Βάσος Φτωχόπουλος: «Ξύλο το πρωί στους δεξιούς, το μεσημέρι στους αριστερούς, τη νύχτα στους κεντρώους τζαι ξανάπαρκης» ήταν η παραγγελιά σου και την τηρούμε το κατά δύναμιν. ΕΝΩΣΙΣ τζι ας γινεί το γαίμαν μας αυλάτζιν.

γράφει ο Κωνσσταντίνος Τάταρης

Προ αμνημονεύτων ετών, ήμουν φοιτητής, θυμάμαι που σκαλίζοντας τα ράφια κάποιου βιβλιοπωλείου, έπεσε στα χέρια μου το άγνωστο σε μένα μέχρι τότε κυπριακό περιοδικό "ΕΝΩΣΙΣ" με υπότιτλο τον στίχο του Μιχαηλίδη "τζας γενεί το γαίμα μας αυλάτζιν". 

Εκδότης ο Έλλην της Κύπρου, από την κατεχόμενη Γιαλούσα της Καρπασίας, ακατάβλητος αγωνιστής του Ενωτικού Κινήματος, Βάσος Φτωχόπουλος.

  Δυνατή κι ευχάριστη έκπληξη με κατέλαβε ξεφυλλίζοντας το εν λόγω έντυπο. Πνεύμα ελευθεροφροσύνης  το διαπερνούσε, φοβερό, διαλυτικό χιούμορ, απαξιωτική ειρωνεία προς τους εξουσιαστές, τους "ρεαλιστές", τους κάθε λογής συμβιβασμένους. 

Ελευθεριακό πνεύμα και ελευθεριακό "στυλ" είχε ο Φτωχόπουλος, "αντιεξουσιαστικό" και γι' αυτό χαρακτηρίστηκε "αναρχοπατριώτης". 

Μα, υπάρχουν τέτοιου τύπου πατριώτες; 

Ο Βάσος Φτωχόπουλος μάς απέδειξε ότι υπάρχουν: το αντίπαλο δέος στον σκοτεινό και λούμπεν μηδενισμό των Εξαρχείων.

  Διατηρούσε, πληροφορήθηκα, την ταβέρνα "ΑΙΓΑΙΟΝ", στολισμένη με μια τεράστια Ελληνική Σημαία. Ο κατάλογος και οι αποδείξεις έγραφαν "Εστιατόριον Αιγαίον, Λευκωσία, Νομός Κύπρου, Ελλάς" και οι τιμές ήταν πρώτα σε δραχμές και δίπλα σε λίρες. 

Όταν έμπαινε κάποιος στο μαγαζί, ο πρώτος χώρος ήταν βιβλιοπωλείο και μετά γινόταν ταβέρνα.

 Γιατί ο Βάσος Φτωχόπουλος ήταν χωρίς εισαγωγικά διανοούμενος: εκδότης, συγγραφέας, ποιητής, κάρφος στο μάτι των "διανοούμενων", των "Νεοκυπρίων", των "Ανανιστών", των πολιτικάντηδων.

  "Έφυγε" στα 76 του, πριν από δύο ημέρες, ο Βάσος, ο Βάσος μας, ανυπότακτος και γι' αυτό δικαιωμένος. Δικαιωμένος στο επέκεινα αλλά και στο ενθάδε, διότι εφ' όσον η μνήμη είναι η αθανασία στο ενθάδε, η "ρέμπελη, αντιεξουσιαστική" μορφή του δεν θα ξεχαστεί ποτέ. 

"Παράγοντες", "διαμορφωτές γνώμης", Πρόεδροι και Πρωθυπουργοί θα ξεχαστούν, αυτός ποτέ! Θα μείνει εσαεί η μορφή του φωτεινό ολόγραμμα στη μνήμη μας. 

Σημείο αναφοράς για τη δική μας ελευθεροφροσύνη και συνέπεια, "τζας γενεί το γαίμα μας αυλάτζιν". 

