Η κατάσταση του τρόμου: Παλαιστίνη, Σιωνισμός και οι Εβραίοι

 

του Τroy Southgate

Η ισραηλινο-παλαιστινιακή σύγκρουση βρίσκεται διαρκώς στο επίκεντρο της επικαιρότητας. Αν και οι ειδήσεις για απώλειες, τραυματισμούς και θανάτους αποτελούν καθημερινό φαινόμενο, τα βασικά στοιχεία σχετικά με τα αίτια της σύγκρουσης και τη λογική λύση για την επίλυσή της δεν προβάλλονται ποτέ.

Πολλοί άνθρωποι θα υποθέσουν —εντελώς φυσιολογικά, βέβαια, εφόσον βασίζονται στα κατεστημένα μέσα ενημέρωσης για την πληροφόρησή τους— ότι το «Κράτος του Ισραήλ» υπήρχε ανέκαθεν, όπως ακριβώς η Αγγλία, η Σκωτία και η Ουαλία. Ωστόσο, αυτό δεν ισχύει, καθώς η ίδρυση του «Εβραϊκού Κράτους του Ισραήλ» ανακηρύχθηκε μόλις στις 14 Μαΐου 1948, από το Τελ Αβίβ. Πριν από αυτή την ημερομηνία, η χώρα ονομαζόταν Παλαιστίνη και αποτελούσε την πατρίδα του παλαιστινιακού λαού επί σχεδόν 2.000 χρόνια. 

Το ισχυρότερο επιχείρημα του σύγχρονου Εβραϊσμού είναι ότι αποτελούν τους άμεσους απογόνους των αρχαίων Ισραηλιτών. Το επιχείρημα αυτό —σε συνδυασμό με την πλήρη άγνοια της συντριπτικής πλειονότητας του κόσμου— έχει χρησιμοποιηθεί για να δικαιολογήσουν τις αξιώσεις τους στην Παλαιστίνη.

Είναι γεγονός ότι το 90% του σύγχρονου παγκόσμιου Εβραϊσμού απαρτίζεται από μια φυλετική ομάδα που ονομάζεται Ασκενάζι (Ashkenazim), οι οποίοι κατάγονται από τον λαό της Αυτοκρατορίας των Χαζάρων, ο οποίος ασπάστηκε τον Ιουδαϊσμό επτά αιώνες μετά την καταστροφή της Ιερουσαλήμ το 70 μ.Χ.

Εκείνη την εποχή, ο μικρός ιουδαϊκός πληθυσμός της Παλαιστίνης είχε διασκορπιστεί από τον Ρωμαίο αυτοκράτορα Βεσπασιανό και τον γιο του, τον Τίτο. Αυτός ο αρχικός πληθυσμός, ο οποίος ήταν μεικτής καταγωγής, κατέφυγε στη Βόρεια Αφρική και στη συνέχεια κατευθύνθηκε προς την Ισπανία, προσηλυτίζοντας πολλούς ανθρώπους στον Ιουδαϊσμό κατά τη διάρκεια της πορείας του.

Η ομάδα αυτή απέκτησε μεγάλο πλούτο και προνόμια, και τα μέλη της είναι γνωστά μέχρι σήμερα ως Σεφαρδίτες Εβραίοι.

Οι Σεφαρδίτες —που αποτελούν το 10% του εβραϊκού πληθυσμού— προέρχονται από ένα μείγμα καταγωγών: Ιουδαίων, Εδωμιτών, Σύρων, Χαναναίων, Φοινίκων και Βορειοαμερικανών. Το αρχικό έθνος του Ιούδα, το οποίο περιλάμβανε τις φυλές του Ιούδα, του Βενιαμίν, του Λευί και άλλες, κατακτήθηκε και οδηγήθηκε σε εξορία στη Βαβυλώνα 600 χρόνια πριν από τη γέννηση του Χριστού.

Περίπου 50.000 από αυτούς επέστρεψαν στην Ιερουσαλήμ γύρω στο 150 π.Χ. για να ανοικοδομήσουν την πόλη και, τελικά, ενσωμάτωσαν τις πόλεις των Εδωμιτών και των Χαναναίων της γύρω περιοχής. Την εποχή του Χριστού, πολλοί από τους κατοίκους της Ιουδαίας είχαν εδωμιτική και χαναναϊκή καταγωγή· συνεπώς, ακόμη και οι σύγχρονοι Σεφαραδίτες Εβραίοι έχουν ελάχιστο από το αρχικό ισραηλιτικό αίμα να κυλά στις φλέβες τους.

Για να επανέλθουμε στους Χαζάρους —έναν τουρκο-φιννικό, ημι-νομαδικό λαό που εγκαταστάθηκε στη σημερινή νότια Ρωσία και σταδιακά εξαπλώθηκε στις ακτές της Μαύρης Θάλασσας, της Κασπίας και της Αζοφικής—, σημειώνεται ότι αρχικά ήταν ειδωλολάτρες.

Ωστόσο, Εβραίοι που είχαν εξοριστεί από την Κωνσταντινούπολη επί Λέοντος Γ΄ εγκαταστάθηκαν ανάμεσα στους Χαζάρους και κατάφεραν να προσηλυτίσουν τον ηγεμόνα της Χαζαρίας, τον Χαγάνο Μπουλάν, στον Ιουδαϊσμό. Τελικά, ολόκληρη η Χαζαρία ακολούθησε το παράδειγμά του. Όταν οι Μογγόλοι νίκησαν τη Χαζαρία τον 13ο αιώνα, ο πληθυσμός κατέφυγε βορειοδυτικά, στην Πολωνία και σε άλλες χώρες της Ανατολικής Ευρώπης. Αυτοί οι άνθρωποι ήταν οι προαναφερθέντες Ασκενάζι.

Είναι σαφές ότι αυτή η ομάδα —η οποία, όπως έχει ήδη αναφερθεί, αποτελεί το 90% του σύγχρονου παγκόσμιου εβραϊκού πληθυσμού— δεν κατοίκησε ποτέ στην Παλαιστίνη και, συνεπώς, δεν έχει καμία νόμιμη αξίωση επ’ αυτής. Ακόμη και για τους Σεφαρδίτες Εβραίους θα ήταν δύσκολο να δικαιολογήσουν μια «επιστροφή» στην Παλαιστίνη.

Ο σιωνιστικός ισχυρισμός ότι οι σημερινοί «Εβραίοι» αποτελούν μια «φυλή» που κατάγεται από τους αρχαίους Εβραίους Ισραηλίτες είναι ψευδής. Οι σύγχρονοι «Εβραίοι» δεν αποτελούν «φυλή», αλλά μια πολιτισμική και θρησκευτική ομάδα με μεικτή φυλετική καταγωγή, γεγονός που επιβεβαιώνεται από την ύπαρξη μαύρων «Εβραίων» —βλ. για παράδειγμα την Επιχείρηση Σολομών— οι οποίοι επίσης δεν έχουν κανέναν προγονικό δεσμό με τη γη της Παλαιστίνης.

Η κατάκτηση της Παλαιστίνης συνεχίζεται αμείωτη, τόσο από το 1948 όσο και κατά τα προηγούμενα έτη. Πρόκειται για μια κατάκτηση που συντελέστηκε μέσω της μαζικής μετανάστευσης Εβραίων από τη Ρωσία, την Πολωνία, τη Δυτική Ευρώπη και την Αμερική, οι οποίοι στέρησαν τον νόμιμο παλαιστινιακό πληθυσμό από τις εστίες, τη γη και το έθνος του.

Είναι μια τραγωδία που κατέστη δυνατή χάρη στην ικανότητα των Σιωνιστών να εξαναγκάζουν κυβερνήσεις και θεσμούς να υποκύπτουν στις επιθυμίες τους. Στο πλαίσιο αυτό, δεν πρέπει να παραβλέπεται ούτε ο τεράστιος πλούτος τους ούτε η κυριαρχία τους στα μέσα μαζικής ενημέρωσης σε παγκόσμιο επίπεδο. Είναι επίσης θλιβερό γεγονός ότι ο δειλός και προδοτικός ρόλος που διαδραμάτισε το βρετανικό κράτος σε αυτή την υπόθεση υπήρξε καθοριστικής σημασίας.   

Οι Παλαιστίνιοι έχουν επιστρατεύσει κάθε διαθέσιμο μέσο για να στρέψουν την προσοχή στη δεινή τους θέση, ωστόσο έχουν αγνοηθεί, ενώ μάλιστα έχουν παρουσιαστεί ως «τρομοκρατική» απειλή για τους «διωκόμενους» Εβραίους, τη στιγμή που, στην πραγματικότητα, συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο. Αξίζει να γίνει μια σύντομη αναδρομή στην ιστορία των ταραχών στην Παλαιστίνη, ώστε να κατανοηθεί το μέγεθος της αδικίας που διέπραξαν οι Σιωνιστές στη Μέση Ανατολή.

Στις 29 Νοεμβρίου 1947, τα λεγόμενα Ηνωμένα Έθνη αποφάσισαν τη διχοτόμηση της χώρας. Εκείνη την εποχή, οι Εβραίοι έλεγχαν μόλις το 7% της γης και αποτελούσαν το ένα τρίτο του πληθυσμού – ποσοστό που ήταν μάλιστα αποτέλεσμα της μαζικής εβραϊκής μετανάστευσης. Ως αποτέλεσμα της διχοτόμησης, οι Εβραίοι απέκτησαν επιπλέον 48% της χώρας, αυξάνοντας το μερίδιό τους στο 55%. Ο παλαιστινιακός πληθυσμός εξοργίστηκε, και δικαίως. Ωστόσο, οι Σιωνιστές δεν αρκέστηκαν σε αυτό και εξαπέλυσαν μια ανελέητη εκστρατεία τρόμου κατά του γηγενούς πληθυσμού, με στόχο να τους εκδιώξουν από τη γη που τους είχε απομείνει. Αυτή η επιθετική στρατηγική, υπό τη μία ή την άλλη μορφή, συνεχίζεται μέχρι σήμερα.

