωσης, οι συναισθηματικές ευαισθησίες των αντιπάλων μας είναι αδιάφορες για εμάς.

Ποια η θέση σας για τον Σοσιαλισμό;

Εδώ μπορώ μόνο να παραπέμψω στην ερώτηση 8. Με τον Γερμανικό Σοσιαλισμό μας, επιδιώκουμε μια κοινωνία βασισμένη στην αρχή της αξιοκρατίας και της απόδοσης: ο καθένας έχει ικανότητες που πρέπει να προωθούνται ουσιαστικά από το κράτος και να αξιοποιούνται για την κοινότητα. Ο καθένας κάνει αυτό που μπορεί να κάνει καλύτερα.

Ποια η θέση σας για το μεταναστευτικό;

Με πάνω από 20 εκατομμύρια ανθρώπους με λεγόμενο μεταναστευτικό υπόβαθρο στην ΟΔΓ, βρισκόμαστε αντιμέτωποι με ολοένα και μεγαλύτερες προκλήσεις, αλλά σίγουρα όχι ακατόρθωτες. 

Η μάζα των ξένων στη χώρα δεν βρίσκεται εδώ λόγω της απίστευτα όμορφης και ποικίλης φύσης μας στη Γερμανία, αλλά λόγω των οικονομικών κινήτρων που δημιούργησαν τα κατεστημένα κόμματα. Αυτό είναι και το κλειδί για το μεγαλύτερο μέρος των ξένων που βρίσκονται εδώ. 

Εάν αυτά τα χρήματα χρησιμοποιηθούν ξανά για τα γερμανικά συμφέροντα και ασκηθεί μια εθνική-επαναστατική πολιτική σε μια νέα κυρίαρχη Γερμανία, μεσοπρόθεσμα θα προκύψουν μόνο εφοδιαστικά προβλήματα όσον αφορά τον επαναπατρισμό. 

Αυτός ο κόσμος έχει αποδείξει επανειλημμένα ότι τίποτα δεν είναι αδύνατο όταν υπάρχουν επαρκή μέσα και ευκαιρίες για την υλοποίηση του εκάστοτε στόχου. 

Αυτό δεν απαιτεί βία, παρά μόνο την αλλαγή των υφιστάμενων συνθηκών και τη συνεπή εφαρμογή των ήδη ισχυόντων νόμων. Στη νέα μας Γερμανία, δεν θα υπάρχει πλέον ανεξέλεγκτος υπερπληθυσμός από ξένους. Ωστόσο, μπορούν κάλλιστα να υπάρξουν συμβάσεις περιορισμένου χρόνου για εργασία, σπουδές και εκπαίδευση, εφόσον αυτές είναι απαραίτητες.

Η άποψη σας για την σημερινή κρατική οντότητα που καταπιέζει τον λαό σας;

Το υπάρχον σύστημα στην ΟΔΓ δεν έχει ελαττώματα, είναι το ίδιο το ελάττωμα. Αυτό το κράτος έχει καταστήσει τον λαό μας θήραμά του· με την αντιγερμανική του φύση, αφήνει πίσω του καμένη γη σε όλα τα επίπεδα της εθνικής ύπαρξης. Ο πολιτισμός, η παράδοση και η ταυτότητα δεν παίζουν κανέναν ρόλο εδώ. 

Εάν λοιπόν κάποιος μας περιγράφει ως αποκομμένους από αυτό το σύστημα, είμαστε ευγνώμονες, το χάσμα μεταξύ μας δεν θα μπορούσε να είναι πιο βαθύ.

Νέα έκδοση: Reconquista Cy - Εθνικοσοσιαλισμός, ένα κίνημα της αριστεράς

 

«Η δεξιά πτέρυγα είναι τις περισσότερες φορές ένα αξιοθρήνητο συνονθύλευμα ανθρώπων με πολύ ασαφείς ιδέες. Αντιλαμβάνονται ότι κάτι πάει στραβά, αλλά αρνούνται να εγκαταλείψουν την Παλιά τάξη. 

Αντίθετα, αγκιστρώνονται σ’ αυτήν με όλη τους τη δύναμη και θέλουν να επαναφέρουν καταστάσεις που υπήρξαν πριν από 75 ή 100 χρόνια, νομίζοντας ότι αυτό θα λύσει όλα τους τα προβλήματα. 

Αλλά, δεν μπορούν να δουν ότι το τέλμα, μέσα στο οποίο βρισκόμαστε σήμερα, είναι μια λογική συνέπεια του συστήματος που είχαμε πριν 100 χρόνια - ότι τα θεμέλια του συστήματος αυτού δεν ήταν αρκετά σταθερά για να μας προφυλάξουν από την σημερινή του εξέλιξη. 