Αντρέι «Μπαλαγκάν» — 12 χρόνια στη Βαλχάλα

 

Ο Αντρέι «Μπαλαγκάν» ήταν Ρώσος εθελοντής στο τάγμα «Αζόφ», που σκοτώθηκε κατά την επίθεση στη Μαριίνκα. Ο Αντρέι ζούσε για μεγάλο διάστημα στη Νικολάεβ, συμμετείχε στο τοπικό Μαϊντάν, μεταξύ άλλων και στη διάλυση των αυτονομιστών στις 7 Μαΐου, και συμμετείχε στην επιχείρηση απελευθέρωσης της Μαριούπολης.

Ο Μπαλαγκάν σκοτώθηκε στις 4 Αυγούστου κατά την επίθεση στα περίχωρα της κατεχόμενης Μαριίνκα. Ο Σεργκέι Γκρεκ – έτσι συστήνοταν στους συντρόφους του, ενώ ήταν φυγόδικος στη Ρωσία για ποινική υπόθεση σχετικά με το Μανέζκ – οι στρατιώτες τον γνώριζαν με το ψευδώνυμο «Μπαλαγκάν». Ήταν Ρώσος. Ρώσος που σκοτώθηκε στον αγώνα για την Ουκρανία, για τη Ρωσία, για την Ευρώπη.

Τον αποχαιρέτησαν σε έναν τόπο που έγινε το δεύτερο σπίτι του – στη βάση του τάγματος. Ο διοικητής του τάγματος «Αζόφ» εκφώνησε στον νεκρό αποχαιρετιστήρια ομιλία, οι στρατιώτες του τάγματος απέδωσαν την τελευταία τιμή.

Rudolf Hess

Get Up! Young Crimson Lions - Anthem of the Tatenokai

Τα τελευταία λόγια του Γιούκιο Μίσιμα

 

Οι Ιρανοί αποχαιρετούν τον Ανώτατο Ηγέτη του έθνους που ενίσχυσε τον ΑΞΟΝΑ της Αντίστασης και ταπείνωσε ΗΠΑ και Ισραήλ!

 

Έφυγε ο πολιτιστικός συντάκτης και κριτικός Γιώργος Πισσαλίδης

 

Vienna: justice for Quentin! (Μαύρες Φλόγες)

 

“Non sono un mercenario, ma un idealista: Ο Ιταλός συναγωνιστής εθελοντής Alex Pineschi σκοτώθηκε πολεμώντας για την Ουκρανία. Ήταν γνωστός για τη συμμετοχή του σε άλλες ένοπλες συγκρούσεις. Πολέμησε στη Συρία και το Ιράκ από το 2014 έως το 2019 και υπηρέτησε ως εκπαιδευτής για τους Κούρδους μαχητές.

 

BATHORY: BLOOD FIRE DEATH (DER NACHTWANDERER)

 

Cérémonie d'hommage à Dominique Venner

 

Φωτιά στον Πόντο Pontus in Flames Crusade of Sound

 

Επιτροπή της 9ης Μαΐου 2026 🏴 Χίλιοι εθνικιστές παρευρέθηκαν για να αποτίσουν φόρο τιμής στον Sébastien Deyzieu και σε όλους τους εθνικιστές αγωνιστές που δολοφονήθηκαν. Παρά την έντονη πολιτικο-μιντιακή καταστολή και τις πολλαπλές απαγορεύσεις που επιβλήθηκαν στην Comité du 9 Mai αυτή την εβδομάδα, η εκδήλωση μνήμης πραγματοποιήθηκε κανονικά. Ούτε το αστυνομικό κράτος, ούτε οι «κόκκινοι δικαστές», ούτε οι αντιφασιστικές πολιτοφυλακές θα γίνουν ποτέ αρκετά ισχυροί ώστε να μας εμποδίσουν να τιμούμε τους μάρτυρές μας. Η Επιτροπή της 9ης Μαΐου ευχαριστεί όλα τα κινήματα και τους αγωνιστές που ήταν παρόντες, καθώς και τους εθνικιστές συντρόφους που ήρθαν από όλη την Ευρώπη.