Στις 9 Απριλίου 1948, η Εβραία τρομοκρατική οργάνωση Ιργκούν Ζβάι Λέουμι, με επικεφαλής τον υποψήφιο πρωθυπουργό Μεναχέμ Μπέγκιν, κατέστρεψε το χωριό Ντέιρ Γιασίν. Συνολικά 254 άνδρες, γυναίκες και παιδιά σφαγιάστηκαν και αυτό έδωσε τον τόνο για το τι θα ακολουθούσε.  Ως αποτέλεσμα τέτοιων ενεργειών, έως τις 11 Μαΐου 1948, το 77% της χώρας βρισκόταν σε εβραϊκά χέρια.

Τα Ηνωμένα Έθνη, σε μια χαρακτηριστικά αδύναμη αντίδραση, έστειλαν τον Κόμη Φόλκε Μπερναντότ για να μεσολαβήσει στην κατάσταση και να εφαρμόσει το αρχικό σχέδιο διαμελισμού. Οι Εβραίοι δεν ήταν καθόλου πρόθυμοι να το δεχτούν και μια άλλη τρομοκρατική οργάνωση, η Συμμορία Στερν —με επικεφαλής τον Γιτζάκ Σαμίρ, ο οποίος επρόκειτο επίσης να διατελέσει πρωθυπουργός— πυροβόλησε και σκότωσε αμέσως τον εκπρόσωπο. Στο μεταξύ, η σιωπή του ΟΗΕ για όλη αυτή την υπόθεση ήταν εκκωφαντική.

Τα επόμενα χρόνια χαρακτηρίζονται από μια σειρά τρομοκρατικών ενεργειών και τη θέσπιση καταπιεστικών νόμων από το κράτος του Ισραήλ. Για παράδειγμα, στις 20 Μαρτίου 1950 ψηφίστηκε νόμος που επέτρεπε την απαλλοτρίωση και τη μεταβίβαση στην κρατική κυριότητα περιουσιακών στοιχείων που ανήκαν σε Παλαιστίνιους, οι οποίοι είχαν εγκαταλείψει προσωρινά τα σπίτια και τα χωριά τους. Στις 14 Οκτωβρίου 1953, εβραϊκές δυνάμεις υπό τη διοίκηση του Αριέλ Σαρόν επιτέθηκαν στο αραβικό χωριό Κίμπια, ανατίναξαν το τοπικό σχολείο, κατεδάφισαν 41 σπίτια και δολοφόνησαν 53 αμάχους.

Το επόμενο σημαντικό γεγονός για την τύχη των Παλαιστινίων έλαβε χώρα στις 5 Ιουνίου 1967, όταν το Ισραήλ επιτέθηκε στην Αίγυπτο, τη Συρία και την Ιορδανία, ξεκινώντας τον λεγόμενο Πόλεμο των Έξι Ημερών. Μέσα σε λιγότερο από μία εβδομάδα, οι Ισραηλινοί κατέλαβαν τη Δυτική Όχθη, τη Λωρίδα της Γάζας, τα Υψίπεδα του Γκολάν και το Σινά, καθώς και το υπόλοιπο μισό της Ιερουσαλήμ. Στις 28 Ιουνίου, οι επιτιθέμενοι ανακοίνωσαν την πλήρη προσάρτηση της Ιερουσαλήμ, παρά το ψήφισμα του ΟΗΕ που όριζε ότι η πόλη έπρεπε να διατηρήσει διεθνές καθεστώς. Κατά συνέπεια, 1,3 εκατομμύρια Παλαιστίνιοι βρέθηκαν πλέον υπό ισραηλινή στρατιωτική κατοχή.

Στις 22 Νοεμβρίου 1967, ο ΟΗΕ εξέδωσε το Ψήφισμα 242, καλώντας το Ισραήλ να αποσυρθεί από τα εδάφη που κατέλαβε κατά τη διάρκεια του Πολέμου των Έξι Ημερών. Μέχρι τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές, το κράτος του Ισραήλ αγνοεί αυτό το αίτημα εδώ και πάνω από μισό αιώνα και θα συνεχίσει να το πράττει. Παρομοίως, σε αντίθεση με τα ψηφίσματα που εξέδωσε κατά του Ιράκ του Σαντάμ Χουσεΐν —τα οποία οδήγησαν σε ολοκληρωτικό πόλεμο μέσα σε διάστημα μόλις έξι μηνών— ο ΟΗΕ δεν έχει καταβάλει καμία σοβαρή προσπάθεια για την επιβολή του εν λόγω ψηφίσματος. Δεν προκαλεί έκπληξη το γεγονός ότι αυτό το συμβούλιο-μαριονέτα των ιμπεριαλιστικών συμφερόντων έχει ταυτιστεί απόλυτα με την υποκρισία.

Η εβραϊκή θέση σχετικά με τους Παλαιστινίους μπορεί να συνοψιστεί σε μια δήλωση της τότε Πρωθυπουργού του Ισραήλ, Γκόλντα Μέιρ, η οποία δήλωσε στους Sunday Times στις 5 Ιουνίου 1969: «Δεν υπήρχε παλαιστινιακός λαός· δεν υπήρχαν».

Καθώς οι καταπιεσμένοι Παλαιστίνιοι συνέχιζαν τις προσπάθειες να στρέψουν την παγκόσμια προσοχή στη δεινή τους θέση, το «Ισραήλ» εξαπέλυσε μια παγκόσμια επιχείρηση για να φιμώσει τους Παλαιστίνιους εκπροσώπους, χρησιμοποιώντας τη μόνη μέθοδο που γνωρίζει: τη δολοφονία. Στις 16 Οκτωβρίου 1972, η Μοσάντ —η ισραηλινή μυστική υπηρεσία— δολοφόνησε τον Ουαέλ Ζβαϊτέρ στην Ιταλία· στις 8 Δεκεμβρίου 1972, η Μοσάντ δολοφόνησε τον Μαχμούντ Χαμσαρί στο Παρίσι της Γαλλίας· στις 25 Ιανουαρίου 1973, η Μοσάντ εξόντωσε τον Χουσεΐν Μπασίρ στη Λευκωσία της Κύπρου· στις 10 Απριλίου 1973, οι Παλαιστίνιοι ηγέτες Γιουσέφ Νατζάρ και Καμάλ Αντουάν δολοφονήθηκαν άγρια ​​στα σπίτια τους στη Βηρυτό· και στις 21 Ιουλίου 1973, η Μοσάντ εξέλαβε εσφαλμένα έναν Μαροκινό κάτοικο για Παλαιστίνιο και τον σκότωσε στη νορβηγική πόλη Λιλεχάμερ.

Στο μεταξύ, στις 6 Οκτωβρίου 1973, η Αίγυπτος και η Συρία —αδυνατώντας να πείσουν το Ισραήλ να αποσυρθεί από τα κατεχόμενα εδάφη— εξαπέλυσαν μεγάλη επίθεση. Μετά την αρχική επιτυχία των Αιγυπτίων, οι Ισραηλινοί αντεπιτέθηκαν και διέσχισαν τη Διώρυγα του Σουέζ στις 16 Οκτωβρίου. Ωστόσο, τελικά αποσύρθηκαν τον Μάρτιο του 1974, αλλά μόνο μέχρι τις θέσεις που κατείχαν το 1967.

Ένα ενδιαφέρον περιστατικό έλαβε χώρα στις 10 Νοεμβρίου 1975, όταν ο ΟΗΕ εισήγαγε το Ψήφισμα 3379 (βασισμένο στο προγενέστερο Ψήφισμα 21106) και εξίσωσε τον Σιωνισμό με τον ρατσισμό. Τι σοκ πρέπει να ήταν αυτό για τους δύστυχους, «διωκόμενους» Εβραίους, οι οποίοι επί χρόνια παρουσιάζονταν ως θύματα ρατσισμού και πρωτοπόροι στον αγώνα εναντίον του. Τώρα, βρίσκονταν κατηγορούμενοι για το ίδιο ακριβώς έγκλημα.

Κατά τη διάρκεια των επόμενων ετών, η Μοσάντ συνέχισε την πολιτική της εξόντωσης. Στις 3 Ιανουαρίου 1977, ο Μαχμούντ Σαλίχ δολοφονήθηκε στο Παρίσι· στις 4 Ιανουαρίου 1978, ο Σαΐντ Χαμάμι σκοτώθηκε στο Λονδίνο· στις 3 Αυγούστου 1978, ο Ιζεντίν αλ-Καλάκ εξοντώθηκε στο Παρίσι· στις 21 Ιανουαρίου 1979, ο Αλί Χασάν Σαλαμέ δολοφονήθηκε στη Βηρυτό· και στις 4 Ιουνίου 1981, ο Ναΐμ Χαντάρ σκοτώθηκε στις Βρυξέλλες. Ο κατάλογος συνεχίζεται. Αυτή η λίστα κρατικά εγκεκριμένων δολοφονιών, σε συνδυασμό με το γεγονός ότι τέτοια κτηνώδης βία διαπράχθηκε εντός των συνόρων άλλων χωρών, καταδεικνύει: (i) την οργανωμένη εβραϊκή περιφρόνηση για το δικαστικό απαραβίαστο άλλων εθνών, (ii) τη στάση απέναντι στην ελευθερία του λόγου σχετικά με το Παλαιστινιακό ζήτημα και (iii) την απίστευτη αλαζονεία και την έλλειψη λογοδοσίας τους. Το γεγονός ότι επιτρέπεται στη Μοσάντ να δρα ανεμπόδιστα σε όλο τον κόσμο δεν αποτελεί απλώς προσβολή της εθνικής κυριαρχίας, αλλά προσβολή της ίδιας της ανθρωπότητας.