Η αρχή των περισσότερων από τα προβλήματά μας βρίσκεται σ’ αυτήν ακριβώς τη Χριστιανική ιδέα, της οποίας η ισοπεδωτική φιλοσοφία και τα ξένα και αφύσικα κηρύγματα έκλεψαν τη ψυχή του λαού μας, αλλά που εξακολουθούν να τη διαφημίζουν σαν την ασπίδα ενάντια στην κατάπτωση που βλέπουν ολόγυρά τους. 

Όταν όλες οι μάταιες προσπάθειές τους να σταματήσουν την πορεία των γεγονότων αποτυγχάνουν, απογοητεύονται και γίνονται μισητές των πάντων, επειδή δεν έχουν ούτε σαφή εικόνα του σκοπού τους, ούτε ιδεολογία»

πηγή

Οι φασιστικές και εθνικιστικές διασυνδέσεις του Τσαβισμού (https://mavreslegeones.blogspot.com/)

 

link: η άγνωστη πολιτική ιστορία της Βενεζουέλας στην οποία δεν τολμάει να αναφερθεί κανείς

Στη φιλελεύθερο-συντηρητική και νεοσυντηρητική φαντασία, ο Ούγκο Τσάβες και η κυβέρνηση του παρουσιάζονται σαν κομμουνιστές, αλλά μια πιο προσεκτική ανάγνωση αποκαλύπτει ότι οι ιδεολογικές ρίζες του Τσάβες βρίσκονταν στην πραγματικότητα στην τρίτη πολιτική θεωρία, ιδιαίτερα στον περονιστικό της κλάδο, χάρη στον μέντορά του, τον Αργεντινό φιλόσοφο Νορμπέρτο ​​Tσερεσόλε. 

Για πολλούς Λατινοαμερικανούς αναλυτές και μέσα ενημέρωσης, η λεγόμενη Μπολιβαριανή Επανάσταση είναι ένα αποκλειστικά μαρξιστικό εγχείρημα. 

Ο Κολομβιανός ηγέτης της δεξιάς, Άλβαρο Ουρίμπε, πιστεύει μάλιστα ότι υπάρχει μια πολιτική ιδεολογία που ονομάζεται «Καστρο-Τσαβισμός». Ωστόσο, ο Τσαβισμός έχει ιδεολογικά στοιχεία που διαφέρουν από τον Καστρισμό. 

Η Μπολιβαριανή Επανάσταση ξεκίνησε και αναπτύχθηκε ως εθνικιστικό εγχείρημα, παρόλο που τελικά υιοθέτησε μαρξιστικά στοιχεία ενώ συγκέντρωσε υποστήριξη από εθνικιστικές ομάδες παγκοσμίως.

Για τον Τσάβες, οι κύριες πηγές έμπνευσης για την επανάστασή του ήταν οι Σιμόν Μπολιβάρ, ​​Σιμόν Ροντρίγκεζ και Εζεκιέλ Θαμόρα, εθνικοί ήρωες της Βενεζουέλας. 

Ο ηγέτης της Βενεζουέλας δεν έκρυψε επίσης τη συμπάθεια του για εθνικιστές όπως ο Χουάν Ντομίνγκο Περόν στην Αργεντινή και ο δικτάτορας Βελάσκο Αλβαράδο στο Περού. 

Ο Τσάβες εξέφρασε επίσης ανοιχτά τη συμπάθειά του για τα παναραβικά εθνικιστικά καθεστώτα. Επισκεπτόταν τακτικά τη Συρία και θυμόταν με αγάπη την κληρονομιά του Γκαμάλ Αμπντέλ Νάσερ στην Αίγυπτο

για να διαβάσετε ολόκληρο το άρθρο εδώ ...

Αναρχία και Φασισμός: Από τον Berto Ricci στους Οπλισμένους Επαναστατικούς Πυρήνες: η μακρά ιστορία ενός αιρετικού φλερτ (https://samuraithsdyshs.wordpress.com/)

«Το εννοιολογικό μόσχευμα: Stirner, Nietzsche ένας «αναρχο-στιρνεριανός υπερανθρωπισμός που ωθεί το εγώ προς την απόδειξη»

Η αναρχία αντιμετωπίζεται ως ένα περιβάλλον και μια ιδιοσυγκρασία και η αποσύνδεση από τον ακτιβισμό μπορεί να χρονολογηθεί ήδη από το 1912, όταν ο Lorenzo Viani εγκατέλειψε την αναρχική οργάνωση και έστριψε προς έναν εθνικοεπαναστατικό συνδικαλισμό, ο οποίος εξακολουθούσε να περιέχει πολλές ελευθεριακές ενέργειες.  Aυτός και άλλοι πολλοί Ιταλοί αναρχικοί, στράφηκαν προς τον φασισμό. 

Το παρακάτω άρθρο του Ιταλού συγγραφέα ιστορικού, Miro Renzaglia, ταράζει αρκετά τα κουρασμένα μυαλά της ακροδεξιάς κι όχι μόνο, δίνοντας κάποια άλλη πνοή και βλέμμα στα κοινωνικά φαινόμενα που έπαιξαν ρόλο τον περασμένο αιώνα. 