 

Δολοφονία Sergio Rammeli

 

Γιάννη καλό ταξίδι ...

 

Quentin présent ! (single)

 

apoel nationalists

 

Μήτσος Κολτσίδας: τα δέντρα πεθαίνουν όρθια

 

Μήνυμα Λίβυου εθνικοεπαναστάτη για την δολοφονία του Saif al Islam Qaddafi

 

«Οι εντολές για τη δολοφονία του αδελφού Saif Al Islam ήρθαν από έξω και εκτελέστηκαν από τους αρουραίους του ΝΑΤΟ εκ των έσω. 

Η Δύση, η Ρωσία, η Τουρκία αλλά και οι Άραβες ήταν όλοι εναντίον του Saif Al Islam, του έργου του και της προεκλογικής του εκστρατείας, επειδή αρνήθηκε να γονατίσει ή να συνεργαστεί με οποιονδήποτε από αυτούς. 

Οι Jamahiriyans έχουν μόνο τον εαυτό τους. Δεν έχουμε συμμάχους και φίλους, παρόλο που κάποτε ήμασταν ο μόνος σύμμαχος των ελεύθερων και καταπιεσμένων παντού. 

Οι αραβικές κυβερνήσεις είναι εχθροί μας όσο και οι δυτικές κυβερνήσεις, η Ρωσία και η Τουρκία. 

Πέθανε έντιμα, όπως ο πατέρας του και τα αδέλφια του, αντιστεκόμενος με το τουφέκι του σε μια μακρά μάχη ενάντια στα αποβράσματα και τους προδότες του ΝΑΤΟ. 

Αυτή είναι η κληρονομιά του Καντάφι. Μαρτύριο ή νίκη.

Μην μιλάς άλλο για ειρήνη. Δεν μπορεί να υπάρξει ειρήνη πια σε αυτή τη χώρα. Το αρνούμαστε. Ο Saif ήθελε συμφιλίωση και ειρήνη. 

Αλλά δεν θα υπάρχει ειρήνη πια. Οι εκλογές στη Λιβύη μπλοκαρίστηκαν από τη Δύση επειδή ο αδελφός Saif Al Islam καταγράφηκε ως υποψήφιος πρόεδρος. 

Δεν σεβάστηκαν την επιλογή του για συγχώρεση και συμφιλίωση. Αλλά ποια συμφιλίωση τώρα; Ποτάμια αίματος θα χυθούν και θα χυθούν και θα συνεχίσουν να χύνονται. 

Έχουμε τον Θεό με το μέρος μας»

Paolo Di Nella, άλλη μια ατιμώρητη κομμουνιστική δολοφονία (του Κωνσταντίνου Μποβιάτσου)

 

γράφει ο Κωνσταντίνος Μποβιάτσος

Ο Paolo Di Nella πέθανε πριν από 41 χρόνια, τέτοια μέρα. Πέθανε το 1983, μετά την εποχή των αιματηρών χρόνων του μολυβιού. Φαινόταν ότι εκείνη η τραγική περίοδος είχε πλέον τελειώσει, με τον θάνατο - δολοφονία του άλλου εθνικιστή, Angelo Mancia ,τον Μάρτιο του 1980 από αριστερούς τρομοκράτες. Όπως οι δολοφόνοι του Paolo Di Nella, έτσι και εκείνοι των άλλων συναγωνιστών έμειναν ατιμώρητοι.

Ακτιβιστής δυναμικός, όμως ήταν πάντα λίγο αποτραβηγμένος και κλειστός σαν χαρακτήρας, αλλά έτοιμος να δράσει όταν ήταν με τα αδέρφια του, τους συναγωνιστές του. Η ομάδα της τοπικής ήταν βαθιά δεμένη. Ήταν ιδιαίτερα γνωστός για τις ακτιβιστικές περιβαλλοντικές του μάχες, στις οποίες αφιέρωνε όλη του την ενέργεια.