Συνεχίζοντας, στις 5 Ιουνίου 1982, το «Ισραήλ» εισέβαλε στον Λίβανο και σκότωσε μεταξύ 30.000 και 40.000 ανθρώπους. Στις 30 Αυγούστου εκείνου του έτους, προκειμένου να αποφευχθεί περαιτέρω καταστροφή της Βηρυτού, οι Παλαιστίνιοι μαχητές αποχώρησαν, αφού έλαβαν διαβεβαιώσεις από τις Ηνωμένες Πολιτείες ότι οι οικογένειες που παρέμεναν πίσω στους καταυλισμούς προσφύγων θα προστατεύονταν. Ωστόσο, στη συνέχεια —και αφού είχαν σταματήσει οι εχθροπραξίες—, στις 16 Σεπτεμβρίου, φιλοϊσραηλινοί Λιβανέζοι Φαλαγγίτες εισέβαλαν στους καταυλισμούς προσφύγων Σάμπρα και Σατίλα και προέβησαν σε άγρια ​​σφαγή των κατοίκων, η οποία διήρκεσε δύο ημέρες. Οι Ισραηλινοί παρείχαν μάλιστα εναέριο φωτισμό, ώστε η σφαγή να μπορεί να συνεχιστεί και κατά τη διάρκεια της νύχτας. Αυτό αποτέλεσε αναμφίβολα μια από τις πιο σκοτεινές στιγμές στην ιστορία των σχέσεων του «Ισραήλ» με τους Παλαιστίνιους· ωστόσο, όσοι έχετε παρακολουθήσει την ιστορία μέχρι αυτό το σημείο, θα γνωρίζετε ότι το γεγονός αυτό εντάσσεται στην ισραηλινή πολιτική του πλήρους εκτοπισμού και της εξόντωσης του γηγενούς πληθυσμού, στο πλαίσιο της επιδίωξης για ένα «Μεγάλο Ισραήλ».

Στις 9 Δεκεμβρίου 1987, ένα ισραηλινό φορτηγό εμβόλισε σκόπιμα ένα αυτοκίνητο, με αποτέλεσμα να χάσουν τη ζωή τους τέσσερις Παλαιστίνιοι εργάτες. Ίσως να μην επρόκειτο για κάποιο ιδιαίτερα συγκλονιστικό γεγονός, δεδομένης της αιμοσταγούς ιστορίας του κράτους του Ισραήλ, ωστόσο ο παλαιστινιακός πληθυσμός είχε αποφασίσει ότι τα όρια είχαν ξεπεραστεί και στα Κατεχόμενα ξέσπασαν ταραχές. Είχε ξεκινήσει αυτό που έκτοτε έμεινε γνωστό ως Ιντιφάντα (Εξέγερση). Μέχρι σήμερα, χιλιάδες άνθρωποι έχουν χάσει τη ζωή τους, καθώς αντιμετωπίζουν τακτικά τις ισραηλινές δυνάμεις —με τους πυραύλους, τα τανκς, τα πολυβόλα και τα δακρυγόνα— έχοντας ως μοναδικά μέσα αντίστασης πέτρες και μπουκάλια.

Όταν σκεφτόμαστε τους Παλαιστίνιους, είναι χρήσιμο να αναλογιστούμε τι θα κάναμε εμείς οι ίδιοι αν βρισκόμασταν αντιμέτωποι με μια ξένη ομάδα που εισέβαλε στη χώρα μας κατά χιλιάδες, μας εκδίωκε βίαια από τα σπίτια και τη γη μας, μας στερούσε τα στοιχειώδη μέσα επιβίωσης και εφάρμοζε μια πολιτική συστηματικής εξόντωσης. Οι περισσότεροι από εμάς θα πολεμούσαμε με όλες μας τις δυνάμεις και μέχρι την τελευταία ρανίδα του αίματός μας. Το ίδιο ισχύει και για τους Παλαιστίνιους, και υπάρχει η ελπίδα ότι μια μέρα θα πετύχουν επιτέλους τη δικαιοσύνη που τους αξίζει.

Ο Troy Southgate για τον Elon Musk που ο Κασιδιάρης τον θεωρεί «προφήτη»

 

Ο Troy Southgate για τον πλουτοκράτη Elon Musk: «Είναι σαφές ότι ο Elon Musk παρουσιάζεται ως φίλος της kosher ακροδεξιάς προκειμένου να δελεάσει τους οπαδούς της να αποδεχτούν την σιωνιστική επιτάχυνση που απαιτείται από την επικείμενη τεχνοκρατία. 

Επιπλέον, είναι εντελώς ειρωνικό ότι άνθρωποι που παρουσιάζονται ως σωτήρες του ευρωπαϊκού πολιτισμού να παίρνουν παράδειγμa από δισεκατομμυριούχους «μετανθρωπιστές» που θέλουν να μας υποδουλώσουν όλους.

Ο Troy Southgate που εκφράζει το Στρασσερικό ιδεολογικό ρεύμα του εθνικοσοσιαλισμού για την εισβολή στην Ισπανία

 

Στο δοκίμιό του 1852, 'Η Δεκάτη Όγδόη του Λουδοβίκου Βοναπάρτη, ο Καρλ Μαρξ παρατήρησε σωστά ότι η ιστορία επαναλαμβάνεται «την πρώτη φορά ως τραγωδία, τη δεύτερη φορά ως φάρσα». 

Μπορεί να μην είναι «πολιτικά ορθό» να το πει κανείς, αλλά όταν οι βόρειο-αφρικανικές δυνάμεις διέσχισαν τα Στενά του Γιβραλτάρ το 711 μ.Χ. και εισήλθαν στην Ιβηρική, βοηθήθηκαν και ενισχύθηκαν από τους Εβραίους της Βησιγοτθικής Ισπανίας. 

Χθες, όταν χιλιάδες «μετανάστες» εθεάθησαν να εισέρχονται στο ισπανικό έδαφος της Θέουτα, η ιστορία αναμφίβολα φάνηκε να επαναλαμβάνεται με γελοίο τρόπο. 

Οι άνθρωποι που κατευθύνθηκαν προς το ισπανικό έδαφος δεν είναι φυσικά «πρόσφυγες», αλλά μέρος ενός εισβάλλοντος στρατού που επιτράπηκε να περάσει μέσα από τα δίχτυα.

Θα μπορούσε κανείς εύλογα να αναρωτηθεί τι σχέση έχουν οι Εβραίοι με αυτή τη δεύτερη εισβολή, αλλά οι περισσότεροι άνθρωποι αγνοούν εντελώς ότι μια μειοψηφία σιωνιστών αποσταθεροποιεί συστηματικά την ευρωπαϊκή μας πατρίδα προκειμένου να επιταχύνει την παγκοσμιοποιητική της ατζέντα. 

Γεμίζοντας την ήπειρο με τεράστιους αριθμούς ξένων -πολλοί από αυτούς βίαιοι- όταν η κοινωνικοοικονομική υποδομή απλά δεν μπορεί να αντιμετωπίσει την εισροή, σημαίνει ότι τόσο ο αυτόχθονος πληθυσμός όσο και οι νεοαφιχθέντες είναι πιθανό να εμπλακούν σε πράξεις που θα οδηγήσουν σε βία και από τις δύο πλευρές.

Πράγματι, αυτό συμβαίνει ήδη. Η σιωνιστική προπαγανδιστική ταινία, Citizen Vigilante, έχει θέσει ως στόχο να καθοδηγήσει τον πληθυσμό υποδοχής πώς να αντιδράσει κάτω από αυτές τις κατασκευασμένες συνθήκες και είναι σαφές ότι οι άνθρωποι που αισθάνονται φοβισμένοι και συγκλονισμένοι χειραγωγούνται από εκείνους που βρίσκονται στη σκιά.

Καθώς το χάος συνεχίζει να ξεσπά στους δρόμους της Ευρώπης, η σιωνιστική κυρίαρχη τάξη θα τρίβει συλλογικά τα χέρια της από χαρά στη σκέψη μιας δυστοπικής τεχνοκρατίας, όπου άνθρωποι όλων των χρωμάτων και θρησκειών (συμπεριλαμβανομένων των συνηθισμένων Εβραίων) θα βρίσκονται σκλαβωμένοι από κάτι που είναι ισοδύναμο με μια χιλιετή κυριαρχία. 

Τα τέρατα του 711 μ.Χ., που οι ίδιοι είχαν συνάψει μια θανατηφόρα συμμαχία με τους Μουσουλμάνους εισβολείς εις βάρος των γηγενών Ιβήρων, θα παρατηρούσαν αναμφίβολα αυτές τις ταραγμένες εποχές με μεγάλη ικανοποίηση.

Ο Troy Southgate - που εκφράζει το Στρασσερικό ιδεολογικό ρεύμα του εθνικοσοσιαλισμού - για τον ξυλοδαρμό των Βάσκων αντισιωνιστών στο αεροδρόμιο του Μπιλμπάο της Ισπανίας

 

Αν οι συγκλονιστικές σκηνές στο αεροδρόμιο του Μπιλμπάο δεν πείσουν τελικά την Αριστερά ότι χρειάζεται μια επαναστατική εξέγερση ενάντια στον παγκόσμιο ασφυκτικό έλεγχο που ασκεί ο Διεθνής Σιωνισμός σε αμέτρητες κυβερνήσεις σε όλο τον κόσμο, τότε τίποτα δεν θα το κάνει. 

Εν τω μεταξύ, όσοι στη Δεξιά επευφημούν αυτή τη βαρβαρότητα από το περιθώριο - επειδή τα θύματα έχουν διαφορετικές απόψεις από τις δικές τους για την μετανάστευση - είναι εντελώς άξιοι περιφρόνησης. 

Αν οι αρχές της εθνικής ελευθερίας και της κοινωνικής δικαιοσύνης δεν εφαρμοστούν καθολικά σε παγκόσμιο επίπεδο, οι Σιωνιστές ανθέλληνες γενοκτόνοι του Νετανιάχου που προσθέτουν τις τελευταίες πινελιές στην τεράστια τεχνοκρατική φυλακή τους (δείτε το βίντεο) θα διασφαλίσουν ότι θα γίνουμε υπηρέτες τους για πάντα …

«Το βιβλίο του Roger Coudroy: «ΕΖΗΣΑ ΤΗΝ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΙΑΝΙΚΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ: ΕΝΑΣ ΕΘΝΙΚΟΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΗΣ ΜΑΧΗΤΗΣ ΜΕ ΤΟΥΣ FEDAYEEN»

 

«Το βιβλίο του Roger Coudroy «ΕΖΗΣΑ ΤΗΝ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΙΑΝΙΚΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ: ΕΝΑΣ ΕΘΝΙΚΟΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΗΣ ΜΑΧΗΤΗΣ ΜΕ ΤΟΥΣ FEDAYEEN» έχει μήκος 160 σελίδες και κοστίζει μόλις 24 ΕΥΡΩ με δωρεάν αποστολή σε οποιοδήποτε μέρος του κόσμου. 