Καλή ανάγνωση:

Το 1932, τον 10ο χρόνος της φασιστικής εποχής, ένας γνωστός και περήφανος Φλωρεντινός αναρχικός, ο Ricci Alberto, γνωστός ως Berto, συγγραφέας, ποιητής και αρθρογράφος διαφόρων λογοτεχνιών, υπέβαλε αίτηση για να ενταχθεί στο PNF (Εθνικό Φασιστικό κόμμα) στην τοπική ομοσπονδία. 

Όπως συνηθιζόταν τότε, τον ρώτησαν: «Γιατί δεν εντάχθηκες νωρίτερα;». Ο αιτών απάντησε με ειλικρίνεια: «Επειδή είχα αντίθετες απόψεις». 

Όπως υπαγορεύει η γραφειοκρατία, η αίτηση έφτασε στο γραφείο του τοπικού ομοσπονδιακού επιτρόπου, Alessandro Pavolini, ο οποίος έδωσε στο αίτημα ένα κατηγορηματικό «Όχι». 

Ο λόγος της απόρριψης ήταν αυτολεξεί: «Έχει επιδείξει αναρχικές ιδέες στο παρελθόν». 

Για την τελική απόφαση ωστόσο, το θέμα παραπέμφθηκε στα γραφεία της Ρώμης του τότε εθνικού γραμματέα του κόμματος, Arturo Marpicati . 

Αφού διάβασε τα έγγραφα ενέκρινε την ένταξη, προσθέτοντας τον λόγο στο κάτω μέρος: «Και εμείς οι φασίστες, δεν ήμασταν μήπως αναρχικοί;». 

Θεωρώντας το χρήσιμο για την ανίχνευση του προφίλ ενός αναρχοφασιστικού πρωτοτύπου, αξίζει να παρακολουθήσουμε με απλό τρόπο, την βιοδιανοητική πορεία του Berto Ricci

για να διαβάσετε ολόκληρο το άρθρο εδώ ...

Απόσπασμα άρθρου από Ισπανικό εθνικοσυνδικαλιστικό περιοδικό: Μια Φαλαγγίτικη ανάλυση για τον Τσε Γκεβάρα

 

link: Όταν ο Fidel Castro διάβαζε Jose Antonio Primo de Rivera και ο Guevara ήταν λαϊ(κι)στής*

link: Όταν ο Fidel Castro συνάντησε τα Waffen - SS

link: Ο Ερνέστο "Τσε" Γκεβάρα μέσα από την εθνικοεπαναστατική οπτική: o Περονιστής της «εθνικιστικής αριστεράς»

link: Ο Che Guevara για τον Φασισμό

link: Το πάθος για τον Che (που διάβαζε Jose Antonio) του αντικομφορμιστικού χώρου (μετάφραση: Κωνσταντίνος Μποβιάτσος)

«Η ΣΕΛΛ, η ΕΣΣΟ και η ΤΕΞΑΚΟ του φίλου μας, του Ροκφέλλερ, με μια μαχαιριά μας έσπρωξαν στην αγκαλιά της Σοβιετικής Ένωσης» 

Το εμβληματικό εξώφυλλο του περιοδικού "Έλληνας Εργάτης" το οποίο εξέφραζε την εποχή εκείνη την "αριστερή" πτέρυγα του κόμματος της "Χρυσής Αυγής" και το οποίο προκάλεσε αντιδράσεις στους κύκλους της αστικής ακροδεξιάς και των αριστεριστών. 

Ο Νίκος Μιχαλολιάκος όταν βρέθηκαν τα οστά του Γκεβάρα και ακολούθησε η μεταφορά τους στην Κούβα, έγραψε υμνητική νεκρολογία στην τελευταία σελίδα της κομματικής εφημερίδας.

Μετάφραση για την συντακτική ομάδα: Στέφανος Καρδιτσιώτης

Από  την οπτική γωνία της Φαλαγγίτικης ιδέας, ο Τσε είναι το  παράδειγμα ενός ολικού  συμβιβασμού με τον Λατινοαμερικάνικο κόσμο. Η θυσία του δεν έγινε επί ματαίω, γιατί ο καθένας που αισθάνεται το καθήκον της ένωσης με τον λαό του, πρέπει να έχει μια επαναστατική συμπεριφορά αποφεύγοντας κάθε είδους ελαφρότητα στην ζωή του. Το να πεθάνεις νέος, δεν σημαίνει τίποτα εάν στο  σύντομο αυτό διάστημα της ζωής σου μπορέσεις να σταθείς στο ύψος των προσδοκιών των καταπιεσμένων λαών και εθνών, καθώς  και των  αιτημάτων τους για θυσία της νεολαίας στο βωμό του  απελευθερωτικού αγώνα.