Στις 20.05 της 9ης Φεβρουαρίου 1983 η καρδιά του σταμάτησε να χτυπά. Ήταν και αυτός ένα θύμα ότι «το να σκοτώσεις έναν φασίστα δεν είναι έγκλημα», το οποίο δεν έμεινε απλώς ένα σύνθημα των «σκληρών» της “Autonomia Operaria” (που ανέλαβαν την ευθύνη για τη δολοφονία), αλλά είχε γίνει ένας άγραφος νόμος. Εκείνο το βράδυ ο νεαρός ήθελε να πραγματοποιήσει ακόμη μια από τις ενέργειές του για την οικολογία. 

Πήγε με μια φίλη του ακτιβίστρια η οποία τον συνόδευε με το αυτοκίνητο. Χάρη σε αυτήν υπάρχει ακριβή μαρτυρία για όλα όσα συνέβησαν. Ο Paolo σαν συνοδηγός κατέβαινε , αφισοκολλούσε και έφευγαν. Η “Εργατική Αυτονομία” ήταν πολύ δραστήρια σε εκείνη την γειτονιά, εκείνη όπου ο Paolo και οι σύντροφοί του μαχόταν για να επιστραφεί η Villa Chigi σε άστεγες οικογένειες. 

Αυτό ήταν και το θέμα της αφίσας που ο ίδιος κολλούσε εκείνο το βράδυ. Τα προηγούμενα χρόνια, οι γύρω τοπικές του MSI της περιοχής, είχαν γίνει αντικείμενο δεκάδων επιθέσεων με εμπρηστικές βόμβες.

Έτσι, εκείνο το βράδυ, σε μια πλατεία της περιοχής και ενώ κολλούσε την τελευταία αφίσα, κάποια άτομα πετάχτηκαν από ένα αμάξι με ταχύτητα και τον χτύπησαν με μεταλλικό αντικείμενο στο πίσω μέρος του κεφαλιού. Ο νεαρός μπόρεσε να σηκωθεί και προσπάθησε να συνέλθει με την βοήθεια της κοπέλας, αλλά μετά από λίγη ώρα λιποθύμησε. Έμεινε σε κώμα μια εβδομάδα όπου και τελικά ξεψύχησε. 

Οι συναγωνιστές του αφιέρωσαν το παρακάτω κείμενο που μοιράστηκε εκείνες τις μέρες:

«Δυστυχώς, δεν είμαστε ακόμη ελίτ, γιατί αν ήμασταν θα ξέραμε σίγουρα πώς να καθοδηγήσουμε τον λαό μας στο νέο μονοπάτι. Προς το παρόν είμαστε απλώς άνθρωποι που προσπαθούμε να είμαστε άνδρες και γυναίκες που ζουν έναν αυθεντικό τρόπο ζωής. Αλλά για να είσαι νέος άνθρωπος, δεν αρκεί να πιστεύεις σε ορισμένες αξίες, είναι απαραίτητο να τις ζεις και να τις ενισχύεις στην πράξη, καθημερινά: αυτή είναι εν μέρει η σημασία του να κάνεις πολιτική.

Η επανάσταση δεν είναι κάτι το αφηρημένο, που μυρίζει θαύμα: είναι κάτι που χτίζεται μέρα με τη μέρα, κομμάτι με κομμάτι, κάνει λάθη και προσπαθεί ξανά, ακόμα και με προσωπικές θυσίες, καταφέρνοντας ακόμη και να ξεπεράσει πολλά ενδεχόμενα προβλήματα που προκύπτουν και τα οποία συχνά, ακόμα κι αν φαίνονται τόσο μεγάλα και ανυπέρβλητα, αν προσπαθήσεις απλώς να τα δεις από διαφορετική οπτική γωνία, αποδεικνύονται μικροπράγματα».

Συναγωνιστή Paolo di Nella, Αθάνατος