Η διεύθυνση PayPal  είναι blackfrontpress@yahoo.co.uk και μπορείτε να βρείτε περισσότερες λεπτομέρειες παρακάτω. 

Επιμέλεια: Troy Southgate / 

Εξώφυλλο: Francisco Albanese Pastene

Ο ROGER Coudroy (1935–1968) ήταν Βέλγος μηχανικός που συνδεόταν με την Jeune Europe («Νέα Ευρώπη»), μια εθνικιστική οργάνωση με επικεφαλής τον Jean Thiriart, η οποία αναζητούσε έναν τρίτο δρόμο πέρα ​​από τη Μόσχα και την Ουάσινγκτον. 

Ως ένθερμος αντισιωνιστής, ο Coudroy ταξίδεψε στη Βηρυτό και τη Δαμασκό, όπου συναντήθηκε με μέλη του παλαιστινιακού αντάρτικου κινήματος, Al Fatah. Τον Μάιο του 1968, επισκέφθηκε το στρατόπεδο προσφύγων Baqa'a και συμμετείχε σε μια σειρά επιτυχημένων παραστρατιωτικών επιχειρήσεων εναντίον των ισραηλινών δυνάμεων που είχαν εκτοπίσει τον ιθαγενή αραβικό πληθυσμό κατ' εντολή του δυτικού ιμπεριαλισμού. 

Αρχικά το βιβλίο αυτό δημοσιεύτηκε το 1969 από το Κέντρο Ερευνών της PLO. αυτό το βιβλίο είναι Μια συναρπαστική ματιά στην ακλόνητη πεποίθηση του Coudroy ότι ο ένοπλος αγώνας για την παλαιστινιακή κυριαρχία δεν διαφέρει από την αναζήτηση της ευρωπαϊκής ταυτότητας αυτό, θα μείνει για πάντα στη μνήμη μας. 

Σε μια εποχή που η σύγχρονη Δεξιά έχει πουλήσει την ψυχή της σε ισχυρά σιωνιστικά συμφέροντα, αυτό το βιβλίο θα ταξιδέψει τους αναγνώστες σε ένα αξέχαστο ταξίδι μέσα από τα ατρόμητα κατορθώματα ενός αφοσιωμένου επαναστάτη που ρίσκαρε τα πάντα για την υπόθεση της εθνικής ελευθερίας και της κοινωνικής δικαιοσύνης.

Ο Troy Southgate - που εκφράζει την «ακραία» τάση του Στρασσερικού ρεύματος - για τα αποτελέσματα των Αμερικανικών εκλογών

 

«Γιατί ένας αυτοαποκαλούμενος Φασίστας να πανηγυρίζει μια νίκη του Τραμπ; Γιατί ένας ένθερμος Κομμουνιστής να χύνει δάκρυα για την ήττα της Κάμαλα Χάρις; Αν κάποιος από εσάς χρειάζεται βοήθεια για να επαναπροσδιορίσει τον εαυτό του - ή ίσως να βρει ένα σπίτι για όλους αυτούς τους αδιάβαστους τόμους του Μαρξ και του Τζεντίλε - θα ήμουν περισσότερο από ευτυχής να σας κατευθύνω προς τη σωστή κατεύθυνση. Απλά ανοίξτε την καρδιά σας στις δυνατότητες της ιδεολογικής πίστης»

Troy Southgate 

Ο Troy Southgate για την σύγχρονη Ρωσία (ΙΙ)

 

Μετάφραση: Έχεμος

«Όσοι υποστηρίζουν τον Πούτιν ως παρακλάδι της παγκόσμιας Λερναίας Ύδρας θα κάνουν τα πάντα για να διαστρεβλώσουν αυτό που πραγματικά συμβαίνει στη Ρωσία και αυτό περιλαμβάνει τον γελοίο ισχυρισμό ότι οι Εβραίοι ολιγάρχες της χώρας εκδιώχθηκαν μόλις ο Πούτιν επιλέχθηκε για να αντικαταστήσει τον δισεκατομμυριούχο σκύλο Μπόρις Γέλτσιν. 

Αυτό που δεν τους αρέσει να γνωρίζουν οι άνθρωποι αυτοί, είναι ότι ο Πούτιν παραμένει το υποδεέστερο παιχνίδι των Εβραίων ολιγαρχών όπως των Alexander Abramov, Petr Aven, Vadic Moshkovic, Andrei Rappoport, Roman Abramovic, Victor Vekselberg, German Khan, Moshe Kantor, Yuri Milner, Mikhail Prokorov, God Nisanov, Boris Mints, Alexander Klyachin, Mikhail Fridman, Oleg Deripaska, Leonid Mikhelson, Arkady Rotenberg, Igor Rotenberg, Boris Rotenberg και πολλών άλλων. 

Είναι καιρός οι ευρασιανιστές οπαδοί να αποτινάξουν τους ιστούς της αράχνης από το μυαλό τους και να δουν πέρα ​​από την κατασκευασμένη προσωπικότητα που χρησιμοποιείται για να θωρακίσει αυτά τα παράσιτα της καριέρας. Εκτός βέβαια και αν τους ενδιαφέρει κάτι μάλλον πιο «ευρασιατικό» απ' όσο νομίζαμε»

Ο Troy Southgate για την σύγχρονη Ρωσία (Ι)

Ο Troy Southgate για την σύγχρονη Ρωσία (Ι)

 

Μετάφραση: Έχεμος

«Σε αντίθεση με την αδυσώπητη απάτη που προπαγανδίζει ο Αλεξάντερ Ντούγκιν, ένας άνθρωπος που έχει επιλέξει να παραχαράξει με θράσος ορισμένα στοιχεία της Δύσης και στη συνέχεια διαστρεβλώνει τις πιο άξιες πτυχές της δικής μας ευρωπαϊκής κληρονομιάς για να παγιδεύσει τα ανυποψίαστα θύματα του, την παραληρηματική σκέψη του που οδηγεί κάποιον στο να υποστηρίξει τις τρέχουσες φιλοδοξίες του ρωσικού κράτους και να επικεντρώνεται σε μια εντελώς υποτιμημένη ερμηνεία της «παράδοσης». 

Ενώ τόσο η Ρωσία όσο και ο λαός της έχουν δημιουργήσει μερικές εξαιρετικές πολιτιστικές προσωπικότητες - ανάμεσα τους ο Τολστόι, ο Ντοστογιέφσκι, ο Σολζενίτσιν και πολλοί άλλοι - το διεφθαρμένο σύστημα που αντιμετωπίζει σήμερα ο Βλαντιμίρ Πούτιν αντιπροσωπεύει το τέλος ενός κύκλου και όχι, όπως θα το έλεγαν οι υποστηρικτές του ένα υψηλό σημείο πολιτισμού που με οποιονδήποτε τρόπο προσφέρει έναν πιο πνευματικό ή υπερβατικό τρόπο ζωής σε αντίθεση με αυτόν της ολοένα και πιο εκφυλισμένης Δύσης. 

Πράγματι, το να υψώνεις ψηλά το όραμα μιας ακόρεστης ολιγαρχίας που έχει δραστικά καταστρέψει την αυθεντική ρωσική ψυχή με την αχαλίνωτη απληστία και την καταπίεση της είναι σαν να γιορτάζεις τα πιο ψευδή και υποβαθμισμένα στοιχεία μιας μορφής νεωτερικότητας που απέχει ένα εκατομμύριο έτη φωτός από το αιώνιο πνεύμα της Παράδοσης. 

Εάν σκέφτεστε σοβαρά τους οικονομικούς γύπες της άρχουσας τάξης τα αρπακτικά της χώρας να βρίσκονται στην πρώτη γραμμή μιας νέας Χρυσής Εποχής - με τους ίδιους φρικτούς ουρανοξύστες, τα αστραφτερά εμπορικά κέντρα και την τεχνοκρατική επιστημοσύνη που βρίσκει κανείς πιο κοντά στο σπίτι του - τότε είστε ευπρόσδεκτοι σε αυτό»

Για μια ειρήνη των καλών ανθρώπων: ο Gabriele Adinolfi, ένας από τους κύριους ιδεολόγους του νεοφασισμού, συνιδρυτής της «Τρίτης Θέσης», ιδρυτής του κέντρου μελετών «Polaris» για την διαμάχη στην Ουκρανία.

Δήλωση του Troy Southgate - που εκφράζει την «ακραία» τάση του Στρασσερικού ρεύματος - για τον θάνατο του Mikhail Gorbachev.

Xiphos - The Rise and Fall of Athens

πηγή

 

Black Metal: European Roots & Musical Extremities (Troy Southgate - Black Front Press)

From the snow-covered environs of Norway and secluded graveyards of England to the dark forests of Germany and remote woodlands of Poland and Ukraine, an unstoppable Black Metal beast has dominated the extreme end of the musical scale for more than three decades. Black Metal is an aesthetic, an emotion, an attitude and, for many, a way of life. 

Exposing the inner workings of your delicate eardrums to unbridled screams of primeval fury, an unending torrent of galloping rhythms and indomitable wall of buzzing guitars is like being thrown head-first into the whirling eye of a chthonic vortex. Black Metal can be disturbing, invigorating, provoking and empowering. 

One persistent and enduring image that is often associated with Black Metal is that of semi-comedic corpse-paint, futile church-burnings and Satanic ritual; but the genre itself can often take on a decidedly political and cultural form and many of its exponents have controversial views and opinions that are frequently overlooked by the commentators of the underground music industry. 