Ο Jose Antonio Primo de Rivera είχε πει ότι «Η επανάσταση είναι δουλεία μιας τολμηρής, αμείλικτης μειονότητας με ανοσία στην αποθάρρυνση, μιας μικρής ομάδας ανθρώπων που οι πρώτες τους ενέργειες δεν θα γίνουν κατανοητές από τις μάζες, αφού αυτές  αποτελούν τα θύματα μιας μακράς περιόδου φθοράς και θα αντικαταστήσουν την σύγχυση της ύπαρξης τους, από την χαρά και την καθαρότητα της νέας τάξης». 

Ο Αργεντίνος επαναστάτης υπήρξε θαυμαστής του αγώνα των Εθνικιστών ανταρτών της ΕΟΚΑ Α'  και στην φωτογραφία εμφανίζεται στο πλευρό του Εθνικιστή Στρατηγού και φιλοναζιστή Juan Peron κατά την διάρκεια της εξορίας του στην Μαδρίτη. 

Ο Τσε Γκεβάρα άνηκε ακριβώς σε αυτό το είδος επαναστατικής μειονότητας, που αγωνίζονταν για την ολοκληρωτική απελευθέρωση των Ισπανόφωνων πληθυσμών από την επικυριαρχία εγκάθετων κυβερνήσεων ελεγχόμενων  από τους παρασιτικούς γιάνκηδες. Η αντίληψη  του άνηκε στον  ηρωικό τρόπο ζωής. 

Η σκέψη του και η δράση του είναι ένα φωτεινό παράδειγμα αυτού του τρόπου  όταν έλεγε «Το να βρεις τον τρόπο να διαιωνίσεις  την ηρωική επαναστατική συμπεριφορά στην καθημερινή ζωή, είναι από ιδεολογικής πλευράς η πιο κρίσιμη αποστολή. Το εργαλείο κινητοποίησης του λαού  πρέπει απαραίτητα να είναι πρώτα απ΄ όλα ηθικό». Έτσι, αυτή η μειονότητα έγινε η επαναστατική εμπροσθοφυλακή που  σκοπό είχε να  χτίσει στο μέλλον  ένα ελεύθερο έθνος και να του προσφέρει μια κοινωνική δικαιοσύνη ανύπαρκτη μέχρι τότε.

Γιατί αυτή η Φαλαγγίτικη προσκόλληση στον Τσέ; Πάνω απ’  όλα γιατί η θυσία του είναι αυτό που ο επαναστατικός Φαλαγγιτισμός πιστεύει ότι είναι το παράδειγμα που πρέπει να ακολουθηθεί από όλους αυτούς, που βλέπουν την ζωή τους σαν  υπηρεσία σε μια πολιτική κοινότητα που αναζητά την κοινωνική δικαιοσύνη και  που η νεοφιλελεύθερη πλάνη τους την  έχει  αρνηθεί.

Ο Τσέ Γκεβάρα είχε συνειδητοποιήσει απόλυτα την συμβιβαστική σχέση  μεταξύ μιας ζωής δοσμένης σε ένα σκοπό σχετιζόμενο με την ανθρώπινη αξιοπρέπεια και των λαών  που αναζητούσαν την απελευθέρωση τους από το τοκογλυφικό κεφάλαιο. Τα λόγια του αντηχούν ξεκάθαρα «Ο καθένας μας θα κληθεί να πληρώσει εν΄ ευθέτω χρόνο το μερίδιο του στην θυσία, αισθανόμενος  ικανοποίηση για το  καθήκον που έχει εκτελεστεί, αντιλαμβανόμενος την συλλογική πρόοδο προς τον νέο άνθρωπο».

Ο αγώνας είναι αέναος, δεν υπάρχει τέλος γιατί κάθε λεπτό η ύπαρξη των επαναστατών του σαλονιού μπορεί να γίνει αιτία άρνησης του επαναστατικού θριάμβου. Γι΄αυτό, πλήρης ήθους του Jose Antonio διακηρύσσουμε ότι όποιος κάνει μια επανάσταση, δεσμεύεται και για την ολοκλήρωση της. Ο Τσε Γκεβάρα πρώτα ολοκλήρωσε την Κουβανική επανάσταση και μετά προσπάθησε σαν μια ηθική και επαναστατική αναγκαιότητα να κάνει την επανάσταση στην Λατινική Αμερική. 

Ο τελευταίος του αγώνας έμεινε στην μέση, εξαιτίας του θανάτου του και των λαθών  κάποιων κομμουνιστικών κομμάτων της Λατινικής Αμερικής που διοικούνταν από δικτακτορίσκους. Γι΄αυτό, τα επαναστατικά οράματα στην Λατινική Αμερική προήλθαν από τα εθνικοεπαναστατικά κινήματα, που έβαλαν την εθνική και κοινωνική απελευθέρωση πάνω από αυτούς τους δικτακτορίσκους, που ήθελαν να βάλουν την ήπειρο κάτω από τον ζυγό ενός νέου ιμπεριαλισμού. Ο μόνος τρόπος να αποφευχθεί αυτό το αποτέλεσμα  ήταν ο θρίαμβος της επανάστασης σε ηπειρωτικό επίπεδο ως εργαλείο της Λατινοαμερικανικής ενότητας. Έτσι ο Τσε θα έκανε το Μπολιβαριανό όνειρο πραγματικότητα.

Ο Τσε Γκεβάρα θα αποτελεί πάντα το παράδειγμα μιας ζωτικής  ωριμότητας  στο πεδίο της επαναστατικής δράσης. Παραθέτοντας τον Μουνιέρ: «Κάποιος επιτυγχάνει την πλήρη ωριμότητα, την στιγμή που επιλέγει ιδανικά ανώτερα της ζωής της ίδιας». Γι΄αυτό η πρώτη επανάσταση του Τσε ήταν προσωπική. Το γεγονός ότι άνηκε στην μεγαλοαστική τάξη δεν τον εμπόδισε από το να αφιερώσει την ζωή του σε όλους αυτούς που υπέφεραν από την καταπίεση των ανδρείκελων των γιάνκηδων. 

Το να είσαι συνειδητοποιημένος για την ανάγκη ριζοσπαστικών  κοινωνικών αλλαγών είναι το πρώτο βήμα ενός επαναστάτη ακτιβιστή. Πρέπει να βαδίσουμε μπροστά. Η ειλικρίνεια της επαναστατικής δράσης και δυσκολίας, μπορεί να μας οδηγήσει κάποιες φορές στο εκτελεστικό απόσπασμα ή  σε κάποια θανατηφόρα ενέδρα, ένας τέτοιος θάνατος όμως μας κάνει να ανήκουμε στον πυρήνα της ιδέας.

Βιβλιοπαρουσίαση: Ο Lorenzi Viani και ο αναρχοφασισμός - τα επαναστατικά χρονικά μιας ολοκληρωτικής κουλτούρας: ένα εξαιρετικό βιβλίο, πάντα στην πρωτοπορία οι Ιταλοί σύντροφοι … (του Κωνσταντίνου Μποβιάτσου)

 

Passaggio al Bosco

17.02.2025

Luca Leonello Rimbotti

Μετάφραση για την συντακτική ομάδα: Κωνσταντίνος Μποβιάτσος

Από τις αγροικίες τους, τις κωμοπόλεις τους και τις αρχαίες πόλεις τους σε ανθρώπινη κλίμακα, οι ακτιβιστές διανοούμενοι των μεγάλων επαρχιών - κυρίως της Τοσκάνης, αλλά όχι μόνο - παρατηρούσαν τον κόσμο και τον έκριναν, ενεργώντας ανάλογα. 

Ο Lorenzo Viani, ένας από καιρό ξεχασμένος ζωγράφος και συγγραφέας από το Viareggio, αναγνωρίζεται σήμερα ως πρωταγωνιστής του Ιταλικού εικαστικού εξπρεσιονισμού, αλλά ήταν επίσης συγγραφέας πολύτιμων μυθιστορημάτων, των οποίων η αφήγηση είναι συνυφασμένη με τη δημοτική γλώσσα της Versilia (περιοχή της Τοσκάνης). 

Φίλος του D’Annunzio και του Puccini, του Marinetti και του Nomellini, αλλά και του Italo Balbo και του Carlo Scorza, το όνομα του - γνωστό στους ειδικούς - είναι ακόμα ελάχιστα γνωστό στο ευρύ κοινό. 

Είναι μεγάλη η λίστα των διάσημων ή πλέον ημι-άγνωστων διανοούμενων, που πολέμησαν στο πλευρό του Viani για την υγιή επαρχία, χρησιμοποιώντας τη γλώσσα ως ένδειξη ταυτότητας. 

Όλοι πήραν τον δρόμο της πολιτικής ευθυγράμμισης χωρίς δισταγμό, σε μια εποχή μετωπικής σύγκρουσης. Συχνά η άγνοια ορισμένων κριτικών ή η ιδεολογική χειραγώγηση έχουν διαστρεβλώσει το μήνυμα όλων αυτών των ιδιοφυιών. 

Εδώ εμείς σκοπεύουμε να πούμε την αλήθεια, χωρίς κόμπλεξ, για τον Viani και τους άλλους, κρατώντας τα γραπτά τους στα χέρια. 