We aim to examine some of those tendencies in this book. Since Varg Vikernes was courting media headlines for all the wrong reasons, Black Metal – like a fine wine, perhaps - has matured a great deal. This steady process of counter-cultural ripening has led to the formation of various sub-genres, among them Viking Metal, Progressive Black Metal, Blackened Death Metal, Symphonic Black Metal and National Socialist Black Metal. 

So whether you like your music traditional and ground-breaking like Venom, Bathory and Hellhammer; raw and brutal like Mayhem, Emperor and Immortal; slick and polished like Cradle of Filth, Dimmu Borgir and Old Man's Child; or politically controversial like Graveland, Drudkh and Absurd; this book is for you. 

Contributors include Tony ‘The Demolition Man’ Dolan (Venom/Atomkraft/M-Pire of Evil), Jeff ‘Mantas’ Dunn (Venom/Mantas/M-Pire of Evil), Hendrik Möbus (Absurd), Alex Kurtagic (Supernal Records), Jarl von Hagall (Der Stürmer), Alexander Wieser (Uruk-Hai), Gareth Giles (Hrafnblóð), Matt Kay (Wodfreca Records), Vijay Prozak, Elena Semenyaka, Smierc Polarsternm, Neil Hiatt, Nils Wegner and Chris G. Hicks. 

Ο Troy Southgate για την Giorgia Meloni

"Παρά την υστερία ότι οι «φασίστες» έρχονται ως εκ θαύματος στην εξουσία και ότι οι αδελφοί της Ιταλίας (FdI) είναι οι κληρονόμοι του MSI του Mussolini, η Giorgia Meloni δήλωσε ανοιχτά ότι θαυμάζει «τους Βρετανούς Tories, τους Ρεπουμπλικάνους των ΗΠΑ και το Ισραηλινό Likud». Οι kosher - εθνικιστές βγαίνουν από την ίδια γραμμή παραγωγής εδώ και χρόνια και ο προβλέψιμος σάλος που προκαλείται από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης είναι τόσο διάχυτος που ακόμη και οι πραγματικοί φασίστες ξεγελιούνται από αυτούς τους έτοιμους απατεώνες"

Troy Southgate

Δήλωση του Troy Southgate - που εκφράζει την «ακραία» τάση του Στρασσερικού ρεύματος - για τον θάνατο του Mikhail Gorbachev.

 

(σ.σ.: Το μενού της πολιτικής γαστρομανίας τόσο στην άκρα δεξιά όσο και στην άκρα αριστερά περιλαμβάνει την παρουσία του Ρωσικού στρατού στην Αλεξανδρούπολη, θερμές χειραψίες με τους καταστροφείς της Ελληνικής Μαριούπολης και τους φιλοσιωνιστές καπιταλιστές, συμμετοχή σε αντιφασιστικά συνέδρια της FSB και φυσικά την συνολική υπεράσπιση του Ανατολικού Ιμπεριαλισμού. 

Τρίτη Θέση και εθνικοεπαναστατική τάση (NR) σημαίνει εθνική ανεξαρτησία και κυριαρχία, καμιά ξένη βάση σε ελληνικό έδαφος, καμιά παραχώρηση πλουτοπαραγωγικών πηγών και βιομηχανικών υποδομών σε ξένα κέντρα, καμιά υποταγή σε NATO, Ουάσιγκτον, Βρυξέλλες, Πεκίνο και Μόσχα)

Καλή όρεξη σε όσους αναμασούν την εμετική antifa προπαγάνδα του Κρεμλίνου!

«Η καρδιά μου ήθελε τα μέσα μαζικής ενημέρωσης να κυκλοφορούν με τον τίτλο ‘’Ο Γκορμπατσόφ ήταν μια μαφιόζικη μαριονέτα που κάλυψε το Τσερνόμπιλ και βοήθησε στη διάδοση της ασθένειας του παγκόσμιου καπιταλισμού’’, αλλά το μυαλό μου πάντα ήξερε ότι θα ήταν μια περίπτωση του τύπου «Ο Πούτιν μπορούσε να μάθει ένα ή δύο πράγματα σχετικά με την ειρήνη από αυτόν τον μεγάλο πρωταθλητή των σχέσεων Ανατολής - Δύσης». 

Πόσο εφικτό είναι να ισχυριστεί κανείς ότι τα παράσιτα όπως ο Γκορμπατσόφ, ο Πούτιν ή οποιοσδήποτε άλλος πολιτικός έχουν τις δικές τους αρχές και πεποιθήσεις όταν είναι απλώς διευθυντικά στελέχη της ίδιας ‘’Διαβολικής Ύδρας’’; Αυτή η εμμονή με τις προσωπικότητες πρέπει να σταματήσει»

Troy Southgate

1η Σεπτεμβρίου 1969: η επανάσταση της Al - Fateh και μια εισαγωγή στο «Πράσινο Βιβλίο» του Συνταγματάρχη Muammar Qaddafi (άρθρο του Troy Southgate)

52 χρόνια πριν, την 1^η Σεπτεμβρίου 1969 ο Muammar Qaddafi και οι σύμμαχοι του πραγματοποιούν την επανάσταση της Al - Fateh και μεταμορφώνουν την Λιβύη από μια φιλοδυτική μοναρχία σε μια νέα παναραβική σοσιαλιστική κοινωνία, που για ένα κομμάτι της αριστεράς ονομάστηκε «αναρχολενινιστική» ενώ για τους Ευρωπαίους συναγωνιστές της «Τρίτης Θέσης» ως «εθνικοεπαναστατική». 

Έχουν περάσει δέκα χρόνια από την εισβολή των καπιταλιστών στην Λιβύη και την καταστροφή της Τζαμαχιρίγια ένα έργο ληστρικής κατοχής το οποίο επικρότησε το σύνολο των εθνομηδενιστών από την πλατεία Εξαρχείων μέχρι το μέγαρο Μαξίμου. Οι πρώτοι προσπαθούν σήμερα με χρονοκαθυστέρηση να ξεπλύνουν επικοινωνιακά τις αμαρτίες τους μέσω της κακόγουστης μαριονέτας Αμάλ και των ΜΚΟ. 

Δεν ξεχνάμε ότι ήταν οι ίδιοι που ζητούσαν το 2011 μέσω του Indymedia το κεφάλι του Qaddafi και αργότερα αυτό του Άσαντ καθώς και την καταστροφή του Συριακού στρατού (την ίδια ένοχη στάση κράτησαν όλα αυτά τα χρόνια για τους θύτες και τα θύματα των πολέμων σε Υεμένη, Λιβύη, Συρία), ενώ οι δεύτεροι κρατούν στο σκοτάδι την άγνωστη εγκληματική συμμετοχή της ελληνικής πολεμικής αεροπορίας (πήρε και βραβείο από το ΝΑΤΟ) στους βομβαρδισμούς της ανεξάρτητης Λιβύης και τα εγκλήματα πολέμου της τότε κυβέρνησης. 

Την 1^η Σεπτεμβρίου του 2021 ο υιός του ιστορικού ηγέτη Saif al - Islam ανακοίνωσε την συμμετοχή του στις εκλογές και υποσχέθηκε την αναγέννηση της χώρας. Εκδηλώσεις χαράς έλαβαν μέρος σε πόλεις και χωριά για την κίνηση αυτή. 

Στην Λιβυκή επανάσταση έχουμε να κάνουμε με μια περίπτωση ισλαμισμού, αλλά με έναν ιδιότυπο συγκρητισμό ανάμεσα στον αραβικό εθνικισμό, τον ισλαμισμό και τις σοσιαλιστικές αντιλήψεις. Ο Καντάφι, στο «Πράσινο Βιβλίο» του υπερβαίνει τον Ισλαμισμό και το Κοράνι. 

Η προσπάθεια αυτή αποτελεί μια ιδιότυπη και πρωτότυπη μορφή χρήσης του ισλαμικού υπόβαθρου για τον κοινωνικό μετασχηματισμό της Λιβύης, προς την κατεύθυνση της εκβιομηχάνισης. Από τον ισλαμισμό κρατάει τη λογική της «ενότητας», της άρνησης της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας και της αντικατάστασής της από τα «λαϊκά συμβούλια», άποψη που συμβαδίζει με την απόρριψη των κοινωνικών ανταγωνισμών και η οποία βέβαια, πέρα από οποιεσδήποτε προθέσεις, εμπεριέχει και ολοκληρωτικά χαρακτηριστικά. 

Η κοινή ιδιοκτησία των μέσων παραγωγής και η αυτοδιαχείριση δεν έχουν την πηγή τους στον Ισλαμισμό, παρόλο που ενδύονται στην εφαρμογή τους ισλαμικό ένδυμα και φρασεολογία. 

Για περισσότερα σχετικά με τον Μάρτυρα της Λιβυκής επανάστασης του οποίου το βιβλίο επανακυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Έξοδος» διαβάστε εδώ …

Μια Εισαγωγή στο «Πράσινο Βιβλίο» του Muammar al - Qaddafi

Δημοσιεύτηκε στα ελληνικά εδώ και πρώτη φορά εδώ

 άρθρο του Troy Southgate

Πρωτογνώρισα το «Πράσινο Βιβλίο» το 1986, όταν ήμουν μέλος του «Εθνικού Μετώπου» (NF). Μεγαλώνοντας στην Αγγλία εν μέσω της καταπιεστικής απληστίας και της διαφθοράς των χρόνων της Θάτσερ, οι ιδέες κοινής λογικής που περιέχονται σε αυτό το αναζωογονητικό μικρό κείμενο κυριολεκτικά με σφυροκόπησαν.

Πριν από τα μέσα της δεκαετίας του 1980, το NF - ήδη τότε το όνομα ενός μαγαζιού, αν και για όλους τους λάθος λόγους - ήταν μια αρκετά αρνητική οργάνωση όπου σύχναζε ένα μείγμα βρετανών ιμπεριαλιστών και φαντασμένων ακροδεξιών, αλλά μόλις καθάρισε από μερικά από τα πιο αντιδραστικά στοιχεία από τις τάξεις του, η ομάδα άρχισε γρήγορα να εξελίσσεται σε ένα επαναστατικό κίνημα ταγμένο στην εθνική ελευθερία, την κοινωνική δικαιοσύνη και την ανατροπή της καπιταλιστικής άρχουσας τάξης. Ως αποτέλεσμα, η «Τρίτη Θέση» του NF - «ούτε Αριστερά ούτε Δεξιά» - οδήγησε την ομάδα να ευθυγραμμιστεί με ορισμένους αντιφρονούντες σε όλο τον κόσμο που είχαν κοινό συμφέρον να αντιταχθούν στα δίδυμα κακά τόσο του καπιταλισμού όσο και του κομμουνισμού.