Θα μιλήσουμε λοιπόν για τον Viani , τον Αναρχοφασίστα και Μουσολινικό, για τους πολλούς Αναρχικούς που προσχώρησαν στον Φασισμό και για τους πολλούς «επαρχιώτες» διανοούμενους με θέσεις εξέγερσης που - μερικοί περισσότερο από άλλους - όλοι εργάστηκαν υπέρ μιας Ιταλικής κοινωνικής και εθνικής επανάστασης, που ξεκίνησε από τη μυστικιστική αγάπη για τη γη, τη «μικρή πατρίδα».

link: Les extrêmes se touchent: Τα άκρα αγγίζουν το ένα το άλλο - η Αλληλοεπικάλυψη Αναρχισμού και Φασισμού

link: Ο «αναρχοφασισμός»: από τον Berto Ricci στους NAR, η μεγάλη ιστορία ενός αιρετικού φλερτ.

link: «Αναρχοφασισμός»: Μια επισκόπηση της «Δεξιάς Αναρχικής» Σκέψης

Ο Μηδενισμός του Ernst Röhm (https://mavreslegeones.blogspot.com/)

 

γράφει ο Μαυρομετωπίτης

Ο Έρνστ Ρέμ όπως και οι περισσότεροι μαχητές των Sturmabteilung «ζυμώθηκαν» μέσα στο καμίνι του Α Παγκοσμίου Πολέμου. Ψήθηκαν στις μάχες και τα χαρακώματα γνωρίζοντας από πρώτο χέρι την πρωτοφανή βιαιότητα και σφοδρότητα του Μεγάλου Πολέμου. Ο Ρεμ στη Γαλλία (όπου βρέθηκε πολεμώντας) αναμφισβήτητα διαμόρφωσε τον χαρακτήρα και την ιδιοσυγκρασία του που θα τον συνόδευε σε όλη την μετέπειτα πορεία του.

Ο πολεμιστής του χαρακώματος γνώριζε μόνο την πραγματικότητα της μάχης. Ζούσε κάθε στιγμή στην απόλυτη ένταση της, την κάθε στιγμή ως την τελευταία, την κάθε στιγμή ως ένα ριψοκίνδυνο αντίκρυσμα με το Μηδέν, με τον Θάνατο. Αυτή η δοκιμασία πλάθει την Αίσθηση μίας Απόλυτης Ελευθερίας που πουθενά αλλού δεν μπορεί να βιωθεί. 

Ο άνθρωπος λυτρωμένος από τις καθημερινές γήινες ανησυχίες, από την ρηχότητα μίας τετριμμένης μικροαστικής ζωής, από το φθαρτό και το ρευστό. Λυτρωμένος από τον φόβο. Κοιτάζει την αλήθεια κατάματα, ζει το απόλυτο, βρίσκεται στο μεταίχμιο του περάσματος στον «άλλο κόσμο». Ελεύθερος από τον ίδιο του τον Εαυτό!

Η Ελευθερία του Στρατιώτη στο πεδίο της μάχης οδηγεί στον Μηδενισμό. Η επαφή με το Μηδέν οδηγεί στην ύψιστη περιφρόνηση για την υλιστική ζωή, για την ρουτινιασμένη μηχανιστική επανάληψη, για την πραγματικότητα των αποκοιμωμένων και τον εκδουλευμένων και ανοίγει τους διάπλατους δρόμους για την αναζήτηση των δυνατών εμπειριών, για την αναζήτηση μίας Ελευθερίας που βρίσκεται στο «εδώ και τώρα» στην πληρότητα μίας ζωής που υψώνεται στη μεγαλύτερη ένταση της.

«Όταν κάποιος στέκεται καθημερινά πρόσωπο με πρόσωπο με τον θάνατο, τότε η εξωτερική εμφάνιση ξεθωριάζει σε μία ασημαντότητα και οτιδήποτε είναι άχρηστο εξαφανίζεται. Μόνο το γνήσιο, το αληθινό και το ανδρικό διατηρούν την αξία τους. Το μίσος που οι άλλοι διασκόρπιζαν στο εξωτερικό δεν βρήκε θέση στη καρδιά του στρατιώτη γιατί απλά δεν το ένιωθε, γιατί είδε ότι όσοι βρίσκονταν στην άλλη πλευρά υπέφεραν τις ίδιες τραγωδίες, εκτελούσαν το ίδιο καθήκον και αντιμετώπιζαν τον ίδιο θάνατο. Ήταν απλά καθρέφτες του εαυτού του! Δεν μισεί κανείς αυτό στο οποίο αντανακλάται, διότι τότε θα πρέπει να μισεί τον εαυτό του.

Δεν υπάρχει πιο αληθινός χαρακτήρας από αυτόν της πρώτης γραμμής. Η πείνα και η δίψα, η βροχή και ο παγετός, η ταλαιπωρία και οι κίνδυνοι, οι πληγές και ο θάνατος αφαιρούν κάθε προσποιητή μάσκα και αναγκάζουν τον άνδρα να αντιμετωπίσει την κάθε πρόκληση: δείξε αυτό που είσαι! Κάτω από αυτόν τον ανελέητο προβολέα τίποτα δεν μπορεί να κρυφτεί και όλες οι σκέψεις των ανδρών στρέφονται αναπόφευκτα στο ουσιώδες».