Αυτό περιλάμβανε, για παράδειγμα, τον Αγιατολάχ Χομεϊνί του Ιράν, ο οποίος, το 1979, είχε οδηγήσει τη χώρα του μακριά από το να είναι το φιλοαμερικανικό κουτάβι του καθεστώτος του Σάχη και έφτασε σε μια Σιιτική θεοκρατία. Το NF απέδειξε επίσης την υποστήριξη του στους μαύρους ριζοσπάστες όπως ο Jerry Rawlings της Γκάνας και ο Louis Farrakhan των Ηνωμένων Πολιτειών, για να μην αναφέρουμε τον θετικό αφροκεντρισμό του αείμνηστου Marcus Garvey.

Ομοίως, η οργάνωση εντυπωσιάστηκε επίσης από την αντισιωνιστική ηγετική φυσιογνωμία της Λιβύης, τον Muammar al - Qaddafi, έναν άνθρωπο που είχε αψηφήσει και αντισταθεί στην συνδυασμένη δύναμη των δυτικών φιλελεύθερων δημοκρατιών για πολύ καιρό και που, την ίδια χρονιά που ανακάλυψα το «Πράσινο Βιβλίο», είχε υποστεί τη στρατιωτική οργή του αμερικάνικου προέδρου, Ronald Reagan.

Στη συνέχεια, και με την πλήρη ευλογία της Margaret Thatcher, η Πολεμική Αεροπορία των Ηνωμένων Πολιτειών ξεκίνησε ένα κύμα ιμπεριαλιστικών αεροπορικών επιθέσεων από το αγγλικό έδαφος και η πατρίδα της Βόρειας Αφρικής του Qaddafi βομβαρδίστηκε δεόντως από την φαινομενικά άμεμπτη επίθεση του Διεθνούς Σιωνισμού. Το αγγλοαμερικανικό κοινό, εύπιστο ως συνήθως, ήταν έτοιμο να πιστέψει οτιδήποτε του έριξαν οι διεφθαρμένες κυβερνήσεις τους και, ήδη από πολύ καιρό, τα μέσα μαζικής ενημέρωσης χτυπιούνταν κατά του «τρελού σκύλου» του Qaddafi. Ο ίδιος ο Qaddafi, εν τω μεταξύ, έχασε ένα από τα παιδιά του στις βομβαρδιστικές επιδρομές. Ο πραγματικός λόγος που ο Qaddafi είχε στοχοποιηθεί από τους Σιωνιστές, φυσικά, είναι που η «Σοσιαλιστική Λαϊκή Λιβυκή Αραβική Jamahiriya» (SPLAJ) ήταν σκληρός αντίπαλος του Ισραηλινού κράτους και ένθερμος υποστηρικτής της Παλαιστινιακής αυτοδιάθεσης.

Ο Qaddafi, ο οποίος έγινε γνωστός κατά τη διάρκεια ενός αναίμακτου πραξικοπήματος την 1η Σεπτεμβρίου 1969, κληρονόμησε μια χώρα η οποία, μέχρι τότε, είχε ηγηθεί από τον βασιλιά Idris I, έναν μονάρχη που δεν φοβόταν να εκφράσει τις συμπάθειες του για τη Βρετανία και την Αμερική. Μόλις ο Qaddafi και οι υποστηρικτές του έδιωξαν το παλιό καθεστώς, σύντομα ίδρυσαν ένα Επαναστατικό Διοικητικό Συμβούλιο. Πράγματι, σε αντίθεση με τη δυτική προπαγάνδα ότι ο Καντάφι ήταν κάποιος «δικτάτορας», συνέχισε να διατηρεί το αξίωμα του ως Συνταγματάρχης στο Λιβυκό στρατό και τέτοια ήταν η δημοτικότητα του μεταξύ των απλών ανθρώπων που μπορούσε να περπατήσει στους δρόμους χωρίς να φοβάται να τον δολοφονήσουν.

Οι ιδέες που περιέχονται στο «Πράσινο Βιβλίο», που εκδόθηκε για πρώτη φορά το 1975, αποτελούν σοβαρή απειλή για τον δυτικό φιλελευθερισμό και υπονομεύουν πλήρως την καταρρέουσα βιτρίνα της «δημοκρατίας», για την οποία πιστεύουμε ότι λειτουργεί ως διοικητικό και νομοθετικό πρότυπο για όλο τον κόσμο. Το αντίγραφο του Πράσινου Βιβλίου που αγόρασα το 1986 είχε τυπωθεί στη Μαλαισία στα τέλη της δεκαετίας του 1970, λίγο μετά την πρώτη εφαρμογή των ιδεών του Qaddafi - γνωστών ως η «Τρίτη Οικουμενική Θεωρία» - στη Λιβύη. Ήταν ένα ελκυστικό χαρτόδετο τσέπης - πράσινο, φυσικά - και μερικά από τα πιο σημαντικά και αξέχαστα συνθήματα στο κείμενο είχαν επισημανθεί σκόπιμα. Αυτές οι φράσεις εμφανίζονταν στο περιθώριο και περιλάμβαναν φράσεις όπως «καμία εκπροσώπηση αντί του λαού», «η εκπροσώπηση είναι άρνηση συμμετοχής» και «η εκπροσώπηση είναι διαστρέβλωση της δημοκρατίας».

Εκείνο που τόνιζε ο συγγραφέας είναι ότι η αντιπροσωπευτική δημοκρατία - δηλαδή ένα σύστημα στο οποίο οι άνθρωποι εκλέγουν έναν πολιτικό για να "εξυπηρετεί" τα συμφέροντα  τους - είναι ουσιαστικά ανοιχτό στην κατάχρηση. Ο Qaddafi υποστηρίζει την πραγματική συμμετοχή του ίδιου του λαού, κάτι που, σίγουρα, στις Βρετανικές Νήσους, θα οδηγούσε στη δημιουργία επιτροπών δρόμων, γειτονιών και περιφερειών αντικαθιστώντας το κάθε Μέλος του Κοινοβουλίου (MP) για κάθε εκλογική περιφέρεια.

Σε αντίθεση με το είδος της «δημοκρατίας» που λειτουργεί επί του παρόντος από το Κοινοβούλιο, μέσω του οποίου οι βουλευτές παραμένουν στην εξουσία για περίοδο τουλάχιστον τεσσάρων ετών, το μοντέλο της Λιβύης ήταν μια μορφή «άμεσης δημοκρατίας» και εάν οι εκπρόσωποί του δεν υπηρετούσαν πιστά τα συμφέροντα των ανθρώπων τους αντικαθιστούσαν αμέσως. Η λύση στην απάτη του κοινοβουλευτισμού, ως εκ τούτου, είναι γνωστή στη Λιβύη ως «η εξουσία του λαού».

Το βιβλίο του Qaddafi εξετάζει επίσης την οικονομική κατάσταση και προσφέρει μια πραγματική εναλλακτική λύση στις αποστειρωμένες θρησκείες του καπιταλισμού και του κομμουνισμού που, μεταξύ τους τότε, είχαν χωρίσει μεγάλο μέρος του κόσμου. Ο συγγραφέας αποκαλεί την ιδέα του «Σοσιαλισμό», αλλά έχει πολλά περισσότερα κοινά με τον ριζοσπαστικό αντικαπιταλισμό ανθρώπων όπως ο Robert Owen, ο William Morris και ο Robert Blatchford, ή ο Διανεμισμός του Hilaire Belloc και του Chesterton, παρά με τον πρακτικά ανεφάρμοστο δόγμα της ψευδοισότητας  που προσφέρεται από την νεομαρξιστική Αριστερά.

Οι εργαζόμενοι στη Λιβύη είχαν μερίδιο στα εργοστάσια τους και κατείχαν τα μέσα παραγωγής, κάτι που δεν άφησε ποτέ το θεωρητικό σχέδιο σε μέρη όπως η Σοβιετική Ρωσία και η πρώην Ανατολική Γερμανία. Ο Qaddafi ασχολείται επίσης με το πώς αυτές οι ιδέες θα επηρεάσουν την κοινωνική σφαίρα και εξετάζει τη σχέση μεταξύ του ατόμου, της οικογένειας, της φυλής και του έθνους, καθώς και ζητήματα που σχετίζονται με τις γυναίκες, την εκπαίδευση, την τέχνη και τον αθλητισμό.

Ο βαθμός εφαρμογής της «Τρίτης Οικουμενικής Θεωρίας» στη Λιβύη παραμένει αντικείμενο μεγάλης διαμάχης. Ωστόσο, ένα από τα πρώτα του καθήκοντα ως ηγέτης της επανάστασης της Al Fateh ήταν να τερματίσει την εισαγωγή ξένων αγαθών στη χώρα, αλλά μόλις στα τέλη της δεκαετίας του 1970 τα πράγματα άρχισαν πραγματικά να αλλάζουν. Μέχρι το 1981, ο Qaddafi είχε ιδρύσει τη Λιβυκή εταιρεία λεωφορείων και φορτηγών με τη βοήθεια της ιταλικής αυτοκινητοβιομηχανίας, Fiat, αν και με την πάροδο του χρόνου το αρχικό μερίδιο 50% του κολοσσού του αυτοκινήτου μειώθηκε σταδιακά μέχρι να γίνει εντελώς Λιβυκό. 