Ο Μηδενισμός του Ρεμ τον ώθησε στην επίθεση και την ρήξη με έναν γερασμένο κόσμο που γνώριζε μόνο την δουλεία. Αυτόν της καπιταλιστικής Βαϊμάρης. Δεν υπήρχε τίποτα που να άξιζε να διασωθεί αλλά αντιθέτως έπρεπε να γκρεμιστεί από την σάρωση των καφέ στρατιών. Το ίδιο και το μίαρο απόστημα του μπολσεβικισμού, το απότοκο της ίδιας σαπισμένης μήτρας του σύγχρονου κόσμου, μία ζοφερή άλλη όψη του ίδιου νομίσματος. 

Ο συνταγματικός «μπολσεβικισμός» της πλήρως αστικοποιημένης Σοσιαλδημοκρατίας και ο εκτρεφόμενος από την Μόσχα μπολσεβικισμός του Κομμουνιστικού Κόμματος.

Ο Ρεμ εντάχθηκε στο NSDAP και έγινε ηγέτης των περιλάλητων SA. Φόβος και τρόμος των αντιφασιστών στους δρόμους των πόλεων, όσο και των αστών και των καπιταλιστών των χρυσών γραφείων όπως απέδειξε η Ιστορία. Αιώνιο αγκάθι για την ακροδεξιά και τους βολεμένους που δεν μπορούσαν να αντέξουν την φωνή της Επανάστασης και την Ορμή της πραγματικής και ολοκληρωτικής Εθνικοσοσιαλιστικής Επικράτησης.

Κόκκινο πανί για τους αντιφασίστες σύντομα ο Ρέμ έγινε στόχος της χυδαιότητας, της λάσπης και της συκοφαντίας. Οι φυλλάδες αυτών που απενοχοποίησαν την εκπόρνευση και την ομοφυλοφιλία, στην Γερμανία της εποχής, τον κατηγόρησαν για.. «ανήθικο τρόπο ζωής». 

Ο Ρεμ δεν αξίωσε ποτέ να γίνει αγαπητός στους κύκλους της ακροδεξιάς υποκρισίας και της ατέρμονης ηθικολογικής παράνοιας. Έζησε στο πεδίο της μάχης και η μόνη Ηθική που ήξερε ήταν αυτή του Πολεμιστή, του Γενναίου. Η Ηθική των Μεγάλων Έργων. Πολύ πιο ΑΝΔΡΑΣ από χαρτογιακάδες άκαπνους γραφειοκράτες και μπουρζουάδες που κρύβονταν στις κομματικές αίθουσες όταν άλλοι πολεμούσαν στους δρόμους. Στη μηδενιστική του αντίληψη συμπεριλήφθη και η σάπια, παρακμιακή ηθική της αστικής υποκρισίας και της ιουδαιοχριστιανικής δουλικότητας.

«Ο στρατιώτης απομακρύνεται από αυτή το είδος ψευδούς ηθική με αηδία. Αυτό που έχει σημασία για μένα, στο πεδίο της μάχης, δεν είναι αν ένας στρατιώτης ανταποκρίνεται στην «ηθική της κοινωνίας» αλλά μόνο αν είναι άνθρωπος πάνω στον οποίον μπορεί να στηριχτεί κανείς. Ένας «ανήθικος» άνθρωπος που πετυχαίνει κάτι είναι για μένα πολύ πιο αποδεκτός από έναν «ηθικά ορθό» που δεν καταφέρνει τίποτα. Η λεγόμενη κοινωνία διαπράττει το μεγαλύτερο έγκλημα με την αποτίμηση των ανθρώπων κατά αυτόν τον τρόπο. Οι αυτοκτονίες των σπουδαιότερων προσωπικοτήτων μιλούν πολύ εύγλωττα εδώ»

O Ρεμ λοιπόν μπορεί να ήταν «Διάβολος». Πράγματι ήταν. Άλλα τέτοιους αξίζει η κόλαση της αστικής κοινωνίας. Όποιος θέλει Αγίους ας ψάξει στα μοναστήρια. Ο Ρεμ τα ήθελε ΟΛΑ. Δεν αρκούταν στο τσάκισμα των Κόκκινων και την ανάληψη της εξουσίας. Ήθελε ότι δικαιούνταν οι Γερμανοί εργάτες και πρώην πολεμιστές, όσα δικαιούνταν οι προλετάριοι των SA. Όσα φτιάχνουν με τα χέρια και το μυαλό τους. Τους κόπους της εργασίας τους. 

Ζητούσε την απαλλοτρίωση των μέσων παραγωγής και την απελευθέρωση της Γερμανίας από τα αστικά παράσιτα υπεύθυνα για τον μεγάλο πόλεμο και την δυστυχία της Βαϊμάρης. Ζητούσε ο Στρατός να περάσει επιτέλους στον Λαό και το Έθνος και να ηγηθούν οι πραγματικοί πολεμιστές, όχι τα πρωσικά γουρούνια που παρακολουθούν τις μάχες με τα κιάλια τους. 

Δυστυχώς όλα αυτά τον έφεραν σε ρήξη με την αστική τάξη, το στρατοκρατικό κατεστημένο και την ακροδεξιά. Τα αποτελέσματα γνωστά. Μία προδομένη Επανάσταση, μία ανεκπλήρωτη Προσδοκία.

πηγή

Nicola Bombacci: Μαύρος και Κόκκινος μα πάνω από όλα Επαναστάτης! (άρθρο του Κωνσταντίνου Μποβιάτσου)

link: Η σκέψη του Duce ως φυσική και πνευματική επαναστατική ενέργεια: βιβλιοκριτική του Gabriele Adinolfi για το βιβλίο «Ο Μουσολίνι και η φιλοσοφία» του Adriano Scianca (Altaforte Edizioni)

γράφει ο Κωνσταντίνος Μποβιάτσος

Υπάρχουν κάποιες ιστορίες που φαίνονται σουρεαλιστικές, που μοιάζουν να έχουν γεννηθεί από το λαμπρό μυαλό ενός συγγραφέα φαντασίας. Υπάρχουν κάποιες ιστορίες, όπως αυτή του Nicola Bombacci που γεννήθηκε Σοσιαλιστής, έγινε Κομμουνιστής και πέθανε πυροβολημένος ως Φασίστας, που φαίνεται να έχουν δημιουργηθεί ειδικά για την έκπληξη και το σκάνδαλο. 

Μαζί με τον Mussolini βρέθηκαν να είναι ένθερμοι Σοσιαλιστές επαναστάτες, ένα μαξιμαλιστικό ρεύμα, για να χωριστούν στη συνέχεια, από τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο. Ήταν φίλοι, ωστόσο, μια φιλία που θα κρατούσε, παρά τις πολλές διαφωνίες και τους συνεχείς βίαιους «χωρισμούς». 

Και ενώ ο Mussolini, που εκδιώχθηκε από το Σοσιαλιστικό Κόμμα, ίδρυσε το “Fasci da Combattimento” το 1919, ο Bombacci το 1921, κατά τη διάρκεια του Συνεδρίου του Λιβόρνο, μαζί με τους Bordiga και Gramsci, ίδρυσαν το Κομμουνιστικό Κόμμα από το οποίο εκδιώχθηκε το 1927. Αλλά ήταν επαναστάτης και οι επαναστάτες δυσκολεύονται να ανεχτούν τα κλουβιά και τα περιβλήματα, δεν έχουν καμία ανοχή σε θεωρίες και ποτάμια λέξεων.

Προσωπικός φίλος του Lenin, του μοναδικού Ιταλού που έγινε δεκτός προσωπικά από τον δαιμόνιο Ρώσο επαναστάτη, άρχισε, ωστόσο, να απομακρύνεται από τη Ρωσία όταν υποδεχόμενος από τον «Λαϊκό Επίτροπο Εμπορίου» Litvinov στη Δανία, είδε το πρόγραμμα του για τα Σοβιέτ στην Ιταλία να απορρίπτεται, επειδή η Ρωσία έπρεπε να ευθυγραμμιστεί με τις Δυτικές κυβερνήσεις, επιβεβαιώνοντας τη θεωρία του Stalin για τον «Σοσιαλισμό σε μια μόνο χώρα». Ποτέ δεν εντάχθηκε στο Φασιστικό Κόμμα αλλά επιχείρησε να λειτουργήσει ως «γέφυρα» μεταξύ των δύο επαναστάσεων, της Μπολσεβίκικης και της Φασιστικής. 

Έγραφε: «ο Φασισμός έχει κάνει μεγαλειώδη την κοινωνική επανάσταση, ο Μουσολίνι και ο Λένιν, το Σοβιετικό και Φασιστικό Κορπορατιστικό κράτος, η Ρώμη και η Μόσχα. Αρκετές θέσεις που είχαν ήδη ληφθεί έπρεπε να διορθωθούν, δεν έχουμε όμως τίποτα για το οποίο να ζητήσουμε συγχώρεση, καθώς τόσο στο παρόν όσο και στο παρελθόν ωθούμαστε από το ίδιο ιδανικό: τον θρίαμβο της εργασίας». 

«Μοιράζω το επαναστατικό ψωμί της κοινωνικοποίησης», είπε στους λίγους πιστούς που έμειναν στην αυλή του Φασιστικού Λυκόφωτος, όταν ήταν πλέον σαφές σε  όλους ότι οι ώρες ήταν μετρημένες. «Ζήτω ο Duce. Ζήτω ο Σοσιαλισμός» φώναξε πριν τον εκτελέσουν οι Κομμουνιστές στους οποίους είχε δώσει ένα ιδεολογικό σπίτι ...