Επιπλέον, τα μικρά εργοστάσια και οι επιχειρήσεις μετατράπηκαν σε συνεταιρισμούς σύμφωνα με το δημοφιλές σύνθημα, «συνεργάτες, όχι μισθωτοί». Αλλά αυτό δεν ισχύει πάντα για τις μεγαλύτερες επιχειρήσεις στη Λιβύη και ως εκ τούτου η επανάσταση της Al Fateh ήταν ένα συνεχές φαινόμενο που έπρεπε να επιτύχει πολλά ακόμη εάν οι ιδέες που περιέχονται στο «Πράσινο Βιβλίο» ήταν να εφαρμοστούν πιστά.

Η τοκογλυφία ήταν επίσης παράνομη στη Λιβύη και οι άνθρωποι που επιθυμούσαν να χτίσουν ένα σπίτι μπορούσαν να δανειστούν χρήματα από δημόσιους πόρους, πληρώνοντας ένα μικρό ποσό περίπου 7-10% για το προνόμιο, σίγουρα τίποτα στην κλίμακα του εκβιαστικού τόκου που χρεώνουν τα δυτικά τραπεζικά ιδρύματα. Τα χρήματα στη συνέχεια διοχετεύονταν ξανά στη δημόσια οικονομία.

Τα σούπερ μάρκετ ήταν κρατικά, αλλά κάθε περιοχή είχε το δικό της συνεργατικό κατάστημα που περιλάμβανε πάγκους τροφίμων, ηλεκτρικούς προμηθευτές και οικογενειακά εργαστήρια. Όλα κάτω από μια στέγη. Ο ανταγωνισμός ελέγχεται μέσω του καθορισμού τιμών, κάτι που σχεδόν δεν ακούγεται στη Δύση από την εποχή των "δικαίων τιμών" του Μεσαίωνα. Οι μισθοί ήταν επίσης περιορισμένοι, παρέχοντας οικονομική ασφάλεια σε όλους τους ενδιαφερόμενους.

Η Λιβύη κατάργησε επίσης την κρατική αστυνομική δύναμη στα τέλη της δεκαετίας του 1980 και την αντικατέστησε με τις «Πράσινες Φρουρές του Λαού» που αποτελούνται από απλούς ανθρώπους που ζουν σε μια συγκεκριμένη περιοχή. Το έγκλημα ήταν πολύ χαμηλό στη χώρα, επίσης, γιατί σε αντίθεση με την Ευρώπη και τη Βόρεια Αμερική οι άνθρωποι εξακολουθούσαν να ζουν μεταξύ των εκτεταμένων οικογενειών τους και όλοι γνώριζαν όλους τους άλλους.

Σε έναν κόσμο που ελέγχεται αδίστακτα από ισχυρές τράπεζες και τις απρόσωπες εταιρείες, ωστόσο, αυτό το μεγάλο κοινωνικοοικονομικό πείραμα δεν γινόταν παρά να βρεθεί σε μια πορεία σύγκρουσης με τους ιμπεριαλιστικούς εχθρούς του. Στις 20 Οκτωβρίου 2011, καθώς η Λιβύη ήταν στην διαδικασία ανατροπής από έναν στρατό ψευδοισλαμιστών εξτρεμιστών, εγκληματικών στοιχείων και ξένων μισθοφόρων - πολλοί από τους οποίους είχαν εκπαιδευτεί κρυφά από το ΝΑΤΟ - ο ηγέτης της επανάστασης, Muammar al Qaddafi, τελικά συνελήφθη και εκτελέστηκε χωρίς δίκη. Ο άνθρωπος που θαύμαζα από μακριά για ένα τέταρτο του αιώνα δολοφονήθηκε βάναυσα με εντολή των Σιωνιστών και η συγκλονιστική εικόνα του μελανιασμένου και χτυπημένου προσώπου του Qaddafi στην οθόνη της τηλεόρασης είναι κάτι που δεν θα ξεχάσω ποτέ.

Σε πιο θετικό πνεύμα, ενώ το «Πράσινο Βιβλίο» είχε τεράστιο αντίκτυπο στη ζωή μου και βοήθησε να διαμορφώσω τις δικές μου πολιτικές, κοινωνικές και οικονομικές ιδέες, είμαι βέβαιος ότι μπορεί να έχει το ίδιο ευεργετικό αποτέλεσμα στους αναγνώστες και τους ακτιβιστές του εικοστού πρώτου αιώνα. Εάν όχι ως πολιτικό σύστημα που μπορεί να εφαρμοστεί σε εθνικό επίπεδο, τότε σίγουρα όσον αφορά την αξιοσημείωτη «κατεδάφιση» από μέρους του συγγραφέα της «δημοκρατίας» δυτικού τύπου.

Βιβλιοπαρουσίαση: Otto Strasser - η ζωή και η εποχή ενός Γερμανού Σοσιαλιστή (Troy Southgate ομάδα μελετών Vidar)

Σημεία διάθεσης: 

Βιβλιοπωλείο "Αριστοτέλειο" Ερμού 61 Θεσσαλονίκη 

Κοινοτικός Χώρος Λυκώρεια Γρύπαρη 71 Αθήνα

Για την «αριστερή» έκφραση του Εθνικοσοσιαλισμού το ιστολόγιο του «Μαύρου Κρίνου» έχει κάνει πάμπολλες αναφορές στο παρελθόν όπως στον σύνδεσμο εδώ, ενώ τα τελευταία χρόνια το ενδιαφέρον των Ελλήνων συναγωνιστών είναι συνεχώς αυξανόμενο για τα πρόσωπα τις ιδέες και την ιστορική πορεία του λεγόμενου «Στρασσερισμού». Αυτή η τάση υπήρξε ένα καίριο τμήμα της συνολικής ιδεολογικής έκφρασης η οποία ας μην ξεχνάμε ότι προήλθε μέσα από την σύνθεση και σε καμιά περίπτωση από την μονολιθικότητα όπως πολλοί διαδίδουν. 

Ο «Στρασσερισμός» πολεμήθηκε τόσο στο παρελθόν αλλά και μέχρι σήμερα με αμείωτη ένταση από την λεγόμενη «ακροδεξιά» και τα παρακλάδια της καθώς και από την «ορθόδοξη» έκφραση η οποία αδυνατούσε να συνειδητοποιήσει την ανάγκη για μια σύγχρονη αντικαπιταλιστική ρητορική και πρακτική στην μεταπολεμική περίοδο. Αναμενόμενο άλλωστε αφού ο «χώρος» αποτελεί δυστυχώς ένα άμεσο πεδίο δράσης για τους διάφορους «εμποράκηδες» μέχρι τους γνωστούς προβοκάτορες που στο όνομα του Εθνικοσοσιαλισμού δεν διστάζουν να εκμεταλλευτούν τους πάντες και τα πάντα. 

Δυστυχώς την οδό της παραπληροφόρησης και της σύγχυσης ακολούθησαν και ακολουθούν μέχρι σήμερα πολλοί ποιοτικοί σύντροφοι που ξεχνούν όμως ότι το ζητούμενο του σήμερα δεν είναι η αναμόχλευση παθών και καταστάσεων του αιματηρού παρελθόντος με συνέπεια την ρήξη μεταξύ των Εθνικοσοσιαλιστών αλλά η άμεση αντιμετώπιση του κοινού εχθρού που δεν είναι άλλος από τον Διεθνή Σιωνισμό και τον αδηφάγο Καπιταλισμό καθώς και τα όργανα της μαρξιστικής «διανόησης». Αυτό μπορεί να γίνει μόνο αν αρνηθούμε τα παραμορφωτικά γυαλιά, και κοιτάξουμε στα λάθη του παρελθόντος τα οποία και πρέπει να αποφύγουμε στο μέλλον.

Την παρακάτω έκδοση την έχει επιμεληθεί η ομάδα μελετών VIDAR.  Παρόλο που η συντακτική ομάδα του «Μαύρου Κρίνου» δεν ταυτίζεται στο σύνολο της με τις θέσεις του Otto Strasser καθώς και με τις απόψεις του συγγραφέα του βιβλίου Troy Southgate οφείλουμε να προβάλλουμε την εν λόγω έκδοση αφού εκτός από τα ελάχιστα κείμενα που υπάρχουν στην ελληνική γλώσσα για τους αδερφούς Στράσσερ, αυτή η προσπάθεια δίνει την ευκαιρία σε πολλούς συναγωνιστές μας να γνωρίσουν μια ιστορική προσωπικότητα του Γερμανικού Εθνικοσοσιαλισμού καθώς και ένα «ρεύμα» που άφησε ανεξίτηλα τα σημάδια του στην πορεία του κινήματος.

Ευχόμαστε να ακολουθήσουν και άλλες ανάλογες εκδόσεις οι οποίες βοηθούν τα μέγιστα στην ιδεολογική θωράκιση της Ελληνικής Εθνικοσοσιαλιστικής Νεολαίας αλλά και στην ενίσχυση της πολιτικής μας βιβλιοθήκης.

εκ μέρους της συντακτικής ομάδας

Ο Troy Southgate για τις αυτοργανωμένες φυλετικές κοινότητες.

Μετάφραση: Ίσις

Πολύ πέρα από τη μοντέρνα ρητορική πολιτικολογία και τις παραδοσιακές και τετριμμένες διενέξεις ανάμεσα σε "αριστερούς" και "δεξιούς", ο Troy Southgate εκφράζει κάποιες ριζοσπαστικές απόψεις γύρω από τις αυτοργανωμένες φυλετικές κοινότητες και την οικολογία, που σίγουρα αξίζει να συλλογιστούμε!

1. Ποια η αναγκαιότητα φυλετικών / εθνικοαναρχικών κοινοτήτων μέσα στο καπιταλιστικό σύστημα;

Στα χρόνια που έρχονται το καπιταλιστικό σύστημα θα αρχίσει να αποσυντίθεται με τον ίδιο τρόπο που η Ρωμαϊκή αυτοκρατορία έριξε τους σπόρους της δικής της καταστροφής. Αρχίζοντας την πολιτική της σταδιακής εξάπλωσης και του ελέγχου της περιφέρειας.

Είναι ξεκάθαρο ότι υπάρχει αναγκαιότητα ενός νέου μοντέλου κοινωνικής οργάνωσης που να στηρίζεται σε μικρές κοινότητες ή χωριά, οικονομικά αυτουποστηριζόμενα, πολιτισμικά αυθεντικά που θα δουλεύουν αρμονικά και όχι "ανταγωνιστικά" με τη φύση.

2. Κάποιοι λένε ότι αυτό το μοντέλο αφήνει ακάλυπτο το θέμα της άμυνας και της ασφάλειας των κοινοτήτων.

Η άμυνα θα διακανονίζεται μέσα από συνεργατικές ρυθμίσεις μεταξύ των διαφόρων χωριών και κοινοτήτων. Οι αστυνομικές δυνάμεις σε μια τέτοια οργάνωση δεν είναι ούτε αναγκαίες ούτε επιθυμητές ...

3. Ποιος είναι ο οικολογικός προσδιορισμός των αυτοργανωμένων κοινοτήτων;

Μελετώντας τις σκέψεις του Penti Linkola ή όποιου άλλου μοντέρνου οικολόγου είναι ξεκάθαρη η επερχόμενη ολοσχερής καταστροφή του περιβάλλοντος καθώς και το τέλος του λεγόμενου μοντέρνου τρόπου ζωής.

Ένας από τους τρόπους που μπορούμε να προετοιμαστούμε για αυτές τις αλλαγές είναι ασφαλώς η επιμόρφωση των παιδιών μας στο σπίτι από εμάς τους ίδιους, αλλά και η δική μας αυτομόρφωση.

Τέλος χρειαζόμαστε μια Επανάσταση ... Στις μέρες μας ο κόσμος φοβάται τη λέξη όμως να θυμίσω ότι οι Επαναστάσεις μπορούν να είναι θετικές όπως στην περίπτωση της εξέγερσης των Luddites στα 1812 ...

Οι Luddites κατέστρεψαν τις μηχανές κόντρα στη βιομηχανοποίηση που τους άφηνε χωρίς δουλειά και άλλαζε άρδην τον τρόπο ζωής τους. Πρόταξαν το ανθρώπινο "κόστος" της τεχνολογίας απέναντι στους νέους κυρίαρχους.

link: Αποκλειστικό: ο Troy Southgate για τα γεγονότα στο Λονδίνο.

link: Troy Southgate - ο κύριος θεωρητικός του Εθνικoαναρχικού κινήματος.

link: Μια εισαγωγή στον Εθνικοαναρχισμό.

link: H.E.R.R. - The Fall of Constantinople.

Αποκλειστικό: ο Troy Southgate για τα γεγονότα στο Λονδίνο.

Ο Troy Southgate είναι μουσικός , συγγραφέας, εκδότης, και ένας από τους πρωτεργάτες του ακτιβιστικού Εθνικοαναρχικού κινήματος.

Στα χρόνια της εφηβείας του υπήρξε ακτιβιστής του Βρετανικού Εθνικού Μετώπου και από το φθινόπωρο του 1989 συμμετείχε στην Διεθνή Τρίτη Θέση (ITP) μετά την αποχώρηση του από το NF. Έχει εκδώσει στο παρελθόν σημαντικό αριθμό περιοδικών με τις θέσεις της ITP.

Το 1998 ιδρύει το NRF το οποίο περιγράφει ως : «επαναστατική οργάνωση βασισμένη σε δομή με μορφή πυρήνων όπως η Χαμάς και ο IRA η οποία επιχειρεί με αρχές της ακέφαλης αντίστασης».

Συμμετέχει το 2005 σε συναντήσεις της "Νέας Δεξιάς" στο κεντρικό Λονδίνο η οποία έχει αρκετά κοινά με την Γαλλική Nouvelle Droite.

Είναι αρθρογράφος σε Ρωσικές εφημερίδες και αναλυτής των θέσεων του Έβολα οι οποίες επηρέασαν αρκετά την σκέψη και τα πολιτικά προγράμματα Ρωσικών κομμάτων. Επίσης συμμετέχει σε μουσικά συγκροτήματα όπως τους H.E.R.R.

Θερμές ευχαριστίες στην συντρόφισσα Ίσις για την συνέντευξη αυτή καθώς και για την μετάφραση στα ελληνικά.

1.Οι πρόσφατες ταραχές στο Λονδίνο έχουν προκαλέσει παγκόσμιο ενδιαφέρον. Ποια είναι η δική σου εκτίμηση για τα αίτια της εξέγερσης;

Αν και δεν υποστηρίζω τις επιθέσεις και τις καταστροφές σε ανεξάρτητες επιχειρήσεις και ιδιοκτησίες, ωστόσο με εκπλήσσει το γεγονός ότι οι περισσότεροι αδυνατούν να κατανοήσουν τα βαθύτερα αίτια των ταραχών.

Ξεκίνησε από τους αριστερούς αναρχικούς που πήγαν σε "ευάλωτες" κοινωνικά περιοχές με σκοπό να υποκινήσουν τα κατώτερα στρώματα σε εξέγερση. Στόχος ήταν να πληγεί η οικονομία όσο το δυνατόν περισσότερο.

Εγώ υποστηρίζω και υιοθετώ τις στρατηγικές που αποδυναμώνουν και υπονομεύουν το κατεστημένο και το οικονομικό του σύστημα, αλλά στην προκειμένη περίπτωση οι τακτικές των αριστερών - πέρα από τις δράσεις που στόχευσαν στα μεγάλα καπιταλιστικά συμφέροντα - ήταν εντελώς απερίσκεπτες και απέδειξαν, πόσο μικρή εκτίμηση έχει ο συγκεκριμένος χώρος στο αγαπημένο του "προλεταριάτο" και στον απλό κόσμο που είδε την μικρή του περιουσία να καταστρέφεται.

2. Πιστεύεις ότι το έκαναν εσκεμμένα;

Οι αριστεροί που πρώτοι ενορχήστρωσαν αυτό το χάος, γνωρίζουν πολύ καλά, ότι οι υποβαθμισμένες περιοχές είναι σαν πυριτιδαποθήκες και μπορούν να εκραγούν με την παραμικρή υποκίνηση. Στην ουσία αντέγραψαν τις τακτικές των ακροδεξιών που κάνουν "παρέλαση" σε περιοχές μεταναστών με σκοπό να προκαλέσουν όσες περισσότερες ταραχές γίνεται.

Η γνώμη μου είναι λοιπόν, ότι οι αριστεροί δεν δίνουν δεκάρα για τους απλούς ανθρώπους ... Απλά δεν έχουν το σθένος να χτυπήσουν οι ίδιοι μεγάλους καπιταλιστικούς στόχους και χρησιμοποιούν το αμόρφωτο πλήθος να το κάνει, αντί γι αυτούς !

Ανεξάρτητα αν με αυτόν τον τρόπο "εξαπολύουν" παράλληλα ολόκληρους στρατούς από εγκληματίες που βάζουν σε κίνδυνο τις ζωές των απλών ανθρώπων.

Με άλλα λόγια, αποδεικνύουν τη βαθειά τους περιφρόνηση προς εκείνους που υποτίθεται υπερασπίζονται ...

3. Κατά πόσο οι ταραχές κατάφεραν τον αρχικό τους στόχο που ήταν να πληγεί η οικονομία;

Μου είναι πραγματικά δύσκολο να καταλάβω, πως ο κόσμος δεν καταλαβαίνει ότι η οικονομία πράγματι δέχτηκε πλήγμα εξ' αιτίας των ταραχών !

Πριν λίγες μέρες οι ασφαλιστικές εταιρείες ανακοίνωσαν ότι το ύψος των αποζημιώσεων που θα πληρώσουν ξεπερνάει τα 200 εκατομμύρια Λίρες και η κυβέρνηση θα πληρώσει για όλες τις κατεστραμμένες περιουσίες. Να μην πούμε και για τα έξοδα που επιβαρύνεται το κράτος με τις πάνω από 1000 συλλήψεις στα γεγονότα, δικαστικά έξοδα κλπ.

Έπειτα, επλήγησαν και πολύ μεγάλες εταιρείες όπως η Sainsburys, Tesco, Sony, JD Sports, καταστήματα τηλεφωνίας κλπ. Ανυπολόγιστες καταστροφές !

Ας μην έχουμε αυταπάτες ... Οι ταραχές - τουλάχιστον στην αρχή - ξεκίνησαν με σκοπό να πλήξουν την οικονομία και τελικά το κατάφεραν.

4. Τι όφελος υπάρχει από ένα πλήγμα στην οικονομία στην παρούσα φάση;

Η ουσία είναι να πληγούν οι οικονομικοί πόροι του συστήματος, έτσι ώστε να δημιουργηθούν ευνοϊκότερες συνθήκες για επαναστατική δράση κάθε είδους. Η κατάλυση του νόμου και της τάξης μπορεί να αναδείξει πολλές και ενδιαφέρουσες προοπτικές.

Μια από αυτές, που φάνηκε και στα γεγονότα, είναι η συσπείρωση των κοινωνικών ομάδων με σκοπό να υπερασπιστούν τις δικές τους κοινότητες. Αυξήθηκε η κοινωνική συνοχή και η αλληλοϋποστήριξη, για έναν κοινό στόχο. Έτσι, ενώ για τους πολλούς τα γεγονότα είναι απλά "χάος", για κάποιους άλλους είναι ευκαιρία επαναστατικής "κεφαλαιοποίησης" τους χάους !

5. Τι δεν θα έκανες αν ξεκίναγαν τα γεγονότα από την αρχή;

Ως εθνικοαναρχικός και αντικαπιταλιστής είμαι υπέρ τέτοιων επαναστατικών δράσεων ... Θα πρέπει όμως να διασφαλίζονται οι δομές που θα επιτρέψουν την κοινωνική αποσάθρωση και την τελική της κατάρρευση ...

Μια αντιοικονομία αν το θέλετε μέσα από αυτό - οργανωμένες κοινότητες ! Διαφορετικά θα οδηγηθούμε σε εμπρησμούς, πλιάτσικο, βία και φόνους.

link: Troy Southgate - ο κύριος θεωρητικός του Εθνικoαναρχικού κινήματος.

link: Μια εισαγωγή στον Εθνικοαναρχισμό.

link: H.E.R.R. - The Fall of Constantinople.